Tag

Ενσυναίσθηση

Browsing

Αυτή η ανάρτηση είναι μια μικρή υπενθύμιση, ένα καμπανάκι, πως τα παιδιά μας, ακόμη και τις πιο δύσκολες μέρες, ακόμη κι όταν όλα φαντάζουν δύσκολα και κουραστικά, έχουν ανάγκη να αισθανθούν την αγάπη και την ασφάλεια που μπορούμε να τους προσφέρουμε με τον πιο απλό τρόπο: τα λόγια μας. Σε όσες δραστηριότητες κι αν πάμε, όσα πράγματα κι αν κάνουμε μαζί τους, δεν μπορούν να καλύψουν το κενό που αφήνουν οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Να βρίσκετε λοιπόν καθημερινά χρόνο και ευκαιρίες για να τους λέτε φράσεις και λέξεις που θα τα βοηθήσουν να αισθανθούν καλά και να συνδεθούν μαζί σας.

«Ήρθε ο Άγιος Βασίλης; Σου έφερε το δώρο σου; Ήσουν καλό παιδί;«. Κλασική ερώτηση θείων, γιαγιάδων, φίλων, αλλά και αγνώστων προς κάθε παιδί, σε κάθε γωνιά του (δυτικού τουλάχιστον) κόσμου. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να πεταχτώ και να απαντήσω «Εσύ ήσουν αρκετά καλός φέτος, ώστε να αξίζεις το δώρο σου;«. Δείχνω όμως χαρακτήρα…

Ως γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος καθημερινά με πολλά θέματα που φυσικά, τις περισσότερες φορές, δεν είναι αυτονόητο πως ξέρεις και πώς να τα αντιμετωπίσεις. Διαβάζεις, συζητάς, ενημερώνεσαι, «εκπαιδεύεσαι» κι ελπίζεις πως θα έρθει η μέρα που θα μπορείς να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις. Μέχρι την επόμενη φορά που το παιδί σου θα αρνηθεί να βάλει την πυτζάμα του, μέχρι την μέρα που θα αργήσει να ετοιμαστεί το πρωί για το σχολείο, μέχρι τη μέρα που θα επιμείνει να δει λίγο ακόμη τηλεόραση… Τότε είναι πολύ πιθανό να εκστομίσεις όλα όσα δεν πρέπει, να απειλήσεις για να πετύχεις το δικό σου, να αρνηθείς αυτό που σου ζητάει το παιδί, να χειριστείς εντελώς λανθασμένα το συγκεκριμένο περιστατικό. Εκείνη ακριβώς την ώρα ξέρεις πως κάνεις λάθος. Όμως συνεχίζεις, αντί απλά να ζητήσεις συγνώμη, να αποδεχθείς το λάθος σου και να προχωρήσεις. Την ίδια ώρα σιωπηλά τιμωρείς τον εαυτό σου και γεμίζεις ενοχές. Γιατί; Τόσα βιβλία δεν μας έμαθαν τίποτα;

Φανταστείτε ότι είχατε μια απαίσια μέρα και τίποτα από ότι είχατε προγραμματίσει δεν εξελίχθηκε όπως το περιμένατε. Θέλετε απλά να γυρίσετε στο σπίτι και να μιλήσετε στον σύντροφό σας, να τα πείτε κάπου για να ξεθυμάνετε, ακόμη κι αν σας βγει και λίγη παραπάνω ένταση. Και τότε, ο άνθρωπός σας, το στήριγμά σας, αυτός που εμπιστεύεστε και σας κάνει να αισθάνεστε ασφαλείς σας λέει «Εεεεε καλά τώρα, μην κάνεις έτσι. Δεν έγινε και τίποτα!». Πώς θα νιώθατε; Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα έχει και το παιδί κάθε φορά που κλαίει και η δική μας αντίδραση στο κλάμα του είναι «Έλα, μη κλαις. Δεν έγινε και τίποτα.». Αν μάλιστα ένα παιδί είναι αγόρι, σίγουρα θα ακούσει κάποια φορά στην ζωή του «Έλα τώρα! Οι άντρες δεν κλαίνε!!».

Αυτές οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου από την προηγούμενη εβδομάδα, μετά το μάθημα yoga συγκεκριμένα. Ίσως αυτό που θα γράψω να ακουστεί μελό, τετριμμένο, αυτονόητο, αλλά φαίνεται πως πρέπει να το λέμε πιο συχνά, στα παιδιά μας, στον σύντροφό μας και στον εαυτό μας. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, να το λέμε και να το δείχνουμε καθημερινά.Δύσκολο είναι; Καθόλου. Οι ειδικοί μας λένε πως άμα θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα γίνουν υγιείς ενήλικες θα πρέπει να τους προσφέρουμε αγάπη και αποδοχή. Για μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καλύτερη επικοινωνία, λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, ικανότητα να διαχειριστούν μόνα τους τις καταστάσεις που προκύπτουν και καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο. Αυτή μας η στάση μπορεί να καθορίσει ακόμη και τις σχέσεις που θα συνάψουν ως ενήλικες. Τι πιο ανθρώπινο και αληθινό; Ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, που αισθάνεται αγάπη, στοργή και αποδοχή στο περιβάλλον που ζει και μεγαλώνει, γίνεται ένας καλύτερος άνθρωπος.…

error: Content is protected !!