Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Τα παιδικά καλοκαίρια...

Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά μετά από 8 μέρες στο νησί... Δύσκολο...

Ξεκούραστη, ήρεμη, χαλαρή, αλλά το μυαλό γεμάτο σκέψεις. Ευτυχώς σκέψεις χαρούμενες, ταξιδιάρικες, θα μπορούσαν και να μου φέρουν θλίψη, αλλά μάλλον με κάνουν να χαμογελώ και να ονειρεύομαι. 

Το μυαλό είναι γεμάτο εικόνες των παιδιών μου να περνάνε καλά! 


Όλα ξεκίνησαν χθες! Ναι, ναι, χθες στην επιστροφή μας από το ταξίδι μας στην Κίμωλο, για την οποία σας έχω ξαναγράψει πόσο υπέροχη είναι και φυσικά θα επανέλθω (πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην ξαναγράψω για τον δικό μας παράδεισο;). Χθες λοιπόν, στο καράβι της επιστροφής, την ώρα που μια παρέα κουρασμένων, ξενυχτισμένων κοριτσιών, αποφάσισε πως ήθελε να κοιμηθεί στις 7 το απόγευμα και φυσικά 3 παιδάκια που έπαιζαν και γελούσαν παίζοντας "Μουτζούρη" τις ενόχλησαν. Χθες, που αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα παιδιά μας, να τα βάλουμε να κάτσουν από νωρίς σε ένα κάθισμα, γιατί μας έγινε παρατήρηση ότι ενοχλούν. Χθες, που το παιχνίδι και το γέλιο των παιδιών έγινε πρόβλημα... Χθες που είπα πως "όταν τα παιδιά μου κάνουν έτσι είναι ανυπόφορα"!

Έχουμε ξαναγράψει εδώ για αυτό το θέμα, με άλλη αφορμή και φυσικά διαφωνήσαμε με κάποιους. Αυτή η ανάρτηση όμως δεν γράφτηκε για να επανέλθω! Ίσα ίσα... 

Γράφτηκε γιατί εγώ χθες έγινα ανυπόφορη!

Φοβήθηκα τα βλέμματα, την παρατήρηση, τα σχόλια, την κρίση του άγνωστου συνεπιβάτη... Φοβήθηκα τα παιδιά μου που ήταν κουρασμένα, που βαρέθηκαν και ήθελαν να συνεχίσουν να περνάνε καλά, ανέμελα, ξένοιαστα, όπως ακριβώς είχαν περάσει όλες τις προηγούμενες μέρες. 

Όπως ακριβώς έκανα κι εγώ κάθε καλοκαίρι ως παιδί!

Και κάπου εκεί γεννήθηκαν όλες αυτές οι σκέψεις που έχουν κάτσει από χθες στο μυαλό μου και με κάνουν να χαμογελώ με νοσταλγία και χαρά, καθώς σκέφτομαι τα δικά μου παιδικά καλοκαίρια στη Νάξο, στο χωριό. Γιατί τελικά τα καλοκαίρια των παιδιών είναι αληθινά, ζωντανά, θορυβώδη, βρώμικα, με ατυχήματα, χτυπήματα, νέες ανακαλύψεις, νέες γνώσεις, κατακτήσεις, επιτυχίες και αποτυχίες, παγωτά, σουβλάκια, νέες φιλίες, βουτιές, αϋπνία, κούραση, γέλια και τόσα άλλα που θα ήθελα ώρες για να απαριθμήσω!

Και όσο αντιφατικό κι ασύνδετο αν φαντάζει, μετά την αποτυχία μου να σταθώ δίπλα στα παιδιά μου την ώρα που "δεν με άκουσαν", την ώρα που αισθάνθηκα πως είναι ανυπόφορα, το μυαλό μου άρχισε να σκέφτεται τα καλοκαίρια μου και τα καλοκαίρια των παιδιών μου, τις αναμνήσεις που γεννήθηκαν αυτές τις μέρες, πόσα συναισθήματα ήρθαν για να μείνουν για πάντα στο μυαλό τους και στην καρδιά τους όσα χρόνια κι αν περάσουν.

"Γεμίσαμε" φίλοι μου! 

Γιατί αυτές τις μέρες πλατσουρίσαμε, πετάξαμε άμμο, χτίσαμε κάστρα...


Kάναμε τα πρώτα μας μακροβούτια...


Xαλαρώσαμε και ας μην πλέναμε συνέχεια τα χέρια μας και ας μην καθαρίζανε τα βρώμικα γόνατα από το πολύ παιχνίδι όταν ξαπλώναμε το βράδυ στο κρεβάτι μας...


Δοκιμάσαμε καινούριες γεύσεις και μας άρεσαν πολύ...


Eρωτευτήκαμε λιγάκι...


Kάναμε καινούριους φίλους...


Φάγαμε δύο κομμάτια από το υπέροχο γλυκό του Γρηγόρη και πήραμε και το γλειφιτζούρι σφυρίχτρα της Κικής



Η μαμά εμπιστεύθηκε τον Άρη, καταπίεσε τον φόβο της και έτσι τα τουβλάκια και οι σανίδες έμειναν στην παραλία...


Θαφτήκαμε στην άμμο και αφήσαμε τον ήλιο να μας τυφλώνει με το φως του...


Κάναμε παρέα με τα υπέροχα τετράποδα του νησιού...


Φάγαμε πολλά παγωτά...


Ψαρέψαμε με την απόχη μας...


Γίναμε experts στο πατίνι...


Περιπλανηθήκαμε χωρίς μπλούζα στους δρόμους του νησιού...


Παίζαμε μέχρι τα μεσάνυχτα στην πλατεία και στις κούνιες του χωριού με τους φίλους μας...


"Γεμίσαμε" φίλοι μου! Είδαμε τα παιδιά μας να παίρνουν για πρώτη φορά μια μυρωδιά από τα δικά μας παιδικά καλοκαίρια. 

Και το καλοκαίρι μας μόλις ξεκίνησε!!!

6 σχόλια:

  1. Ετσι πρέπει να είναι η ζωή των παιδιών! όχι μόνο τα καλοκαίρια...
    Μη σου πω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι κι η ζωή των μεγάλων!!!!

    Κάποιοι μπορούν να ενοχλούνται από τη φασαρία και τα γέλια των παιδιών... το βιώνω συνέχεια...
    Απλά δεν έχω καταλάβει που πρέπει να τα σταματώ και που όχι... Δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει πότε τα παιδιά ενοχλούν πραγματικά και πότε οι άλλοι είναι περισσότερο ιδιότροποι από όσο θα έπρεπε...
    Το κακό μ αυτό είναι πως τα παιδιά μεγαλώνουν κι εγώ ακόμη να ξεκαθαρίσω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κανείς δεν θα έπρεπε να ζει για τα καλοκαίρια. Λες και όλος ο χρόνος περνάει για αυτές τις μέρες του χρόνου όπου όλα επιτρέπονται, όπου χαλαρώνουμε και δεν μας νοιάζει τίποτα.

      Όσο για την "φασαρία" των παιδιών, πλέον δεν θεωρώ ότι τα παιδάκια που γελάνε καθισμένα στο πάτωμα παίζοντας επιτραπέζιο παιχνίδι στις 7 το απόγευμα ενοχλούν, επειδή 4 κουρασμένα από το ξενύχτι της διασκέδασης κορίτσια αποφάσισαν να κοιμηθούν. Δεν μπορώ όμως ακόμη να διαχειριστώ, αρκετές φορές, την ενοχή που μου προκαλεί αυτό το επικριτικό βλέμμα που κι εγώ ως ελεύθερη κι ωραία είχα ρίξει στους γονείς που δεν μπορούσαν να "μαζέψουν" το παιδί τους. Το βλέπω μετά και με τρελαίνει! Ουφ!!!!

      Διαγραφή
  2. Υπέροχα όλα Μάγδα μου!!! Τα παιδιά είναι παιδιά και είναι καλό να μείνουν έτσι όσο μπορούν. Όσο για τη φασαρία και τα γέλια τους πάντα θα υπάρχει κάποιος που ενοχλείται. Εμείς κάνουμε ότι μπορούμε για να είμαστε εμείς ευχαριστημένοι αλλά και οι γύρω μας.
    Καλό καλοκαίρι να έχετε με πολλές τρέλες και πολλά μπάνια.
    PS: αυτές είναι οι καλύτερες αναμνήσεις τω παιδιών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξεχνιούνται αυτά τα καλοκαίρια! Ευχαριστώ πολύ! Κι εσείς να περνάτε όμορφα!!!

      Διαγραφή
  3. βασικα αυτο που περιγραφεις με τις υπεροχες φωτο σου δεν ειναι το Καλοκαιρι των παιδιων...οχι...ειναι μια βδομαδα απο το Καλοκαιρι των παιδιων. Γιατι δυστυχως εχουμε ολοι μας μπλεξει τοσο πολυ που οι Καλοκαιρινες διακοπες δεν εχουν καμια σχεση με τις δικες μας πλεον. κλεισμενα σε ενα διαμερισμα τα μικρα και απλα με μικρες αποδρασεις...αυτο δεν ειναι το Καλοκαιρι οπως θα επρεπε να ειναι.
    Οσο για το ανυποφορο... ολοι μας περναμε τη φαση αυτή, αλλά τουλάχιστον την ξεπερνάμε γρηρορα ;)

    Κουκλα να ειστε παντα καλα, να εχετε πάντα ομορφες στιγμές και άκρως χαλαρωτικες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς τα δικά μας καλοκαίρια είχαν μεγαλύτερη διάρκεια είναι η αλήθεια. Ευτυχώς είμαι σε θέση να τους προσφέρω έναν ακομη μήνα μακριά από την πόλη, πράγμα παρήγορο για όποιον ζει στην Αθήνα. Αλλά θα ήθελα όλος ο χρόνος να έχει αυτή την καλοκαιρινή διάθεση...
      Ευχαριστούμε πολύ Ζήνα! Και σε εσάς εύχομαι να περάσετε υπέροχα!!!

      Διαγραφή