Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την…

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα. Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών… Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και… όλο αυτό με κάνει… ουφφφφ… με κουράζει… με αγχώνει… αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω… και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα…

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες. Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις…

Οικονομική κρίση. Δύο λέξεις που βρίσκονται στα χείλη όλων μας εδώ και μερικά χρόνια. Η ζωή μας αναμφίβολα είναι διαφορετική. Έχουμε κόψει πολλά και σίγουρα θα κόψουμε ακόμη περισσότερα. Σκέφτηκα λοιπόν μερικούς τρόπους για να εξοικονομήσουμε χρήματα, πράγματα που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να μας στοιχίζουν μια μικρή περιουσία: Αν δεν έχετε ήδη βγάλει τα χειμωνιάτικα στη φόρα, τώρα είναι η ώρα να το κάνετε. Μια μικρή ανανέωση είναι απαραίτητη, καθώς θα δώσει νέα ζωή στα παλιά μας ρούχα. Μη ξεχνάτε ποτέ ότι πρέπει να ψωνίζουμε έχοντας στο μυαλό το πορτοφόλι μας και τις πραγματικές μας ανάγκες. Βασικός κανόνας: αν δεν αγαπήσατε ένα ρούχο με την πρώτη ματιά, μη το πάρετε (δεν πρόκειται να σας έρθει στη συνέχεια). Δείτε τι υπάρχει στην ντουλάπα σας. Βγάλτε τα όλα έξω (ναι και αυτά που έχετε στοιβάξει στο βάθος, ελπίζοντας ότι κάποτε θα τα ξαναφορέσετε), φτιάξτε μια λίστα και μόνο τότε θα δείτε…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΖούμε σε μια κοινωνία η οποία ψάχνει συνεχώς για απαντήσεις. Το google search έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Εκεί αναζητούμε και βρίσκουμε απαντήσεις ακόμη και για τα πιο απίθανα πράγματα. Γνώμη μου είναι πως η ζωή μας θα συνεχίζονταν κανονικά, ακόμα και αν δεν ξέραμε γιατί «οι τυφώνες έχουν γυναικεία ονόματα» ή γιατί «οι τενίστες τρώνε μπανάνα».Τι γίνεται όμως με τα πιο απλά, τα πιο καθημερινά γιατί; Πολλοί από τους ανθρώπους που επισκέπτονται το κέντρο μας ρωτούν γιατί νιώθουν έτσι; Γιατί νιώθουν λυπημένοι, γιατί νιώθουν φόβο…;Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται γιατί το ένα τους παιδί είναι ήσυχο ενώ το άλλο είναι ίδιος ο Βελζεβούλ μετενσαρκωμένος σε μικρό τετράχρονο. Γιατί το παιδί κλαίει; Γιατί χτυπάει ή δαγκώνει άλλα παιδιά, ή γιατί κάθεται και το δαγκώνουν; Γιατί ο άνδρας μου δεν κάνει τίποτα και κάθεται στον καναπέ; Γιατί η γυναίκα…

Εδώ και λίγο καιρό δίνουμε μια μικρή «μάχη» με τον μεγάλο μου γιο. Περίπου κάθε βράδυ εδώ και 2-3 μήνες, έρχεται στο κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και αν δεν δεχθεί να επιστρέψει στο κρεβάτι του, καταλήγω εγώ στο δικό του. Κράτησα το πρώτο μου παιδάκι 6 μήνες δίπλα μου, στην καλαθούνα του και το δεύτερο 9. Στη συνέχεια πήγαν στην κούνια τους και έμειναν εκεί μέχρι που τα ίδια μου έδειξαν ότι θέλουν να πάνε σε άλλο κρεβάτι. Έτσι ο μεγάλος κοιμάται από 2,5 χρονών σε μονό κρεβάτι. Και όταν λέμε κοιμάται… χαλασμός να γίνεται δίπλα του αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτε! Ο μικρός από την άλλη με το που έκλεισε τον χρόνο και μετά από αρκετά ξενύχτια και γκρίνιες μέσα στην νύχτα, γιατί δεν του άρεσε καθόλου η κούνια, πήγε στο δικό του μονό κρεβάτι και άρχισε να κοιμάται δίχως διακοπή. Έχουμε αποφασίσει με τον άντρα μου πως το…

Με αφορμή έναν πίνακα επιβράβευσης (θα σας γράψω για αυτό κάποια άλλη στιγμή) ξεκινήσαμε να μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά! Μεγάλος ενθουσιασμός!!!! Από το Σάββατο μετράμε μέρες. Ο πίνακάς μας είναι πολύ απλός. Θα χρειαστείτε: ένα φύλλο χαρτί Α3, χάρακα, στυλό και αυτοκόλλητα. Η ιδέα είναι να σημειώνουμε εμφανώς, με ένα αυτοκόλλητο, τις ημέρες που κάτι κάνουμε, να υπολογίζουμε τα Σαββατοκύριακα, πότε έχουμε σχολείο, δραστηριότητες, τις μέρες που θα βρεθούμε με φίλους, για να καταλήξουν όλα στις μέρες των γιορτών. Δική μας προσθήκη στον πίνακα, είναι ένα αυτοκόλητο για τις μέρες που κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας μέχρι το πρωί (άλλη μεγάλη ιστορία). Ξεκινάμε λοιπόν: Σε ένα χαρτί Α3 σχεδιάζουμε κουτάκια και γράφουμε μέσα τους αριθμούς που αντιστοιχούν σε κάθε μέρα μέχρι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Κολάμε ένα αυτοκόλλητο στις μέρες που έχουμε κάποια προγραμματισμένη δραστηριότητα (π.χ. ψαράκι για το κολυμβητήριο), τα Σαββατοκύριακα (λουλουδάκι) κτλ Φυσικά το…

Καλημέρα, καλημέρα! Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά… Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται. Ας τα πάρω από την αρχή όμως… Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω «Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;». Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά «Γειά σου μαμά», και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει «Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη…

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι απλά υπέροχες! Πρέπει να τις ζήσεις, να τις αισθανθείς, να τις αγγίξεις, να τις μυρίσεις… Ο άντρας μου και τα παιδιά μου μου έχουν προσφέρει αμέτρητες τέτοιες στιγμές! Τόσες που καμιά φορά φοβάμαι πως θα τις ξεχάσω…Κάπως έτσι ήταν όταν παντρευτήκαμε, ένα μεγάλο πάρτυ, το δικό μας. Κάναμε αυτό που θέλαμε, δεν συμβιβαστήκαμε, γελάσαμε, περάσαμε καλά…Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος… και στα δύο μου παιδάκια… η χαρά δεν χωράει σε λέξεις…Όταν γεννήθηκες Αρούλη μου, σε κοίταζα και απορούσα: «Θα σε αγαπήσω τώρα εσένα;»…Όταν γεννήθηκες Άλκη μου, σε κοιτούσα και απορούσα: «Γίνεται ποτέ να μοιραστεί η αγάπη μου στα δύο;»…Μπήκες στο νοσοκομείο Άρη μου όταν ήσουν 8 μηνών. Νόμιζα πως θα πεθάνω από την αγωνία και τον φόβο μου. Τότε αισθάνθηκα για πρώτη φορά πως είμαι πια μαμά…Μπήκες στο νοσοκμείο Άλκη μου όταν ήσουν 5 μηνών. Σε κοιτούσα να αναπνέεις με δυσκολία και μου κοβόταν…

error: Content is protected !!