Άλκης: Κι εγώ; Πού είμαι;
Μπαμπάς: Εσύ δεν υπήρχες τότε ακόμη αγόρι μου.
Άλκης: Ήμουν ακόμη σποράκι;
Μπαμπάς: (χαμογελώντας) Ναι, ήσουν ακόμη σποράκι!
Άλκης: Και εγώ, πότε έγινα άνθρωπος δηλαδή εγώ;

Και φυσικά αναρωτιούνται σταθερά πού θα μείνουν όταν μεγαλώσουν (από πού προέκυψε τώρα αυτό, μη με ρωτήσετε, δεν έχω ιδέα!). Βρισκόμαστε λοιπόν στο κολυμβητήριο, μόλις έχουμε ντυθεί και παίρνουμε ένα γρήγορο σνακ μέχρι να μαζευτεί η μαμά:

Άλκης: Μαμά, όταν μεγαλώσω θα πρέπει να φτιάξω το δικό μου σπίτι;
Μαμά: Αν θέλεις αγάπη μου!
Άλκης: Κι ο Άρης;
Μαμά: Φυσικά!
Άλκης: (με υγρά ματάκια και παραπονιάρικη φωνή) Βε φέλω (δεν θελω)! Θέλω να μείνω για πάντα μαζί σου. Και με τον Άρη!
Άρης: Ούτε εγώ θέλω!
Μαμά: Εντάξει αγάπες μου! Έχουμε ακόμη καιρό μπροστά μας να τα σκεφτούμε αυτά. Θα μείνετε με την μαμά όσο καιρό θέλετε φυσικά, δεν θα σας διώξω εγώ αγάπες μου! (λέτε να το μετανιώσω που το είπα αυτό;)

Και κάπου εκεί, τα ρωτάω…

Μαμά: Αν παντρευτείτε, αν είστε ζευγάρι, θα είστε ακόμη με την μαμά και τον μπαμπά;
Άλκης: Βεβια (Βέβαια)! Χώρο έχουμε μαμά!!! Φυσικά!
Άρης: Ναι, θα κοιμόμαστε όλοι μαζί, παρέα με τις γυναίκες μας. Στο κρεβάτι μου, εγώ με την γυναίκα μου, στο κρεβάτι του ο Άλκης με την δική του γυναίκα και αν φοβηθούμε την νύχτα θα κάνουμε χώρο για την μαμά μέσα στην μέση! 

Χμμμμ, λέτε να με συμπαθήσουν οι νύφες μου;