Σημερα, 3 χρόνια μετά, δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου, την οικογένειά μου, χωρίς τον Άλκη.

Δεν θέλω να σας πω τι υπέροχο παιδί είναι ο Άλκης, πόσο μοναδικός δείχνει στα μάτια μου. Άλλωστε ποιά μαμά δεν θεωρεί το παιδί της υπέροχο και μοναδικό. Θα σας πω μόνο πώς περάσαμε σήμερα τα γενέθλιά του, τα τρίτα του γενέθλια.

Μαζί με τον Άρη πήγαμε και του αγοράσαμε πάστα ποντικάκι, η αγαπημένη του, μια για κάθε χρόνο της ζωής του και τρία κεράκια. Του διαλέξαμε τα δώρα του, δύο βιβλία με τον Έλμερ από την μαμά και τον μπαμπά και ένα μεγάλο φορτηγό από τον Άρη, γιατί “αγαπάει τα βιβλία, αλλά αγαπάει και τα αυτοκίνητα ο αδερφός μου μαμά”, μου είπε ο Άρης.

Εμφανιστήκαμε ξαφνικά μπροστά του και φωνάξαμε “Έκπληξη Άλκη!”. Το προσωπάκι του φωτίστηκε, δεν το περίμενε. Αφού είπαμε το τραγουδάκι στα ελληνικά, αγγλικά και κινέζικα, σβύσαμε τα κεράκια και του δώσαμε τα δώρα του. Ήταν τόσο χαρούμενος όταν είδε τον ελέφαντα! Είναι άλλωστε μαζί με το μαμούθ το αγαπημένο του ζώο. Και τότε έκανε μια κίνηση που μας άφησε άφωνους: πήρε το ένα βιβλίο και κοιτώντας τον αδερφό του είπε “αυτό είναι για σένα Άρη”. Ο Άρης βούρκωσε και μουρμούρισε “είμαι συγκινημένος” …

 

 

Από κει και μετά φάγανε το γλυκό τους και απλώς παίξανε, ζωγραφίσανε, τρέξανε, σαν να μην υπήρχε κανένας άλλος γύρο τους, μέχρι που τα πήρε ο ύπνος συντροφιά με τον Έλμερ και αγκαλιά με το φορτηγό.

Αυτό το παιδί είναι ο Άλκης. Και είμαι περήφανη που είναι δικός μου!

‘Αλκη μου, η αγάπη μοιράζεται, χίλια κομμάτια μπορεί να γίνει και κάθε κομμάτι είναι εξίσου σπουδαίο. Να τα εκατοστήσεις μωρό μου!!!!!