Tag

Ενσυναίσθηση

Browsing

Τα τελευταία χρόνια έχω ακούσει πολλά για τα παιδιά, την μητρότητα και ότι άλλο περιέχει αυτή η σχέση και ο ρόλος. Θέματα για το φαγητό, την πειθαρχία, την συμπεριφορά, το σχολείο, τα παιχνίδια και φυσικά τις συνήθειες, ο λόγος άλλωστε για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο σήμερα. Μια δικιά μας αγαπημένη συνήθεια, που μέχρι σήμερα γίνεται στόχος κυρίως αρνητικής κριτικής είναι η διαδικασία που ακολουθούμε πριν τον βραδινό ύπνο. Εκείνη την δύσκολη ώρα, που όλη η κούραση και η ένταση της ημέρας είναι χαραγμένη σε κάθε κόκαλο και μυ του κορμιού μας. Εκείνη η ώρα που θες να κατεβάσεις τα ρολά σου, να πέσεις στον καναπέ και να χαλαρώσεις με ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να πρέπει να σκεφτείς απολύτως τίποτα! Από την πρώτη μέρα που το μεγάλο μου παιδί ξάπλωσε στο κρεβάτι του, έξω από την καλαθούνα του, κάνουμε μια τεράστια αγκαλιά και διαβάζουμε ένα παραμύθι. Στην…

Συζητάμε και ακούμε πλέον πολύ συχνά την λέξη κακοποίηση. Κυρίως αναφερόμαστε στην σωματική κακοποίηση, την βία που ασκείται σε έναν άνθρωπο, μικρό ή μεγάλο. Υπάρχει όμως και η κακοποίηση που δεν φαίνεται, αυτή που δεν αφήνει εμφανή σημάδια, αυτή που αρκετές φορές δεν την αναγνωρίζουμε ούτε ως παιδιά, αλλά ούτε και ως ενήλικες…Πότε ξεκινάμε να μιλάμε για συναισθηματική κακοποίηση μέσα σε μία σχέση και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της; Πως θα την αναγνωρίσω αν υπάρχει στη σχέση μου;  Ποιος είναι ο ρόλος του θύτη και ποιος του θύματος; Με ποιο τρόπο τους έχουμε μοιραστεί και πώς ο κάθε ρόλος βοηθάει στο να συντηρείται η κακοποίηση;  Ποιες επιπτώσεις έχει στο παιδί η συναισθηματική κακοποίηση; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της επικοινωνίας που οδηγούν στη συναισθηματική κακοποίηση;  Με ποιο τρόπο μπορώ να φέρομαι και να προκαλώ τον σύντροφό να με κακοποιεί συναισθηματικά; Πως βγαίνω από αυτό αν διαπιστώσω ότι υπάρχει στη σχέση μου;…

Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που θεωρεί ότι τα παιδιά δεν ξέρουν, δεν μπορούν, μας έχουν ανάγκη, χωρίς εμάς είναι αδύναμα, ανήμπορα, ανίκανα. Ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί… Και ως μαμά πλέον κάνω καθημερινή προσπάθεια να μην κοιτάω με αυτό το βλέμμα τα παιδιά μου, να μην τα αντιμετωπίζω με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ πάντα να κάνω ένα βήμα πίσω… Και να περιμένω! Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι ρυθμοί, οι καταστάσεις, οι ανάγκες, η πίεση και πολλοί άλλοι λόγοι μας σπρώχουν συνεχώς να βιαζόμαστε, να τρέχουμε και μαζί μας να παρασέρνουμε και τα παιδιά μας. Μεγαλώνοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολλά πράγματα. Και ειδικά με τα παιδιά μας φαίνεται να είμαστε σταθερά σε εγρήγορση, σαν να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να κάνουν στον ίδιο χρόνο ότι κάνει και ο διπλανός τους… Κάντε ένα βήμα πίσω. Ήρθε η ώρα να δούμε ότι απέναντί μας έχουμε παιδιά και όσο περισσότερο χρόνο τους…

Σάββατο πρωί και πηγαίνουμε οικογενειακώς σε μια βάφτιση. Τα παιδιά περπατάνε στο πεζοδρόμιο, τρέχουνε, γελάνε, διασκεδάζουν… Ο Άρης κρατάει ένα παγούρι με νερό στο χέρι του. Το ανοίγει για να πιει και το κρατάει από το καπάκι του.»Άρη θα σπάσει το καπάκι έτσι όπως το κρατάς, όπως έσπασαν και τα υπόλοιπα.», του λέει ο μπαμπάς του. Στη στιγμή κοιταζόμαστε και ξεσπάμε σε γέλια! «Ας σπάσει το κωλοκαπάκι!», μου λέει ο άντρας μου γελώντας. «Μα τι μας έχει πιάσει εμάς τους γονείς; Μη κάνεις αυτό, θα χτυπήσεις, πρόσεχε θα το ρίξεις, μη σκαρφαλώνεις μπορεί να πέσεις, πρόσεχε θα κάνεις ψίχουλα… Πώς τους τα πρήζουμε έτσι; Φαντάζεσαι να μας το έκανε εμάς αυτό κάποιος; Θα μας είχε σπάσει τα νεύρα!». Και πόσο δίκιο είχε! Ατελείωτες παρατηρήσεις, διατυπωμένες ευγενικά φυσικά, για κάτι που μπορεί να γίνει, επειδή κάτι μπορεί να σπάσει, να χυθεί, επειδή μπορεί κάτι να ξεφύγει από τον δικό μας έλεγχο……

Ένας κύκλος έκλεισε το Σάββατο που πέρασε. Τρεις συναντήσεις για «Παιχνιδομαγειρέματα» ολοκληρώθηκαν, παρέα με τα παιδιά και την Χρυσούλα Παπαγεωργίου, τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε και υλοποίησε την συγκεκριμένη δράση. Εμείς είμαστε γεμάτες χαρά, ικανοποίηση και συγκίνηση, γιατί πετύχαμε, ή μάλλον κερδίσαμε όλα όσα θέλαμε κι ακόμη περισσότερα! Βρεθήκαμε τόσο κοντά στους καλύτερους δασκάλους-ανθρώπους της ζωής μας και μάθαμε μέσα από το παιχνίδι μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, δεν είμαι εγώ η κατάλληλη… Θα σας αφήσω στις φωτογραφίες των έργων των παιδιών, που είναι είναι αρκετές, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω καμία έξω! Θα σας αφήσω και στην Χρυσούλα! Μόνο εκείνη νομίζω μπορεί να προσπαθήσει να μας φέρει λίγο πιο κοντά στην παιδική σκέψη. Εγώ θέλω μόνο να την ευχαριστήσω. Όταν πέρυσι με πήρε τηλέφωνο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, δεν είχα φανταστεί ότι ένα χρόνο μετά θα ήταν μια πολύτιμη φίλη, συνοδοιπόρος σε όσα σκέφτομαι…

error: Content is protected !!