Category

Σκέψεις

Category

Οι μέρες στο μαιευτήριο

Αργά το βράδυ του Σαββάτου γέννησε μια φίλη μου το πρώτο της παιδάκι, σε ένα από τα νοσοκομεία της Αθήνας. 12 ώρες μετά την γέννηση του παιδιού, που ήταν 12 ημερών πρόωρο (γέννησε στις 38 εβδομάδες δηλαδή) η μαμά δεν είχε ακόμη δει το μωρό της, δεν το είχε κρατήσει στην αγκαλιά της, δεν το είχε θηλάσει… Όταν μιλήσαμε δεν είχε να πει τίποτα άλλο παρά μόνο πόσο πόνεσε μέχρι να της κάνουν επισκληρίδιο, πως αισθάνθηκε ότι θα πεθάνει προτού προλάβει να γεννήσει… και για το μωρό κουβέντα, σαν να μην το είχε κάνει. Δεν είχε καταλάβει τι της είχε συμβεί, γιατί δεν της το φέρνανε, κανένας δεν της εξηγούσε τι συνέβαινε, της είπαν μόνο ότι ήταν Κυριακή και δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό και για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να περιμένει.Όλο αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Η στιγμή που γεννιέται το παιδί σου είναι από τις πιο δυνατές…

Οι περιπέτειες των ιώσεων

Η εβδομάδα μας ξεκίνησε τόσο όμορφα! Είχαμε τα γενέθλια του Αρούλη (φέτος τον γιορτάσαμε με 2 πάρτι -είχε κέφια η μαμά!), ανοίξαμε τα δώρα μας, στείλαμε τούρτα στο σχολείο, παίξαμε με όλους τους φίλους μας, μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα κτλ κτλ, αλλά από την Κυριακή μας πήρε η κάτω βόλτα… Πρώτο θύμα, ο μικρός Άλκης. Διάρροια, 4 φορές σε μια ώρα, από την Κυριακή το πρωί! Αυτό το μωρό βέβαια δεν παραπονιέται ποτέ! Μα ποτέ! Κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι τρέχοντας, σαν να μην το πονούσε τίποτα. Άσε που δεν τον παίρνεις και είδηση, γιατί δεν κάθεται σε ένα σημείο! Τρέχει, όλο τρέχει… Την Δευτέρα πήγα στην δουλειά, γύρισα κανονικά στο σπίτι μου, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι εμετοί. Την Τρίτη είχε έρθει η σειρά του μπαμπά και την Τετάρτη το απόγευμα του Άρη… Δεν χρειάζεται να περιγράψω την κούραση, την αϋπνία, την αδυναμία. Από την άλλη λέω «Μην μιλάς Μάγδα!!!…

Ο ύπνος της μαμάς!

Σήμερα είμαι ξύπνια από τις 3.30 την νύχτα! Ναι, την νύχτα! Σηκώθηκα πια οριστικά από το κρεβάτι μου στις 5.40 και η μέρα είναι ακόμη μπροστά μου…Η αιτία της κούρασής μου είναι το μικρό μου. Το τι του συμβαίνει παραμένει ένα μυστήριο. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίνε τα δόντια του. Στη συνέχεια σκεφτήκαμε πως περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού. Τώρα λέμε πως δεν του αρέσει η κούνια του και θέλει να μπει σε κανονικό κρεβάτι. Η ουσία είναι ΜΙΑ. Το παιδί καταλήγει κάθε βράδυ, εδώ και 3 και κάτι πλέον μήνες, στο κρεβάτι των γονιών, για να μην ξυπνήσει με τα ουρλιαχτά του τον μεγάλο του αδερφό. Με το που ξαπλώνει ανάμεσά μας, κοιμάται, αλλά είναι τόσο ανήσυχος, που δεν κοιμόμαστε εμείς!!!!! Σήμερα αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω από την αϋπνία, αισθάνομαι απελπισία γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω τι του συμβαίνει, είμαι θυμωμένη μαζί του γιατί έχει παραβιάσει τον ιδιωτικό μου…

Για τους ζωόφιλους!

Η αγάπη για τα ζώα είναι από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησα να μάθω στα παιδιά μου. Βοήθησε βέβαια και το ότι υπάρχει μια γατούλα στο σπίτι και ένας σκύλος στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Η Λολίτα και ο Βέλιος! Πιστεύω πως οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλύτεροι άνθρωποι. Το παιδί που μεγαλώνει με ένα ζώο μαθαίνει να είναι πιο τρυφερό, προσεκτικό, να φροντίζει κάτι που αγαπάει, να ανησυχεί, να παίζει με διαφορετικούς τρόπους και τόσα άλλα που θα ήθελα πολύ χρόνο για να τα αναφέρω. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι εκπαιδεύουν τα παιδιά να φοβούνται ή να σιχαίνονται τα ζώα. «Μην το ακουμπάς το βρωμόγατο», φωνάζει μια μαμά στη γειτονιά μου τσιρίζοντας σχεδόν καθημερινά. «Κάνε του ξουτ παλιόγατο, κλώτσα το, κλώτσα το…» και άλλα τέτοια φοβερά αντηχούν καθημερινά στον μικρό μας δρόμο. Και το παιδάκι την κοιτά όλο απορία, γιατί το φυσικό του ένστικτο δεν είναι να το…

Με αφορμή το χιόνι…

Πώς εξηγείς σε ένα παιδί την φτώχεια; Πώς εξηγείς σε ένα παιδί τι είναι ο άστεγος; Πώς του μαθαίνεις ότι κάποια παιδιά, ακόμη και μικρότερα από το ίδιο, ζουν στο δρόμο, ή κάτω από άθλιες συνθήκες, δεν πίνουν κάθε μέρα γάλα, δεν φοράνε πολύ ζεστά ρούχα, δεν έχουν παιχνίδια, δεν , δεν, δεν, δεν…. Με αφορμή το σημερινό χιόνι στο κέντρο της Αθήνας, σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι σήμερα θα κοιμηθούν κουκουλωμένοι (όσοι έχουν κουβέρτες και όσοι καταφέρουν να τις κρατήσουν μέχρι το επόμενο πρωί), πόσοι μπορεί να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους από το κρύο, πόσοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, στριμωγμένοι με τις οικογένειές τους σε σπιτάκια δίχως θέρμανση… Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κάποτε περπατούσα στους δρόμους του Λονδίνου και έβλεπα την ίδια δυστυχία, μόνο που τότε έλεγα «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό, είμαστε ακόμη άνθρωποι!». Πώς φτάσαμε ως εδώ; Χάσαμε όμως και την ανθρωπιά μας μαζί με τους μισθούς…

error: Content is protected !!