READING

Διαβάσαμε το βιβλίο «Γιατί κλαις;» του Βασίλη Αλεξ...

Διαβάσαμε το βιβλίο «Γιατί κλαις;» του Βασίλη Αλεξάκη

Βάλε το παλτό σου! Πού είναι τα παπούτσια σου; Τι θέλεις τώρα, να φας κανένα σκαμπίλι; Δε βλέπεις ότι δεν είμαι έτοιμη, στραβός είσαι; Βγάλε το σκασμό και περπάτα πιο γρήγορα. Θα σου πάρω σοκολάτα στο γυρισμό, αν είσαι φρόνιμος. Γιατί παίρνεις τα παιχνίδια των άλλων παιδιών ε; Δεν έχεις δικά σου; Μη βάζεις τα δάχτυλα στη μύτη σου! Θα το πως στον πατέρα σου! Θα τον πιάσουν τα νεύρα του, όπως την τελευταία φορά. Θυμάσαι τι σου έκανε την τελευταία φορά ε; Γιατί κλαίς;

Φράσεις που σου κόβουν την ανάσα. Απειλές, προσβολές, αυταρχισμός από μια μητέρα που δεν έχει καμιά συναίσθηση του ρόλου της. Που δεν καταλαβαίνει πόσο κακό κάνει με την λεκτική και ψυχολογική βία που ασκεί στο μικρό παιδί. Που δεν αντιλαμβάνεται πως το παιδί, κάθε παιδί, χρειάζεται μεν φροντίδα και καθοδήγηση, αλλά περισσότερο χρειάζεται αγάπη και αίσθηση ασφάλειας. Που δεν κατανοεί πως το παιδί, κάθε παιδί, έχει ανάγκη να παίξει με το ρυθμό που θέλει, να λερωθεί στα χώματα και τις λάσπες, να πιάσει ό,τι βρίσκει μπροστά του, να ανακαλύψει τον κόσμο αβίαστα και άφοβα.      

Το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και είναι μια δριμεία καταγγελία για την βία που υφίστανται τα παιδιά από γονείς βιαστικούς κι αδιάφορους, που νομίζουν πως ο ρόλος τους συνίσταται σε απαγορεύσεις, ελέγχους και πατερναλιστική συμπεριφορά. Με λόγο κοφτό και σκληρό, που σου φέρνει έναν κόμπο στο λαιμό, ο Αλεξάκης, αποδίδει μια πραγματική κατάσταση, τόσο γνώριμη, μα και αποτρόπαιη, μια κατάσταση που σκοτώνει την αθωότητα και πληγώνει την παιδική ευαισθησία. Σελίδα τη σελίδα, ο αναγνώστης προσλαμβάνει το φόβο που γεννιέται στο παιδί από την κατασταλτική κάθε χαράς και επιθυμίας στάση της μητέρας.

Η εικονογράφηση του Νικόλα Ανδρικόπουλου, λιτή και υπαινικτική, αποδίδει εξαιρετικά το πνεύμα του κειμένου, παρουσιάζοντας την τερατώδη, για τα μάτια του παιδιού, εικόνα της μητέρας σε αντιδιαστολή με τη σταθερά θλιμμένη όψη του παιδιού.

Το βιβλίο είναι στεναχωρικό, όπως λέει ο μικρός μου γιος. Γι’ αυτό και είναι προτιμότερο να διαβαστεί από μεγαλύτερα παιδιά (8+), μαζί με τους γονείς, ως αφορμή για συζήτηση.  Αν και νομίζω πως δεν απευθύνεται, τελικά, τόσο σε παιδιά όσο σε γονείς. Σε γονείς που νοιάζονται και προβληματίζονται για το ρόλο και τη συμπεριφορά τους, για τα λάθη και τις αστοχίες τους. Και είναι αυτοί που αξίζει να το διαβάσουν ξανά και ξανά.


Βρείτε περισσότερες προτάσεις βιβλίων πατώντας εδώ.


RELATED POST

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

INSTAGRAM
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ