Category

Σκέψεις

Category

Η ανασκόπηση του 2015 ή Ένα χαστούκι…

Οι προκλήσεις μου αρέσουν! Ακόμη και αυτές από τις οποίες μπορεί να βγω, έστω και προσωρινά, χαμένη…Και από την ώρα που διάβασα την ανάρτηση της Μάχης του Momma’s Daily Life «Το black out της blogger και ένας καθυστερημένος απολογισμός!» ήξερα πως αυτή η πρόκληση θα ήταν δύσκολη, ριψοκίνδυνη, κάτι σαν χαστουκι στον ίδιο μου τον εαυτό… Μαζί με άλλες 9 blogger καλούμαστε να απαντήσουμε σε 21 ερωτήσεις. Ερωτήσεις που αφορούν την χρονιά που πέρασε. Κάτι σαν απολογισμός ή καλύτερα ένα παιχνίδι που στόχο έχει να μας βάλει σε σκέψεις. Για να δούμε… 1. Τι έκανες το 2015 που δεν είχες ξανακάνει ποτέ;Πήγα για έναν ολόκληρο μήνα στο γυμναστήριο! Μη με ρωτήσετε αν συνεχίζω να πηγαίνω… 2. Κράτησες τους στόχους που είχες βάλει πέρυσι ; Θα βάλεις καινούριους φέτος;  Δεν είχα βάλει κανέναν απολύτως στόχο. Δεν ξέρω α ήταν καλό ή κακό. Ίσως ήξερα πως δεν θα ήμουν έτοιμη να…

Η αγάπη μπορεί να σε κακομάθει; – Guest post

Αυτή η ανάρτηση έφτασε ξαφνικά στο mail μου πριν 3 μέρες… Η αναδημοσίευση μιας παλιάς μου ανάρτησης, ένα μήνυμα στο Facebook και κάπως έτσι έφτασε σε μένα αυτό κείμενο. Δεν το είχαμε προγραμματίσει, δεν κάναμε καμία συνεννόηση, δεν στείλαμε φωτογραφίες, ούτε ανταλλάξαμε απόψεις πάνω στο θέμα. Με βρήκε και το βρήκα εντελώς ξαφνικά, όπως ξαφνικά γίνονται τόσα πράγματα στην ζωή μας, άλλοτε όμορφα και άλλοτε δυσάρεστα. Σε ευχαριστώ Μερσίνη! (Η Μερσίνη έχει το blog Tosodoulika, αφιερωμένο στα μωράκια που ήρθαν στην ζωή μας πρόωρα) Διαβάζω ένα άρθρο της Μάγδας περί «μύθων» της μητρότητας. Το διαβάζω και δυστυχώς συμφωνώ με όσα έχει καταγράψει. «Συμβουλές» χωρίς καμιά επιστημονική ή έστω ρεαλιστική βάση.Το μάτι και το μυαλό μου στέκεται στη διατύπωση της παρατήρησης Νο 13. «Μην το παίρνεις αγκαλιά, θα κακομάθει». Το διαβάζω. Το λέω να το ακούσω. Το κοιτάζω. Ήθελα να μου το πει κάποιος αυτό, να με συμβουλέψει να μην το κάνω όταν βρισκόμουν…

Είμαι μαμά, τι να κάνουμε;

Ποιος θα μου το’ λεγε ότι από την ώρα που θα γινόμουν μαμά θα αποκτούσα ικανότητες, χαρακτηριστικά και συνήθειες που δύσκολα εκτιμά κανείς αν δεν έχει παιδιά!Μικρά και μεγάλα χαρίσματα, ο γονιός είναι μια κατηγορία από μόνος του. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να σταθεί απέναντι σε καταστάσεις που πολλές φορές είναι δύσκολες, αμήχανες, αγχωτικές και σίγουρα κουραστικές! Σε ότι αφορά το σπίτι έχω πλέον μάθει πως τα παιδιά μου, ο άντρας μου και η ψυχική μου υγεία είμαστε πιο σημαντικοί! Δεν με νοιάζει πλέον αν δεν είναι όλα στην εντέλεια. Μπορεί ποτέ να μην είχα ένα σπίτι βγαλμένο από τις σελίδες κάποιου περιοδικού, αλλά ποτέ δεν θα είχα καλεσμένους αν δεν είχα πρώτα σκουπίσει, ξεσκονίσει, βγάλει το καλό σερβίτσιο και στρώσει το λευκό, κολλαριστό μας τραπεζομάντηλο. Πλέον το τραπεζομάντηλο έχει 2-3 λεκέδες από τον χυμό που έχυσαν τα παιδιά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δεν είναι άψογα σιδερωμένο, γιατί απλά σιδερώθηκε…

Ήρθε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου…

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου…Εντάξει… την γιορτάσαμε, την κλάψαμε, δώσαμε δώρα γεμάτα νόημα, ουσία και όρκους αιώνιας αγάπης, πήραμε δώρα, κάποια τα κρατήσαμε και άλλα τα πετάξαμε μαζί με τις φωτογραφίες των πρώην, ακούσαμε λυπημένα τραγούδια, χορέψαμε ζεϊμπέκικα μέσα στον πόνο και στο δάκρυ, γελάσαμε, φάγαμε σε ρομαντικά εστιατόρια με χαμηλό φωτισμό… Για να μην τα πολυλογώ, τα κάναμε όλα! Και σήμερα είμαστε παντρεμένες με τον άντρα των ονείρων μας (το εύχομαι σε όλες ολόψυχα!). Έχουμε ένα, δύο, ίσως και τρία παιδιά, έχουμε δουλειά, μια καθημερινότητα γρήγορη, διαφορετική, για πολλούς ιδιαίτερα δύσκολη και έρχεται αυτή η μέρα για να μας θυμίσει πως μέσα σε όλα πρέπει να γιορτάσουμε τον έρωτα μας, να πάρουμε δώρα, να καταναλώσουμε, να δείξουμε πόσο αγαπιόμαστε, πόσο καλά περνάμε με την σχέση μας και να φωνάξουμε όλοι μαζί χέρι χέρι «Θα σ’ αγαπώ για πάντα». Κι όμως… Δεν είναι αυτό η αγάπη φίλοι μου. Η αγάπη…

Δεν πειράζει…

Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από την αλλαγή του χρόνου. Αυτή την στιγμή της χρονιάς που όλοι, λιγότερο ή περισσότερο, κοιτάμε πίσω και πατάμε το restart για να ξεκινήσει μια πιο αισιόδοξη χρονιά, γεμάτη στόχους, χαμόγελα, υποσχέσεις, ελπίδες και προσδοκίες. Φέτος λοιπόν είπα όχι στο restart! Δεν θα γίνω κάποια άλλη. Δεν θα βάλω μεγαλεπίβολους στόχους και δεν θα πατήσω κανέναν κουμπί, απλά θα συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου. Αυτός ο εαυτός που καθημερινά προσπαθεί, αποτυγχάνει, πέφτει, ξανασηκώνεται, ξεχνάει, αμελεί, φορτσάρει, πιέζει… Αυτός ο εαυτός που έχει δικαίωμα στην αυτοβελτίωση, αλλά έχει δικαίωμα και στην αποτυχία. Έχει δικαίωμα στην κακοκεφιά, στις υποσχέσεις που δεν μπόρεσε να κρατήσει, στην δίαιτα που χάλασε αυτές τις μέρες και κάθε μπουκιά που έτρωγε τον έτρωγε, αυτός ο εαυτός που δεν κρατήθηκε και φώναξε στον Άλκη όταν εκείνος γκρίνιαζε για το παιχνίδι του… Αυτός ο εαυτόε που κοιτάει το παρακάτω με αισιοδοξία και…

error: Content is protected !!