Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, «Disney on Ice» Μέρες συζητούσαμε για αυτή την έξοδό μας. Δεν είναι και λίγο πράγμα να περιμένεις να δεις τους αγαπημένους σου ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά σου. «Μα πώς θα κάνει πατινάζ ο MacQueen; Θα είναι και ο Buzz εκεί; Και οι νεράιδες θα πετάνε; Η κακιά μάγισσα της Ariel δεν θα μας πειράξει, έτσι μαμά;» ήταν οι ερωτήσεις της εβδομάδας. Όλα απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν του ανακοίνωσα πως μαζί μας θα έρθει και ο φίλος του ο Βαγγέλης! Φτάσαμε νωρίς, από φόβο μήπως χαθούμε, μήπως υπάρχουν ουρές (5000 άτομα χωράει το Γήπεδο Tae Kwon Do στο Φάληρο!). Όλα όμως ήταν άψογα οργανωμένα! Υπήρχε πάρκινγκ για όλους και οι πόρτες άνοιξαν νωρίς για να μην υπάρχει αναμονή και εκνευρισμός κατά την είσοδό μας. Παντού, μα παντού, βέβαια υπήρχαν πειρασμοί για τα μικρά και τα μεγαλύτερα παιδιά: από ποπ κορν σε γιγάντιους κουβάδες, δροσιστικά ποτά σε…

Έφτασε… Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή… Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε «Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;». Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη… Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα! Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα «Αγάπη μου, εμένα η μαμά μου δυστυχώς έχει…

Το είδα, μου άρεσε, έκανα την μετάφραση και σας το κοινοποιώ! Από το creativewithkids.com Πείτε 1. Σε αγαπώ. 2. Σε αγαπώ ότι κι αν γίνει. 3. Σε αγαπώ ακόμη κι όταν είσαι θυμωμένος/η μαζί μου. 4. Σε αγαπώ ακόμη κι όταν είμαι θυμωμένη μαζί σου. 5. Σε αγαπώ όταν είσαι μακριά μου. Η αγάπη μου για σένα μπορεί να σε αγγίξει οπουδήποτε κι αν βρίσκεσαι. 6. Αν μπορούσα να διαλέξω οποιοδήποτε παιδάκι στον κόσμο, θα διάλεγα εσένα. 7. Σε αγαπώ μέχρι το φεγγάρι και τα αστέρια και ξανά πίσω. 8. Ευχαριστώ. 9. Διασκέδασα πολύ που παίξαμε μαζί σήμερα. 10. Η καλύτερη ώρα σήμερα ήταν όταν είμασταν μαζί και … Μοιραστείτε 11. Την ιστορία της γέννησής ή της υιοθεσίας του/της. 12. Πώς το πέρνατε αγκαλιά όταν ήταν μωράκι. 13. Την ιστορία του ονόματός του/της. 14. Μια δική σας ιστορία από όταν είσασταν στην ηλικία του/της. 15. Πώς γνωρίστηκαν ο παππούς και…

Πόσες φορές σας έχουν πει τα μικρά σας πως είστε η καλύτερη μαμά του κόσμου;Πόσες φορές το έχετε πιστεψει;Πόσες φορές όμως έχετε σκεφτεί ότι τα κάνετε όλα λάθος;Πολλές, είναι η δική μου πρόχειρη απάντηση…Μέχρι πριν δύο εβδομάδες περίπου έκανα πολύ αυστηρή κριτική στον εαυτό μου και στις γονεϊκές μου ικανότητες. Ήθελα να τα κάνω όλα καλά και για κάποιο λόγο πίστευα ότι δεν τα κατάφερνα, αν και τα ίδια μου τα παιδιά, με την συμπεριφορά τους και τον χαρακτήρα τους με διαψεύδουν καθημερινά.Μέχρι που μας κάλεσαν στον σχολείο του μικρού μου για να γνωριστούμε και να μας ενημερώσουν για το πρόγραμμά τους. Πρέπει να σας πω πως η στάση τον εκπαιδευτικών ήταν για μένα σκέτη αποκάλυψη! Δεν μου είπαν κάτι που δεν το ήξερα, που δεν το είχα ήδη σκεφτεί, που δεν το έβλεπα σε άλλους γονείς, αλλά… δεν ξέρω γιατί… μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα… δεν μπορούσα μέχρι τώρα να…

Και ότι σας συμβούλευα πριν μερικές μέρες να μην λέτε «το δικό μου το παιδί δεν…». Εεε λοιπόν, εγώ μέχρι τώρα έλεγα «Ο Άρης δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα, δεν είναι τολμηρός». Μέχρι που το καμάρι μου αποφάσισε να σκαρφαλώσει στην κουκέτα (δίχως η σκάλα να βρίσκεται στην θέση της), όπου είχα ακουμπήσει μια τεράστια κορνίζα με ένα πόστερ που είχα αγοράσει για το δωμάτιό τους. Φυσικά το τζάμι της κορνίζας έσπασε, ευτυχώς την ώρα που εντελώς τυχαία έμπαινα στο δωμάτιό τους. Τον βρήκα με την πατούσα του μέσα στα γυαλιά (ευτυχώς δεν είχε κοπεί), λίγο τρομαγμένο, γιατί δεν είχε καταλάβει ότι είχε πατήσει πάνω σε τζάμι, και φυσικά φοβισμένο. Του εξήγησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε τόσο ριψοκίνδυνα παιχνίδια, ότι θα μπορούσε να κόψει το πόδι του και πως αν θέλει να ανέβει στο πάνω κρεβάτι αρκεί απλώς να μου το ζητήσει για…

Θα μπορούσα να σας παραθέσω αρκετά link και τίτλους βιβλίων που υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της τιμωρίας των παιδιών. Θα μπορούσα να σας αναφέρω και την γνωστή σε όλους μας τηλεοπτική εκπομπή με την σούπερ νταντά που υπερασπίζεται την τιμωρία, το καρεκλάκι της σκέψης και το time out ως το απόλυτο εργαλείο για να ηρεμήσουμετα παιδιά μας και να τα φέρουμε στα μέτρα μας. Δεν θα κάνω αυτό! Θα σας γράψω όμως για ένα περιστατικό που συνέβη σε δημόσιο παιδικό σταθμό, όπου η αδερφή μου επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση (ως κομμάτι των σπουδών της). Και κάπως έτσι θα καταλάβετε ποια είναι η αξία της τιμωρίας… Ένα από τα παιδάκια της τάξης ήταν άτακτο! Η δασκάλα του λοιπόν αποφάσισε πως του αξίζει η τιμωρία. Δεν τον έβαλε όμως στην «Σκεφτούλα» αλλά τον έβγαλε από την τάξη και του ζήτησε να κάτσει έξω. Το παιδί υπάκουσε!! Αρκετή ώρα μετά η αδερφή μου βγήκε…

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: «Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!». Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! «Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.». Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το «αλίμονό σου» μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ…

Από την ώρα που γινόμαστε γονείς περίπου όλοι αποκτούμε ορισμένες ικανότητες, δεξιότητες και συνήθειες, καθώς και έναν τρόπο ομιλίας και συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες δεν είμαι σίγουρη ότι θα θέλαμε καν να έχουμε ή να κάνουμε.Συγκέντρωσα λοιπόν 10 πράγματα που κάνω η ίδια και οι φίλοι μου από την ώρα που αποκτήσαμε τον γονεϊκό μας ρόλο. Οι όποιες προσθήκες είναι φυσικά ευπρόσδεκτες!1. Μιλάμε συνέχεια (ή τέλος πάντων αρκετά) για τα παιδιά μαςΌλοι το κάνουμε. Μιλάμε για αυτά στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στο Facebook. Μιλάμε για αυτά λες και δεν υπάρχει άλλο τόσο χαριτωμένο, τόσο έξυπνο, άλλο παιδάκι δεν έχει πει λεξούλες, δεν έχει μπουσουλήσει, δεν έχει βγάλει δόντια, δεν έχει κάνει τα κακά του στην τουαλέτα…2. Πιάνουμε τον εμετό τους στα χέρια μαςΓια ποιο λόγο αποκτούμε αυτήν την δεξιότητα ακόμη δεν έχω καταλάβει. Ούτως ή άλλως ο εμετός τους είναι στο κρεβάτι, στον τοίχο,…

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί. Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας… Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως. Η Λολίτα μας Η Κατσούλα μας Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω…

error: Content is protected !!