Το πρώτο μου Μαγιάτικο στεφάνι είναι γεγονός! Και το έφτιαξα με τα χεράκια μου. Εγώ που δεν έχω κρεμάσει ποτέ στεφάνι στην πόρτα του σπιτιού μου. Στο χθεσινό μάθημα ραπτικής λοιπόν η κυρία Ελένη, η δασκάλα μας (μπορείτε να δείτε ένα μικρό δείγμα της δουλειάς της στην σελίδα της Eleni – Little Bits of Art), μας έδειξε πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα πολύ απλό στεφάνι με τσόχα. Τι θα χρειαστείτε λοιπόν: Ραπτομηχανή (αν μπορείτε να ράψετε με άνεση και με το χέρι, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα) Ένα μεγάλο κομμάτι τσόχας Μικρά κομματάκια τσσόχας σε πολλά και διάφορα χρώματα Διάφορα διακοσμητικά (σπάγγος, κορδέλες, χάντρες κτλ) Ψαλίδι – Μολύβι Κλωστές Απλώνουμε την τσόχα μας (διπλή) σε μια επιφάνεια και σχεδιάζουμε έναν κύκλο, ανάλογα πόσο μεγάλο θέλουμε να γίνει το στεφάνι μας. Εμείς χρησιμοποιήσαμε ένα πιάτο για το μέγεθος που θέλαμε. Με ένα μολύβι κάνετε το περίγραμμα του πιάτου. Πιάνουμε τις…

Ο νέος μας διαγωνισμός είναι γεγονός! Η φίλη και μαμά Τίνα (επισκεφθείτε το blog της για περισσότερες φωτογραφίες από την δουλειά της) μας χαρίζει ένα δεινοσαυράκι από απαλό βαμβακερό ύφασμα για πολλές πολλές αγκαλιές! Η καλύτερη συντροφιά για αγόρια ή κορίτσια που τους αρέσουν τα μαλακά, αγαπησιάρικα ζωάκια. Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν; Αν θέλετε λοιπόν να δηλώσετε συμμετοχή μπορείτε να αφήσετε το όνομά σας στα σχόλια, μέχρι τις 14 Μαΐου. Το όνομα του νικητή ή της νικήτριας θα ανακοινωθεί την επόμενη μέρα. Καλή επιτυχία σε όλους! Μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε και το ηλεκτρονικό κατάστημα της Τίνας στο etsy!

Είμαστε πλέον στα μέσα του Απρίλη. Εδώ και εβδομάδες έχει επίσημα έρθει η άνοιξη. Στο δικό μας σπίτι όμως, η άνοιξη μπαίνει μαζί με την χαρά και τα γεμάτα ικανοποίηση χαμόγελα και των δύο παιδιών μου πλέον για τις Πασχαλινές τους δημιουργίες στο σχολείο. Για μια ακόμη χρονιά η σακούλα του Άρη ήταν γεμάτη! Κάρτα, λαμπάδα, καλαθάκι με κόκκινο αυγό αλλά και μια υπέροχη κατασκευή με ένα βότσαλο που μεταμορφώθηκε σε πουλάκι γέμισαν χθες το τραπέζι μας. Με ενθουσιασμό ο Αρούλης επιδείκνυε τις δημιουργίες του και καμάρωνε, μας εξηγούσε πώς τα φτιάξανε, τι έκανε μόνος του, πού χρειάστηκε βοήθεια και ποιό είναι το αγαπημένο του. Ο μικρούλης μου ο Άλκης από την άλλη, πρώτη του χρονιά φέτος στο σχολείο, έφερε μια γλαστρούλα διακοσμημένη από τον ίδιο με νήμα σε διάφορα χρώματα. Μέσα είχε έναν βασιλικό, καθώς τον τελευταία καιρό τα φυτά και η καλλιέργειά τους είναι μια από τις δραστηριότητες…

Καλημέρα, καλημέρα! Οι μέρες που διανύουμε είναι λίγο περίεργες… Κάτι η κούραση, οι καθημερινές δυσκολίες, η ψυχολογία που δεν λέει να αποφασίσει πού θα κάτσει, ο κόσμος γύρω μας που βρίσκεται σταθερά σε μια παραπονιάρικη διάθεση, ουφ! κουράζομαι και μόνο που χρειάζεται να τα γράψω. Θέλω να γράψω και φοβάμαι πως απλώς θα γκρινιάξω. Και δεν μου πάει! Καθόλου όμως!!!!! Απουσίασα λοιπόν για λίγες μέρες από τούτη δω την διαδικτυακή μου γωνίτσα, για να εμφανιστώ σήμερα με δωράκι για όλους εσάς που δεν έχετε σελίδα στο Facebook. Η φίλη Χρύσα, ή αλλιώς Lemon dreamz (εδώθα βρείτε την σελίδα της στο Facebook) μας προσφέρει ένα δώρο για πολλές πολλές αγκαλίτσες. Ένα μοναδικό χειροποίητο κουκλάκι, υπέροχο δωράκι για το παιδί σας, μαλακό, φτιαγμένο με πολύ αγάπη και μεράκι. Αν θέλετε λοιπόν να δηλώσετε συμμετοχή μπορείτε να αφήσετε το όνομά σας στα σχόλια, μέχρι τις 16 Απριλίου. Το όνομα του νικητή ή της…

6 Μαρτίου 2014 (απογευματάκι, ώρα φαγητού για την μαμά και τον μπαμπά) Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, γκαλιά θέλω» (Όπου γκαλιά, θέλουμε να πούμε αγκαλιά) Μαμά: «Άλκη, όχι τώρα. Ήρθε η ώρα να κάτσει και η μαμά για φαγητό!» Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, έλε έλα γκαλιά» Μαμά: «Σου είπα, πρώτα θα φάω και μετά όση αγκαλιά θες. Εσύ έφαγες, έτσι δεν είναι;» Ο Άλκης πηγαίνει στον καναπέ απογοητευμένος, έτοιμος να δακρύσει. Τι με έπιασε; Δεν περνάει μέρα που να μην χαρίζω άπειρες αγκαλιές, σφιχτές, τρυφερές, με πολλά πολλά φιλάκια, όπως ακριβώς τους αρέσουν. Άλλωστε οι δυό τους δεν παραλείπουν να ζητήσουν ο ένας την αγκαλιά του άλλου καθημερινά! Η απάντηση του Άρη με έβαλε στην θέση μου. Άρης: «Μαμά, θα έπρεπε να ξέρεις πως όταν τα παιδάκια ζητάνε αγκαλιές, οι μαμάδες πρέπει να τις προσφέρουν. Τι κατάλαβες τώρα; Θα κλαίει. Τον στεναχώρησες… Μια αγκαλιά ήθελε… Θα κλαίει, θα κλαίει μέχρι να του δώσεις…

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει επιτέλους να ασχολούμαι συστηματικά με την ραπτομηχανή μου. Την αγόρασα πριν 3 χρόνια περίπου. Αφού έμαθα τις βασικές λειτουργίες της από την γκουρού της χειροτεχνίας, την υπέροχη κ. Ελένη (αν θέλετε να δείτε μερικά μόνο δείγματα της δουλειάς της μπορείτε να επισκεφθείτε την σελίδα της στο Facebook πατώντας εδώ), έκανα ελάχιστα πράγματα: έραψα κάτι ξεχειλωμένα, κόντυνα 2-3 παντελόνια και -εδώ καμαρώνω- έραψα τις κουρτίνες μου). Ήρθε η ώρα όμως! Το πήρα απόφαση και έτσι μαζευτήκαμε μια κοριτσοπαρέα, άσχετες οι περισσότερες από ράψιμο και ραπτομηχανές, για να δημιουργήσουμε. Τα μαθήματά μας έχουν πάει ανέλπιστα καλά. Για την ώρα έχουμε φτιάξει τσάντες, μαξιλαροθήκες και μαξιλάρια, πουγκάκια, κασετίνες, καρφίτσες και πυτζάμες. Όπως καταλαβαίνετε το μυαλό μου έχει μπει σε λειτουργία ραψίματος. Θέλω να μάθω, θέλω να φτιάξω, θέλω να ψωνίσω υφάσματα, θέλω να ανανεώσω πράγματα που δεν τα χρησιμοποιούμε πλέον και πολύ, θέλω, θέλω, θέλω… Σήμερα λοιπόν…

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι «Είμαι μόνη μου σε όλο αυτό; Αισθάνονται και άλλες γυναίκες το ίδιο; Είναι η μητρότητα πιο δύσκολη μόνο για κάποιες από εμάς; Τελικά πόσο σωστή και πόσο λάθος είμαι;». Παρότι έχω γράψει πως κάπου κάπου πρέπει να σταματάω και απλά να μην σκέφτομαι, δεν το καταφέρνω πάντα… Πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου, την μαμά μέσα μου, να είναι διστακτική, σκεπτική, επιφυλακτική με τις άλλες μαμάδες. Καμιά φορά δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να τους μιλήσω, αν μπορώ να πω πως η κούραση μπορεί και να με κερδίσει αν αφεθώ, πως ώρες ώρες παίζω με τον εαυτό μου το παιχνίδι της υπομονής. Η ομάδα, η σελίδα και το blog «Κάθε μέρα Γονείς» δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να μοιραστώ με άλλους γονείς τις σκέψεις μας, τις αντιλήψεις μας για το πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί, τις αγωνίες μας για την διατροφή του,…

Το πάρτυ μας φέτος τα είχε όλα! Καταρχήν ήταν διπλό. Άρης και Άλκης γιορτάσανε για πρώτη φορά μαζί. Δεν σας κρύβω ότι το είχα λίγο άγχος. Πώς θα λειτουργήσει; Μήπως ο μεγάλος αισθανθεί ότι χάνει «την μέρα του» (κανονικά ήταν τα δικά του γενέθλια, αλλά μιας και δεν είχαμε γιορτάσει τον μικρό μας, είπαμε να γίνει κοινή γιορτούλα); Όλα όμως πήγαν περίφημα. Τα αγόρια μου όχι μόνο δεν ζηλέψανε, αλλά χάρηκαν πολύ που το ένα δίπλα στο άλλο σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας τους. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το θέμα του πάρτυ μας ήταν τα αυτοκίνητα, τα γνωστά Cars της Disney. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την πρόσκληση. Το Pinterest με βοήθησε μια ακόμη φορά. Βρήκα δύο προσκλήσεις, μια που στείλαμε με mail και μια που έδωσαν τα παιδιά στους φίλους τους. Όσοι ενδιαφέρεστε να οργανώσετε ένα πάρτυ γεμάτο αυτοκίνητα, αξίζει να επισκεφθείτε την σελίδα της Disney για…

Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, «5 χρονών ακριβώς» όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)… Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος; Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν («Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι»), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό…

error: Content is protected !!