Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Οι προσδοκίες και η αποδοχή

Ήταν ένα Σαββατιάτικο πρωινό πριν μερικές εβδομάδες...

Τα παιδιά ξύπνησαν με εκνευρισμό και ένταση. Εγώ αισθανόμουν άυπνη και κουρασμένη. Είχα ένα σωρό πράγματα να ετοιμάσω και αισθανόμουν πως θα φύγει και αυτό το Σαββατοκύριακο χωρίς να προλάβω να τελειώσω τίποτα. Και ξεκίνησα, να φτιάξω πρωινό, να μαζέψω κρεβάτια, ρούχα, να βάλω πλυντήριο, να ξεκινήσω να φτιάχνω το μεσημεριανό, να...

Φτου! Ο Άρης είχε μπάσκετ και έπρεπε να φύγουμε σε 10 λεπτά.


"Θα πάμε Άρη;"
"Ναι!!!!!"
"Κι εγώ θα έρθω μαζί σου! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!", είπε ο Άλκης
"Παιδί μου τι θα κάνεις μαζί μου; Η μαμά θα αφήσει τον Άρη στο μπάσκετ και θα πάει να κάνει τις δουλειές της μέχρι να τελειώσει ο αδερφός σου."
"Θα έρθω!!! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!!!"
"Θα έχει περπάτημα. Δεν θα μπορώ να σε πάρω αγκαλιά, γιατί θα κουβαλάω πράγματα. Θέλεις ακόμη να έρθεις;"
"Θέλω!!!!"

Η πρώτη μου αντίδραση ήθελα να είναι "Σταμάτα να γκρινιάζεις βρε αγόρι μου! Μίλα μου και μην γκρινιάζεις!" και η δεύτερη "Ωχ, την πάτησα, τώρα θα γκρινιάζει σε όλο τον δρόμο, θα θέλει αγκαλιά κι εγώ δεν θα μπορώ να τον πάρω και θα αρχίσει τα κλάματα και...". Αλλά κρατήθηκα. Και ετοιμαστήκαμε όλοι μαζί για να φύγουμε.

Αφήσαμε τον μεγάλο στο μπάσκετ και ξεκινήσαμε τα ψώνια μας. Και μέσα μου περίμενα την γκρίνια. Ήμουν σίγουρη ότι θα υπήρχε γκρίνια! Κι όμως. Το μικρό μου δεν έβγαλε κουβέντα, δεν διαμαρτυρήθηκε στιγμή. Υπέμενε το μπες βγες σε τόσα μαγαζιά για να πάρουμε αυτά που θέλαμε. Προχωρούσε αδιαμαρτύρητα, όπως ακριβώς είχε πει ότι θα κάνει.

1,5 ώρα μετά πήγαμε να πάρουμε τον αδερφό του. Δεν μου έφτανε που το παιδί είχε κάνει αυτά που είχε υποσχεθεί. Δεν μπορούσα απλά να τον ευχαριστήσω που ήταν άψογη παρέα. Κάτι με έτρωγε και ήθελα... δεν ξέρω κι εγώ τι ήθελα.

"Ξέρεις τι θα ήθελα να κάνουμε; Να πούμε ο ένας στον άλλο κάτι που δεν μας αρέσει, κάτι που κάνω εγώ και δεν σου αρέσει. Και να προσπαθήσουμε για μερικές μέρες να μην το κάνουμε, να είμαστε ήρεμοι, να μην γκρινιάζουμε. Θέλεις;"
"Θέλω. Πες εσύ πρώτη μαμά."
"Ωραία! Θα ήθελα να μην γκρινιάζεις με το παραμικρό, να μου ζητάς αυτά που θέλεις, χωρίς ένταση και γκρίνια. Και να προσπαθήσεις να καταλάβεις αγάπη μου πως όταν η μαμά λέει πως θα ήταν καλύτερα να μην γίνει κάτι, το λέει για καλό, όχι γιατί δεν σε θέλει μαζί της. Αυτά... Τώρα θα μου πεις εσύ τι δεν σου αρέσει στην μαμά; Τι θα ήθελες να αλλάξω εγώ;"
"Τίποτα μαμά... Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου! Δεν με ενοχλεί κάτι από αυτά που κάνεις εσύ μαμά. Είσαι η μαμά μου, η καλύτερη!"

Χαστούκι! Ένας άνθρωπος γεμάτος προσδοκίες και ένας άνθρωπος γεμάτος αγάπη και αποδοχή.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

21 σχόλια:

  1. Πόσα μαθαίνουμε κάθε μέρα από τα παιδιά μας;Είναι απίστευτη η γνώση που μας μεταδίδουν,τόση ειλικρίνεια και
    ανιδιοτελής αγάπη.Κάνεις καλά τη δουλειά σου μανούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Δέσποινα! Το συγκεκριμένο περιστατικό βέβαια με έκανε να καταλάβω πόσα εγώ περιμένω από τα παιδιά μου, ενώ αυτά με αποδέχονται και με αγαπούν όπως είμαι. Είναι πρόβλημα να μεγαλώνεις περιμένοντας...

      Διαγραφή
  2. Αποστομοτικός!!! Γι' αυτό τα χρειαζόμαστε κι εμείς τα παιδιά, να μας διδάσκουν και μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειδες τι αθωα ειναι αυτα τα παιδια; Ειναι ευχαριστημενα μονο και μονο με την αγαπη της μαμας! Τι γλυκο! Πολυ συγκινητικος ο μικρος σου!
    Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά δεν χρειάζονται τίποτα άλλο, παρά μόνο αγάπη. Κι ας έχουν ήδη μέσα τους μόνο αγάπη!

      Διαγραφή
  4. Πω πω...χαστούκι κανονικό!!! Κάτι τέτοια αποστοματικά μου πετάει και εμένα η κόρη μου και με στέλνει κανονικότατα!!! Μένουμε μετά και αναρωτιόμαστε... Μάγδα μου αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι θέλουν μόνο αγάπη... τίποτα άλλο!!!♡♡♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο αγάπη! Μπορεί να ακούγεται λίγο μελό, αλλά πραγματικά πλέον είμαι σίγουρη πως όταν παιδί νιώθει ότι το αγαπούν αισθάνεται ότι τα έχει όλα!

      Διαγραφή
  5. Αυτό το κάνω κι εγω με τα παιδιά μου... να λέμε τι μας ενοχλεί στον αλλον....
    Οι "σφαλιάρες" που τρώω με φέρνουν σβουρες....
    Όλα μας τα διδάσκουν οι ειδικοί κ ξεχνάνε να μας λένε για την αγαπη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί Ελένη; Πραγματικά αναρωτιέμαι...

      Διαγραφή
  6. Απίστευτο ε? Μα πόσο γλυκά και αθώα πλασματάκια είναι τα παιδάκια μας...Μέτα από αυτό Μάγδα μου να είσαι πολύ περήφανη για το αγοράκι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αυτόν είμαι πάρα πολύ περήφανη Αθηνά μου! Με την αφεντιά μου απογοητεύτηκα...

      Διαγραφή
  7. Απίστευτο ε? Μα πόσο γλυκά και αθώα πλασματάκια είναι τα παιδάκια μας...Μέτα από αυτό Μάγδα μου να είσαι πολύ περήφανη για το αγοράκι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτή η απόλυτη αγάπη που έχουν τα παιδιά για εμάς και το μόνο που θέλουν είναι η αγάπη μας. Τι άλλο να πούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απόλυτη, ανιδιοτελής, που δεν καλουπώνεται και απλά αποδέχεται αυτόν που αγαπά όπως είναι! Πράγματι τι άλλο να πούμε;

      Διαγραφή
  9. Τι να πρωτονιώσει κανείς; Περηφάνια για το μεγαλείο και τον χαρακτήρα του παιδιού ή συστολή για τον δρόμο που παίρνει πολλές φορές η δική μας συμπεριφορά; Τα νιώθω διαρκώς και τα δύο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Είναι αλήθεια πως απο τα παιδιά μας μαθαίνουμε πολλά και γινόμαστε πολύ καλύτεροι άνθρωποι!!
    Η αγάπη τους είναι μοναδική και νομίζω δεν την διαπραγματεύονται! Σε αγαπουν χωρίς όρους. Είσαι η μαμα τους. Η καλύτερη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελα μόνο να μπορώ να είμαι κι εγώ έτσι χωρίς να φιλτράρω την σκέψη και τα λόγια μου...

      Διαγραφή
  11. Αγαπή και αποδοχή!
    Το έχω φάει κι εγώ αυτό το χαστούκι από την Δώρα. Και πόνεσε πολύ.
    Και τώρα προσπαθώ να της μοιάσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με εκπλήσσουν καθημερινά Μάρθα και αναρωτιέμαι αν μπορώ να τους μοιάσω έστω στο μικρό τους δαχτυλάκι...

      Διαγραφή