Άρης: “Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;”
Μαμά: “Ναι αγόρι μου.”
‘Αρης: “Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;”
Μαμά: “Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει.”

Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε:

Άρης: “Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί…”

Του χαμογέλασα τρυφερά…

Μαμά: “Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί…”
Άρης: “Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!”

Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση.

(“Και όπου να’ ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;”, σκέφτηκα)

Μαμά: “‘Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;”
Άρης: “Όχι βέβαια, δεν είμαι ελεύθερος!”
Μαμά: “Γιατί όμως;”
Άρης: “Γιατί δεν μπορώ να κάνω ότι θέλω…”
Μαμά: “Τι θέλεις να κάνεις δηλαδή που αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να το κάνεις εξαιτίας μας;”
Άρης: “Εεεε, να, αν ήθελα να κάνω μια αταξία, δεν θα μπορούσα γιατί θα με μαλώνατε.”

Αποφάσισα ότι ο χρόνος που είχαμε μαζί ήταν πολύτιμος. Έπρεπε να του πω τα σωστά πράγματα, καταρχήν για το τι είναι αταξία. Εκείνη την στιγμή βέβαια εγώ αισθανόμουν ότι δεν έχω ιδέα τι είναι σωστό, τι λάθος, τι σημαίνει όρια, τι πειθαρχία, τι γονιός είμαι, τι θα ήθελα να είμαι, πόσα λάθη έχω κάνει που πιστεύω ότι μεγαλώνω ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο παιδί, την ίδια ώρα που αυτό δεν αισθάνεται καν ελεύθερο…

Πολύ γρήγορα λοιπόν είπαμε ότι αταξία θα ήταν να αρχίσουμε να πετάμε, για παράδειγμα, πέτρες στα αυτοκίνητα που περνάνε. Δεν θα ήταν αταξία όμως να φάμε παραπάνω από ένα γλυκό την εβδομάδα. Ήθελα να βρω κι άλλα παραδείγματα, αλλά το μυαλό μου είχε κολλήσει στο ρολόι, στην σκέψη ότι μεγαλώνω ένα μάλλον καταπιεσμένο παιδί….

Τον κοιτούσα και αναρωτιόμουν αν αυτή η σκέψη μπορεί να ανατραπεί…

Άρης: “Μην ανησυχείς όμως μαμά. Εμένα δεν μου αρέσουν τόσο οι αταξίες. Θέλω να είμαι καλός, γιατί αλλιώς θυμώνω και δεν μου αρέσει αυτό…”

Τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα πως εμείς θα τον αγαπάμε ακόμη κι αν θυμώνει, ακόμη κι αν καμιά φορά γίνονται πράγματα που μπορεί να μην μας αρέσουν.

Μαμά: “Όλα θα τα λύνουμε με την συζήτηση Αρούλη μου. ΟΛΑ! Αυτό έχουμε πει εμείς. Ακόμη κι αυτά που δεν μας αρέσουν, αυτά που μπορεί να μας στεναχωρούν. Αν μιλάμε μεταξύ μας, δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Κι αν καμιά φορά κάνουμε και κάτι που δεν πρέπει, εεε, δεν χάλασε κι ο κόσμος. Μπορούμε και μαζί να φάμε σοκολάτες, να βραχούμε, να λερώσουμε τα ρούχα μας, δεν κάνουμε και τίποτα κακό…”

Από μακριά είδα το σχολικό να πλησιάζει. Δεν αισθανόμουν ότι είπα ότι έπρεπε. Δεν είμαι σίγουρη καν αν είπα τα σωστά πράγματα.

Καθώς τον έδινα στο σχολικό σκεφτόμουν πως η σχέση γονέα – παιδιού είναι μια “εξουσιαστική σχέση” καταρχήν. Ίσως με αυτό έπρεπε να συμφιλιωθώ πρωτίστως. Να δεχθώ ότι είμαι από πάνω του, απλά γιατί είμαι η μαμά του.

Ίσως όμως το ζήτημα δεν είναι η εξουσία από μόνη της, αλλά η κατάχρησή της.

Για άλλη μια φορά βρέθηκα απέναντι στην σκέψη ότι πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με ειλικρίνεια, διάλογο, κατανόηση, να τα αντιμετωπίζουμε ως ισότιμα μέλη της οικογένειας, να σεβόμαστε τις επιθυμίες τους, να μην ασκούμε πάνω τους εξουσία. Να τους προσφέρουμε απλόχερα αγάπη, αγκαλιές και φιλιά. Ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε μοντέλα και μεθόδους που βιώσαμε οι ίδιοι από τους γονείς μας, πολλές φορές χωρίς καν να το έχουμε καταλάβει.  Δεν με ενδιαφέρει να είμαι πιο δυνατή από αυτά, ούτε καν να με σέβονται και να με ακούν επειδή πρέπει. Με ενδιαφέρει να καταλαβαίνουν και να αξιολογούν μόνα τους ότι βρεθεί στο δρόμο τους, να σέβονται τον εαυτό τους και τις επιθυμίες τους, να έχουν συνείδηση των πράξεών τους, να εκφράζονται ακόμη κι αν καμιά φορά ακούσω και κάτι που δεν μου αρέσει.

Θέλω να αισθάνονται ότι τα αγαπώ!

Και μετά ας συμφιλιωθώ εγώ με τον εαυτό μου και τα λάθη μου…