Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί θέλω αυτή η ανάρτηση να ξεκινήσει με ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους φίλους που με τόση ευγένεια και ψυχραιμία αντιμετώπισαν την μισάωρη καθυστέρησή μου, χωρίς ούτε ένας να διαμαρτυρηθεί για την καθυστέρηση και την ταλαιπωρία. Και μόνο που με αναζητήσατε στο διάλειμμα απλά για να μου πείτε πως σκεφτόσασταν πόσο σκασμένη θα είμαι που άργησα με συγκινήσατε αφάνταστα! Ειλικρινά, είστε υπέροχοι και σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Ευχαριστώ πολύ και τους ανθρώπους του θεάτρου, τον κύριο Ιακώβου και την συνεργάτιδα του που άφησαν τον κόσμο να μπει στο θέατρο χωρίς καν ένα εισιτήριο στο χέρι. Σας ευχαριστώ πολύ όλους!!!
Η θεατρική παράσταση “Τα Ψηλά Βουνά” βασίζεται στο πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου, το οποίο ήταν το πρώτο αναγνωστικό που γράφτηκε στη δημοτική το 1918 κατ’ εντολή του υπουργείου Παιδείας, επί κυβερνήσεως του Ελευθέριου Βενιζέλου. Μια παρέα παιδιών δημοτικού περνάει μόνη της ένα καλοκαίρι στα βουνά της Ευρυτανίας. Η ζωή των παιδιών εκεί είναι κάτι το καινούριο και άγνωστο. Μέσα όμως από τις εμπειρίες τους, τις περιπέτειες, τις ιστορίες και τους ανθρώπους που γνωρίζουν μαθαίνουν για την φύση, την επιβίωση, την συμμετοχή σε μια ομάδα, την συνεργασία, την αλληλεγγύη και κυρίως την αξία της προσφοράς.Η παράσταση δίνει ζωή στις αυθεντικές ζωγραφιές του βιβλίου και προσπαθεί να διατηρήσει αυτούσιο τον λόγο του. Τα σκηνικά εμπλουτίζονται με ψηφιακές προβολές κινουμένων σχεδίων (βασισμένων στην πρωτότυπη εικονογράφηση του βιβλίου, το οποίο είχε και σχέδια του ίδιου του Παπαντωνίου), δίνοντας έτσι την αίσθηση της φύσης και της βουκολικής ζωής στον θεατή που βρίσκεται στο θέατρο. Επιθυμία των συντελεστών της παράστασης είναι όποιος φεύγει από την αίθουσα να αισθάνεται ότι έχει διαβάσει το βιβλίο! Κατόρθωσε να μας κερδίσει με την δροσιά των ηθοποιών, την πρωτότυπη μουσική του Θωμά Καραχάλιου και την ζωντανή γλώσσα. Βρεθήκαμε κι εμείς στα ξύλινα σπιτάκια στο ξέφωτο του δάσους και οι μικροί θεατές σίγουρα ένιωσαν κομμάτι αυτής της παρέας.
NO COMMENT