Category

Σκέψεις

Category

Να σας συστήσω την Μαρία. Η Μαρία είναι η μαμά του Χρήστου και του Αλέξανδρου. Η Μαρία είναι μαμά δύο παιδιών στο φάσμα του αυτισμού…Αυτισμός… Η λέξη που δεν λες. Αυτό που φοβάσαι από την πρώτη στιγμή που μαθαίνεις ότι θα γίνεις γονιός. Αυτό που φοβάσαι, χωρίς να γνωρίζεις στην πραγματικότητα τι είναι. Κι όμως το φοβάσαι… Και μια μέρα γνωρίζεις την Μαρία, έναν αγαπημένο άνθρωπο που στα δικά μου μάτια συμβολίζει την ανθρώπινη δύναμη, σωματική και ψυχική. Μου είπε πως είναι φασματομανούλα. Και εγώ δεν κατάλαβα στην αρχή. Γιατί εγώ δεν είμαι εκεί, δεν έχω ζήσει αυτό που έζησε η Μαρία ως μαμά. Το καλοκαίρι της ζήτησα να μου γράψει ένα κείμενο για την ζωή της με δύο παιδιά στο φάσμα. «Να είσαι ελεύθερη και να γράψεις ότι θέλεις”, της είπα. Πρόσφατα ξαναμιλήσαμε. «Θέλω να μου γράψεις ένα κείμενο για την λέξη που δεν λες…” Αυτό είναι το κείμενο…

Αν μου έδιναν 5 ευρώ για κάθε φορά που κάποιος/κάποια μου έχει πει τα τελευταία χρόνια «Αααα είσαι πάλι έγκυος;” ή «Τι έχουμε εδώ πάλι;” ((απλώνοντας το χέρι και πιάνοντας την κοιλιά μου), θα είχα βγάλει σίγουρα μια μικρή περιουσία! Και αυτό σας το λέω χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής. Δεν έχει περάσει ούτε μήνας, για να μη πω δεκαήμερο, τα τελευταία 5 χρόνια που να μην με έχει ρωτήσει τουλάχιστον ένα άτομο αν είμαι ξανά έγκυος. Και όσοι δεν ρωτούν, κοιτάζουν, υποθέτουν και με σιγουριά σηκώνονται για να σου δώσουν την θέση τους στο λεωφορείο. Αλήθεια, πού χάθηκε η διακριτικότητα; Γιατί όπου κι αν έχει πάει, έχει πάρει μαζί της και την χαμένη μου αυτοπεποίθηση… Με την ίδια ευκολία που κάποιος μπορεί να σε ρωτήσει τι κάνεις, ή τι ώρα είναι, ή πότε περνάει το επόμενο λεωφορείο, μπορεί να σε ρωτήσει και αν είσαι πάλι έγκυος, πιάνοντας φυσικά…

Το φετινό καλοκαίρι ήταν για μας σκέτη απόλαυση! Γεμάτο ξένοιαστες, ξεκούραστες και χαλαρές στιγμές. Μας επιφύλασσε όμως και μια τεράστια έκπληξη. Μια έκπληξη που μας αναστάτωσε, μας άγχωσε, έκρυβε αγωνία και φόβο, αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε δύο υπέροχα πλάσματα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα. Να σας γνωρίσω την Ήρα και τον Κοκόνη! Από γάτες ξέρω! Η Λολίτα, η αγγλίδα γάτα μου, είναι μαζί μου περισσότερο από 17 χρόνια τώρα και ήταν για μένα η πρώτη μου καθημερινή, κανονική επαφή με ένα κατοικίδιο. Λέω κανονική, γιατί κατά την διάρκεια της ζωής μου έκανα πολλές απόπειρες να υιοθετήσω ένα ζωάκι, οι περισσότερες όμως βρήκαν δυστυχώς σθεναρή αντίσταση από την μαμά μου. Φέτος το καλοκαίρι όμως βρεθήκαμε στο χωριό παρέα με δύο σκυλιά, τα οποία φαίνεται πως κάποιος άφησε έξω από την πόρτα μας. Συνηθισμένη πρακτική όπως έμαθα στην πορεία, καθώς τα καλοκαίρια, με το που φθάνουν οι Αθηναίοι στα…

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;”Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου… Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί… «Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;” Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι…

Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά μετά από 8 μέρες στο νησί… Δύσκολο… Ξεκούραστη, ήρεμη, χαλαρή, αλλά το μυαλό γεμάτο σκέψεις. Ευτυχώς σκέψεις χαρούμενες, ταξιδιάρικες, θα μπορούσαν και να μου φέρουν θλίψη, αλλά μάλλον με κάνουν να χαμογελώ και να ονειρεύομαι. Το μυαλό είναι γεμάτο εικόνες των παιδιών μου να περνάνε καλά!   Όλα ξεκίνησαν χθες! Ναι, ναι, χθες στην επιστροφή μας από το ταξίδι μας στην Κίμωλο, για την οποία σας έχω ξαναγράψει πόσο υπέροχη είναι και φυσικά θα επανέλθω (πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην ξαναγράψω για τον δικό μας παράδεισο;). Χθες λοιπόν, στο καράβι της επιστροφής, την ώρα που μια παρέα κουρασμένων, ξενυχτισμένων κοριτσιών, αποφάσισε πως ήθελε να κοιμηθεί στις 7 το απόγευμα και φυσικά 3 παιδάκια που έπαιζαν και γελούσαν παίζοντας «Μουτζούρη” τις ενόχλησαν. Χθες, που αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα παιδιά μας, να τα βάλουμε να κάτσουν από νωρίς σε ένα κάθισμα, γιατί μας…

error: Content is protected !!