Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

2 πόλεις, 5 χωριά, 1800 χιλιόμετρα σε 9 μέρες, 1 αυτοκίνητο, 4 άνθρωποι…Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω με λίγα, με ελάχιστα λόγια, όσα κάναμε τις τελευταίες μέρες. Είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασα καλά, ότι δεν ξεκουράστηκα, ότι η διάθεση κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, ότι τα σχέδια μου ανατράπηκαν. Καθώς όμως ετοίμαζα τις φωτογραφίες για αυτή την ανάρτηση, στάθηκα για λίγο στο χαμόγελο και την ανεμελιά των παιδιών μου. Και δεν μου πήρε πολύ να κάνει το μυαλό μου ένα κλικ, ένα τόσο δα μικράκι, ένα τιποτάκι κλικ, για να συνειδητοποιήσω πως καμιά φορά η χαρά μας βρίσκεται εκεί ακριβώς που δεν κοιτάμε στις δύσκολες στιγμές.

New kid on the block! Άλκης!!! Δίνει τα ρέστα του, που λένε, με τις ατάκες του. Έχει και τον μεγάλο του αδερφό, πώς να το κάνουμε; Υπάρχει καλύτερος δάσκαλος; Άλκης: Μαμάααααααα, έλα, έκαααναααα κακάαααα…. υγράαααα κακάαααα Μαμά: Ωχ, έκανες διάρροια παιδί μου; Άλκης: Ναι μαμά, έλα γιατί έκανα υγράρροια… (Χαχαχαχαχαχα!!!!! Τρελαίνομαι!) Άλκης: Κάντε άκρη!!!! Τρέχω σαν τον ύφουνααααα!!!!!!!! Άρης: Δεν μου αρέσει μαμά αυτό το φάρμακο. Είναι πικρό και θέλω να πιω δέκα ποτήρια νερό μετά για να φύγει η απαίσια γεύση. Μαμά: Το ξέρω αγόρι μου, αυτά τα φάρμακα είναι απαίσια, αλλά αυτή την φορά αρρωστήσαμε και δεν μπορεί να περάσει έτσι από μόνο του. Δυστυχώς πρέπει να πάρουμε φάρμακα για να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε. Είμαστε όμως μεγάλοι τώρα και μπορούμε να συζητάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, που δεν μας αρέσουν και θα βρούμε ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε, σωστά; Άρχισε να κλαίει με μεγαλύτερο παράπονο… Άρης: Είναι…

Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό!

Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις…

Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή… Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ!
Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη!

Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη;

Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά πηγαίνουν κολυμβητήριο. Ξεκινήσανε από το πρόγραμμα baby swimming και σήμερα κολυμπούν και οι δύο στην μεγάλη πισίνα. Και ενώ αγαπούν το νερό, το κολύμπι, χαίρονται με κάθε νέο βήμα, κάθε καινούρια κατάκτηση, τους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε περάσει δύσκολα!»Δεν θέλω να πάω, είμαι κουρασμένος, βαρέθηκα, δεν μου αρέσουν οι βουτιές, μου αρέσουν οι βουτιές αλλά σήμερα προτιμώ να παίξω…» και άλλα τέτοια. Τους επέτρεψα πολλές φορές να μην πάνε. Άνθρωποι είναι, μπορεί πράγματι να είναι κουρασμένοι, να βαριούνται, να είναι στις κακές τους…
error: Content is protected !!