Tag

Εκπαίδευση

Browsing

Μου πήρε κάτι λιγότερο από 6 ώρες, 2 γαστρεντερίτιδες και 1 μόλυνση στο μάτι, αλλά το διάβασα! Και αυτή η απογοήτευση που με γυροφέρνει καμιά φορά όταν σκέφτομαι το ελληνικό δημόσιο σχολείο την έφαγε την σφαλιάρα της. Γιατί ο Άγγελος Πατσιάς και το βιβλίο του «Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» είναι η δόση αισιοδοξίας και ρεαλισμού που χρειαζόμουν.Το πρώτο βιβλίο του Άγγελου δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη! Ένας σπουδαίος δάσκαλος, ίσως ο πιο γελαστός άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, μας ανοίγει τις πόρτες του Δημοτικού σχολείου του Φουρφουρά, ενός σχολείου που κάνει πολλά πρότυπα σχολεία της χώρας μας να ζηλεύουν. Είχα την χαρά να γνωρίσω τον Άγγελο Πατσιά πριν έναν χρόνο όταν το σχολείο μας η Dorothy Snot διοργάνωσε την εκδήλωση De-educate / Re-educate, με κεντρικούς ομιλητές τον Tom Hobson, πιο γνωστό σε αρκετούς από εμάς ως Teacher Tom, τον Σπύρο Κασσιμάτη και τον Άγγελο Πατσιά. Ομολογώ…

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

Τα παιδιά μεγαλώνουν!Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και ένα…

Όταν κάνεις παιδιά δεν μπορείς να φανταστείς πώς θα είναι 4, 5 ή 6 χρόνια μετά. Αναλώνεσαι στα καθημερινά, αυτά τα βασανιστικά βράδια που δεν κοιμήθηκες, που κλαίγανε γιατί κάτι τα ενοχλούσε (τι να είναι πάλι αυτό αναρωτιέσαι), που δεν τους αρέσει το αυγό, που δεν πίνουν αρκετό νερό και γάλα… Αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είπε κανείς τι θα κάνεις στα δύσκολα, στον πρώτο πυρετό, στο πρώτο χτύπημα, στον πρώτο καυγά, την πρώτη φορά που θα σου πουν «δε σε αγαπώ μαμά, δεν είσαι η μαμά μου!». Και ξαφνικά μεγαλώνουν… Και κοιμούνται τα βράδια σερί, βόμβα να πέσει δεν τα ξυπνάει, συνεχίζουν να κλαίνε αλλά τώρα μπορούν να σου πουν τι τα ενοχλεί, αν πονάνε, αν είδαν ένα άσχημο όνειρο, πίνουν αρκετό νερό και γάλα, τόσο που θέλεις να τους πεις «φτάνει παιδί μου, με γάλα θα ζεις μόνο;». Και είσαι έμπειρος γονιός και το έχεις στο σπίτι 3 μέρες με πυρετό…

error: Content is protected !!