Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου!

Κι όμως... Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό....

Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται "Γιατί, τι, πώς;".

Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει τίποτα. Μακάρι να μην το είδε, να μην το άκουσε όλο αυτό... Πώς θα εξηγήσεις την ασχήμια αυτή;

Είναι εκείνη η στιγμή που για μια ακόμη φορά θα αρνηθείς να σου πλύνουν το τζάμι στο αυτοκίνητο, που δεν θα ανοίξεις το παράθυρο να δώσεις χρήματα στον ανάπηρο που ζητάει την βοήθειά σου.

Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσει δίπλα σου το ξυπόλητο παιδί, ζητώντας σου λίγα χρήματα να αγοράσει φαγητό, γιατί πεινάει, γιατί δεν έχει ρούχα.

Είναι εκείνη η στιγμή που θα δεις στο πεζοδρόμιο μια γυναίκα να κρατάει στα χέρια της ένα μωρό και θα σου ζητάει λίγα χρήματα για να του αγοράσει γάλα.

Είναι η στιγμή που θα σου πει το παιδί ότι σήμερα μοιράστηκαν το μεσημεριανό τους με την συμμαθήτριά τους γιατί η μαμά της ξέχασε να της βάλει φαγητό. Όπως μοιράστηκαν πριν μερικές μέρες το δεκατιανό τους με άλλον ένα φίλο, γιατί και η δική του μαμά είναι ξεχασιάρα.

Είναι πολλές πλέον αυτές οι στιγμές...

Και δείχνουν αλλιώς, πιο έντονες, πιο δύσκολες, σκηνές που θέλεις να γυρίσεις το βλέμμα, αλλά δεν μπορείς. Γιατί αν γυρίσεις το βλέμμα δεν θα μάθεις στο παιδί σου πως η ζωή είναι δύσκολη για κάποιους ανθρώπους κι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθάμε όπου και όπως μπορούμε. Να μην γυρίζουμε το βλέμμα και να μην σκύβουμε το κεφάλι. Δεν είναι όμορφη η εικόνα, αλλά τα παιδιά την βλέπουν. Καταλαβαίνουν κι ας μην ρωτάνε. Αισθάνονται και μυρίζουν την αγωνία και τον φόβο. Πληγώνονται...

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι με τα παιδιά σου, γιατί σε κάνει αυτομάτως να αναρωτιέσαι "Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα; Πώς έφτασαν ως εδώ;"

Και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες...

image via http://borzui.tumblr.com/post/65998136485/trapped-by-drew-hopper

8 σχόλια:

  1. Νομίζω πως αν ρωτάνε, θα πρέπει να τους εξηγούμε, ανάλογα την ηλικία του παιδιού βέβαια... Όσο λυπηρό και σκληρό κι αν ειναι το θέαμα... η ζωή δεν ειναι πάντα ρόδινη, ποτέ δεν ήταν εξάλλου... Καλύτερα να γνωρίζουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ! Μόνο την αλήθεια πρέπει να λέμε στα παιδιά, όσο σκληρή κι αν είναι. Αν τους μιλήσουμε, αν τους εξηγήσουμε, τα παιδιά έχουν την μαγική ικανότητα να κατανοούν και να αντιλαμβάνονται ακόμη και τα πιο δύσκολα...

      Διαγραφή
  2. Η αλήθεια πολλές φορές πονάει και δε ξέρω αν μπορούν να την αντέξουν.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε ένα ασφαλές περιβάλλον, με γονείς που είναι δίπλα τους, που προσφέρουν απλόχερα αγάπη, χάδια, αγκαλιές και ακούν το κάθε κάλεσμα του παιδιού, μπορούν να αντέξουν την αλήθεια. Φυσικά οι διατυπώσεις σε κάθε ηλικία παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο...

      Διαγραφή
  3. Οι απαντήσεις φυσικά και δεν είναι εύκολες, τέτοιες ερωτήσεις μας στήνουν στον τοίχο αλλά πρέπει να δίνουμε πάντα απάντηση. Την δυστυχία ναι την βλέπουμε καλύτερα οταν ειμαςτε γονείς γιατί απλά έχουμε κάτι να μας σνησυχει για το μέλλον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς! Ενώ όταν είσαι μόνος μπορεί να σκεφτείς αλλιώς, το παιδί κρατάει σε εγρήγορση μυαλό, βλέμμα, πνεύμα, λέξεις...

      Διαγραφή
  4. Μαγδα μου λατρεύω αυτά τα κείμενα σου. Πόσο δίκιο έχεις.. Ποσο όμορφα το θέτεις... Με βρίσκεις σύμφωνη άλλη μια φορά. Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Γιάννα μου. Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή