Category

Εκπαίδευση

Category

«Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας.»

Και ξαφνικά το νηπιαγωγείο φαντάζει μακρινό… Τα δύο μου αγόρια ετοιμάστηκαν σήμερα το πρωί για να πάνε στο σχολείο τους. Μαζί! Η αγωνία φαινόταν από χθες βράδυ. Μπορούσες όμως να διακρίνεις και την λαχτάρα, την ανυπομονησία, την περιέργεια, την χαρά. Γιατί επιτέλους, θα είναι οι δυο τους στο ίδιο σχολείο, θα μπορούν να τρέξουν στην ίδια αυλή, θα τρώνε μαζί το μεσημεριανό τους, θα έχουν την ίδια τσάντα. «Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας...», είπε ο Άλκης πριν αποκοιμηθεί, «ανυπομονώ για το αύριο!«.

Υποδεχόμαστε την σχολική χρονιά παρέα με το Κουμπί

Οι λέξεις που ακούς περισσότερο αυτές τις μέρες αν είσαι γονιός με παιδί στο Δημοτικό είναι σχολικά είδη. Τσάντες, κασετίνες, μολύβια και βιβλία έχουν την τιμητική τους. Μέσα στο κλίμα των ημερών λοιπόν κι εγώ θέλω σήμερα  να σας δείξω (και να σας χαρίσω) τα δικά μας χειροποίητα και μοναδικά σχολικά είδη για την φετινή χρονιά. Όλα είναι φτιαγμένα στο χέρι από την Μαρία και το Κουμπί.

Ποτέ πια νηπιαγωγείο! Τώρα μόνο δημοτικό…

Κάθε καλοκαίρι, όταν έρχεται εκείνη η ώρα που πρέπει να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που φρόντιζαν τα παιδιά μου όλη την σχολική χρονιά, δυσκολεύομαι. Φέτος όμως δυσκολεύτηκα ακόμη περισσότερο. Οι λέξεις δεν βγαίνουν αβίαστα, τις ψάχνω… Και η συγκίνηση είναι τεράστια, γιατί φέτος οι δασκάλες μας ήταν «οι καλύτερες» (λόγια του Άλκη), γιατί πλέον η νηπιακή ηλικία μας αφήνει οριστικά και μπροστά μας υπάρχει μόνο το δημοτικό (τουλάχιστον για την ώρα) . Αυτό το σχολείο που μας φοβίζει τόσο και αλλάζει τα παιδιά για πάντα. Κι έτσι απλά, δίχως να καταλάβεις πώς πέρασαν οι μήνες, ενώ όλη την χρονιά έλεγες πως δεν περνάει ο καιρός, τελειώνει το νηπιαγωγείο κι εσύ έχεις δύο παιδιά στο δημοτικό. Εγώ έχω δύο παιδιά στο δημοτικό! Θεωρώ πως το νηπιαγωγείο είναι μια από τις πιο κομβικές περιόδους στην σχολική ζωή ενός παιδιού. Και η φετινή χρονιά ήταν υπέροχη! Πώς να πεις ευχαριστώ στους ανθρώπους που πήραν το παιδί…

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Αγαπημένα μου, σήμερα θέλω να σας πω…

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

Το τέλος του παιδικού σταθμού…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

error: Content is protected !!