Tag

Σκέψεις

Browsing

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα…Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα! Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη… αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου. Τι να πω για…

Γιατί πρέπει τα πρωινά, το ξεκίνημα της μέρας, να είναι γεμάτο άγχος, βιασύνη, τρέξιμο; Πώς γίνεται με έναν μαγικό τρόπο, την μέρα ακριβώς που δεν πρέπει να αργήσεις, να ξυπνάς 10 κρίσιμα λεπτά αργότερα, να μην έχεις έτοιμες τις τσάντες των παιδιών, να είναι η μέρα που το μικρό θα ήθελε λίγο ύπνο παραπάνω…Κάπως έτσι ξεκίνησε η μέρα μας. Η μαμά, εγώ δηλαδή, να τρέχω, να φτιάχνω γάλατα και πρωινά, να ντύνω τον εαυτό μου και δύο παιδιά, να ετοιμάζω τσάντες και εκείνη την ώρα που κλείνει η πόρτα του ασανσέρ για να πάω το πρώτο παιδί στο σχολικό, ακούω την κραυγή του άλλου στον διάδρομο της πολυκατοικίας (στις 7:30 το πρωί) «Μαμά μη φεύγεις, σ’ αγαπώ μαμά, μη φεύγεις»…

Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο!» Αυτό μου είπε πριν λίγες μέρες μια γιαγιά καθώς επιστρέφαμε με τον γιο μου από το σχολείο του. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο…» Και το λέω και το ξαναλέω. Αυτή η φράση γυρίζει στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει ο ίδιος παιδιά; Πώς μπορεί να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει εγγόνια; Και σοκάρομαι! Εκεί έχω καταλήξει μετά από πολύ σκέψη. «Είναι γκρινιάρικα, είναι πονηρά, είναι ζωηρά, είναι εγωιστικά, είναι διεκδικητικά, είναι δειλά, είναι επιθετικά, είναι χειριστικά, είναι… είναι… είναι…» Πολλοί χαρακτηρισμοί, από πολλά στόματα, σε καθημερινή βάση. Αυτός όμως είναι ένας από τους πιο συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που έχω ακούσει ποτέ για τα παιδιά. Και καθώς οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό μου, αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τον τέλειο, σοφό, αψεγάδιαστο ενήλικα να σκεφτεί πως ακόμη κι αν πραγματικά «τα…

Έρχεται κι αυτή η εποχή του χρόνου που γιορτάζουμε την γυναίκα (8 Μαρτίου)… Όλες τις άλλες μέρες όμως τι γίνεται;Κακοποίηση, δολοφονίες, βιασμοί, ανεργία, περιθωριοποίηση, ανισότητα, ανορεξία – βουλιμία, λάθος πρότυπα… Τα ακούμε όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία. Στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, από την φίλη, την γειτόνισσα, από την άγνωστη στο λεωφορείο… Γιατί; Δεν θα σας κάνω καμία φεμινιστική ανάλυση. Άλλωστε για μένα όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών, μιλάμε για ουσιαστικά, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για ζητήματα που αφορούν τον κάθε άνθρωπο, άντρα, γυναίκα, άσπρο, μαύρο, gay, straight…

Κι έρχονται κάτι πρωινά που αισθάνεσαι πως τα έχεις κάνει όλα λάθος… Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 και εσύ δεν σηκώθηκες αμέσως. Προτίμησες να κοιμηθείς 10 λεπτά ακόμη, αλλά τώρα ίσα που προλαβαίνεις να λούσεις τα μαλλιά σου και να αρχίσεις να ντύνεσαι, γιατί σε λίγο θα πρέπει να ξυπνήσεις τα παιδιά. Ωχ! Το ένα σηκώθηκε την ώρα που εσύ παριστάνεις ότι βάφεσαι, έτσι λιγουλάκι, ίσα για να κρύψεις τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου. Χθες βράδυ κοιμήθηκες αργά βλέπεις…Τώρα; Άντε να προλάβεις να το στεγνώσεις το μαλλί! Πάλι με το σκουφάκι θα βγεις έξω κι ας κάνει κρύο. Γιατί αν πιάσεις τώρα το πιστολάκι, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις το πρωινό τους, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις και το φαγητό του για το σχολείο. Έπρεπε να το είχες κάνει από το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν άντεξες, ήθελες να ξαπλώσεις στον καναπέ και απλά να μην κάνεις τίποτα… Πω πω,…

error: Content is protected !!