Tag

Σκέψεις

Browsing

Το φετινό καλοκαίρι μου έμαθε πολλά… Αν και πλέον μετράμε περίπου 15 μέρες που έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, η σκέψη μου συχνά πυκνά ταξιδεύει και ξαναζεί στιγμές του Αυγούστου. Η ανεμελιά, η χαλάρωση, η ξεγνοιασιά, η απλότητα, όλα γυρίζουν και ξαναγυρίζουν στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει την ζωή μας ολη την χρονιά τόσο δύσκολη, τόσο κουραστική και ανυπόφορη κάποιες μέρες! Και ξέρετε πού καταλήγω; Ότι είναι θλιβερό να ζούμε για το καλοκαίρι. Μετράω ξαφνικά χαμένο χρόνο. Χρόνο που αναλώθηκε σε πράγματα που τελικά δεν έχουν καμία ουσία, γιατί δεν με αγγίζουν, δεν με ξεκουράζουν, δεν με χαλαρώνουν… Το φετινό καλοκαίρι με έκανε να αισθανθώ, να σκεφτώ, να αποφασίσω και ελπίζω να πράξω! Όσο πιο συνοπτικά γίνεται λοιπόν και με μια χιουμοριστική διάθεση, έχω να πω τα εξής: Όσες μέρες άδεια και να πάρουμε ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Η εργασία μας, ειδικά αυτή που δεν…

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό…

Ξεσπάσματα θυμού, νεύρα, πείσματα, φωνές, γκρίνιες, με μια λέξη, αγγλιστί tantrums… Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; Πώς τα αντιμετωπίζουμε; Υπάρχει τρόπος να ηρεμήσουμε ένα παιδί σε κρίση; Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν είστε μόνοι σε αυτό. Οι περισσότεροι γονείς έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με τέτοιες καταστάσεις, μεγαλύτερης ή μικρότερης έντασης. Και ο κάθε ένας από εμάς με τον τρόπο του, προσπαθεί να σταθεί δίπλα στο παιδί και να δώσει μια λύση, να το βοηθήσει, ελπίζω με τον πιο ήπιο τρόπο. Ζητήσαμε από 8 μαμάδες να περιγράφουν την δική τους εμπειρία. Προσοχή! Αυτό το κείμενο δεν έχει γραφτεί με καμία επικριτική διάθεση. Δεν ψάχνουμε τον τέλειο και τον αλάνθαστο γονιό. Μοιραζόμαστε για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο να κάνει το καλύτερο για το παιδί του. Ας τις διαβάσουμε! Άννα – karkinaki.gr Ξεσπάσματα θυμού, πείσμα, νεύρα, υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιγράψει κανείς τις στιγμές αυτές που το παιδί χάνει τον έλεγχο και το…

(για να σας πάει η επόμενη καλύτερα φυσικά!) Ήρθε λοιπόν και η ώρα για το πρώτο guest post! Ας είναι καλά όλες αυτές οι υπέροχες μαμάδες bloggers που έχω γνωρίσει τους τελευταίους μήνες μέσα από την ομάδα Μαμαδο-blogs. Γυναίκες δημιουργικές, με άποψη και διάθεσή να μοιραστούν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Η πρώτη μου καλεσμένη λοιπόν είναι η Μαρία, γνωστή από το blog της Oops… Blogara. Μαμά δύο αγοριών, η Μαρία είναι μια γυναίκα δημιουργική, τρυφερή και φυσικά super οργανωτική. Αγαπημένο μου χαρακτηριστικό! Όπως λέει η ίδια «είμαι σύζυγος, blogger και η “τα κάνω όλα (από επιλογή) και συμφέρω” (κατά γενική ομολογία) της οικογένειάς μου». Σήμερα λοιπόν μας γράφει για τα 5 πράγματα που καλό θα ήταν να κάνουμε κάθε βράδυ, πριν ξαπλώσουμε, ώστε να ξυπνάμε και να ξεκινάμε την μέρα μας με καλύτερες προϋποθέσεις! Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου!! «Ξυπνάτε το πρωί και αρχίζετε το τρέξιμο; Πρωτότυπο… είτε…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Συν-θέτω ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.
Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα
παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους.
– Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε)
– Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία)
Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι είναι ο θάνατος. Βοήθησαν άραγε τα λόγια, η απάντηση της γιαγιάς, ή μήπως το έκαναν πιο δύσκολο;
error: Content is protected !!