Tag

Σκέψεις

Browsing

6 Δεκεμβρίου 2008. Ένα μήνα και κάτι πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδί, ήμουν στο σπίτι μόνη και έβλεπα τηλεόραση. 20 κιλά πάνω, είχα συσπάσεις, ήμουν βαριά και κουρασμένη και περνούσα αρκετές ώρες μπροστά στο χαζοκούτι…Και ξαφνικά σκάει η είδηση: στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Θυμάμαι να πιάνω την κοιλιά μου, να την χαϊδεύω και να ξεσπώ σε κλάμματα. Πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο, να δω πού είναι, τι άκουσε, αν είναι αλήθεια… Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Επεισόδια, καταλήψεις, συγκεντρώσεις μαθητών, εργαζομένων, αντιεξουσιαστών, πετροπόλεμος, χημικά, φωτιές, ατμόσφαιρα αποπνικτική για μέρες. Από εκείνη την στιγμή ο Αλέξης μας στοιχειώνει. Σήμερα, 6 χρόνια μετά, ο φίλος του Αλέξη, το παιδί στα χέρια του οποίου ξεψύχησε ο φίλος του την ημέρα της γιορτής του,…

Το ξεκίνημα κάθε μήνα είναι μοναδικό! Είναι σαν να έχεις την ευκαιρία να πατήσεις ένα κουμπί, να πεις «Φτάνει!» και να ξεκινήσεις από την αρχή. Η μεγάλη επιτυχία βέβαια θα είναι να το καταφέρεις κιόλας… Ο Δεκέμβριος είναι από αυτή την άποψη ακόμη πιο μοναδικός. Είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Ώρα για απολογισμό, για αυτοκριτική, ώρα να προετοιμάσουμε το έδαφος για την χρονιά που έρχεται! Ανασυνταχθείτε λοιπόν φίλοι μου. Δώστε στον εαυτό σας μια ώθηση, γιατί ακόμη και στα δύσκολα έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε την ομορφιά, την ανθρωπιά, την χαρά. Είμαστε και τυχεροί ξέρετε, γιατί η παρουσία των παιδιών βοηθάει τόσο πολύ. Τα παιδιά ξέρουν να χαμογελούν, να διασκεδάζουν, να χαίρονται, να εκτιμούν ακόμη και τα πιο απλά. Ξέρουν να απολαμβάνουν τις στιγμές, κάτι που φαίνεται πως χάνεται όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει… Αλλά ευτυχώς τα μικρά αυτά φατσόνια είναι εκεί για να μας το θυμίζουν!
Όχι, όχι, όχι! Δεν πρέπει να τον χάσω κι αυτόν τον μήνα. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές ήμουν γεμάτη ενέργεια και διάθεση για αλλαγές. Δεν πρέπει να αφήσω να περάσει ένας ακόμη μήνας χωρίς να βάλω στόχους! Τι να κάνω; Τέτοια είμαι! Πρέπει να εκτεθώ εδώ, μπροστά σε όλους, για να αισθάνομαι μεγαλύτερη πίεση, να αισθάνομαι ότι αν δεν τα καταφέρω θα πρέπει κάπου να με δικαιολογήσω… Ας είναι καλά λοιπόν η Mama Petounia και οι λίστες της. Από εκεί προήλθε και η έμπνευση – δέσμευση για τις δικές μου λίστες. Τον Σεπτέμβριο είχα γράψει την γενική ιδέα (μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό κείμενο εδώ). Αν και δεν μπορώ να πω ότι έχει τεθεί σε εφαρμογή, η λίστα του Νοεμβρίου θα πρέπει να κάνει την αρχή! Για να δούμε λοιπόν…

Γράφει η Ελένη Τσάκωνα, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΑ’ Μέρος Τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο συχνά αιτήματα προς αντιμετώπιση που έρχεται από τον κλάδο των εκπαιδευτικών και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, είναι το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι: γιατί τώρα; Γιατί τώρα δίνεται τόση έμφαση σε ένα ζήτημα που υπήρχε πάντοτε στα σχολεία, στις αλάνες, στον εργασιακό χώρο; Πάντα υπήρχε ένα ποσοστό ατόμων (θύματα) που υπέφερε από αυτό το πρόβλημα, το οποίο όχι μόνο δεν αντιμετωπιζόταν, αλλά πολλοί ήταν αυτοί που αντιμετώπιζαν τα θύματα ως αδύναμα ή περιθωριακά άτομα. Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες πληροφορίες και κάποιες σκέψεις, εμπλουτίστε κι εσείς με τις δικές σας σκέψεις, για να δούμε τι το φέρνει τώρα στην καθημερινότητα ως φλέγον ζήτημα. Το φαινόμενο του bullying (εκφοβισμός) εντάσσεται σε μία απ’τις μορφές της νεανικής παραβατικότητας, που σημαίνει πως είναι μία μη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά και πολλές φορές…

Πριν λίγες μέρες σας έγραψα για όλα όσα σκεφτόμουν το καλοκαίρι. Και επειδή δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι και απλώς να το φιλοσοφείς, πρέπει να ακολουθήσουν και οι αποφάσεις! Ο Σεπτέμβρης είναι μέχρι τώρα ένας δυσκολούτσικος μήνας θα έλεγα. Πολλές οι αλλαγές, τούμπα η καθημερινότητα, άλλες οι ανάγκες, μεγαλύτερα τα άγχη (όχι υποχρεωτικά δικαιολογημένα)… Απλώς όταν έχεις μαθει να το ελέγχεις, όταν έχεις συνηθίσει στην ρουτίνα σου, όταν έχεις βρει έναν ρυθμό, δεν σου αρέσουν και πολύ οι αλλαγές. Ειδικά αν είσαι σαν εμένα… Δεν γίνεται όμως να βγει άλλη μια χρονιά με άγχος, με γκρίνια, με νεύρα, με ένταση, με τρέξιμο και όλα αυτά άνευ λόγου στην πραγματικότητα. Απλώς επειδή παρασυρόμαστε από έναν ρυθμό (ποιός τον καθορίζει άραγε;), επειδή δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε, επειδή δεν μπορούμε να μην καταναλώσουμε… Μεταμορφώνω λοιπόν τον Σεπτέμβρη στην αρχή του «νέου έτους» και μαζί μου κουβαλώ το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που είμαι χαλαρή,…

error: Content is protected !!