Category

Σκέψεις

Category

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου. Σας γράφω λοιπόν τα πιο «πετυχημένα», ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα άκουσα και συνεχίζω να ακούω: 1. «Έλα μην γκρινάζεις, τώρα ζεις την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου!» Είναι στιγμές που κάποιοι με κάνανε να ντρέπομαι όταν έλεγα «Αυτή είναι η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου; Εγώ πάλι γιατί την αισθάνομαι ως μια κακή φάση στην ζωή μου;». Ειδικά στην πρώτη μου εγκυμοσύνη αισθανόμουν πρησμένη, έβαλα 26 κιλά (15 στην δεύτερη), δεν μπορούσα να περπατήσω επειδή η κοιλιά μου ήταν πολύ…

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί! Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει! Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των…

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά. Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα «ο καινούριος». Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την «δουλειά» σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις… κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος. Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα,…

«Μαμά ξέχασες να μου βάλεις πάνα και…»

Ήρθε το βράδυ και όπως κάθε βράδυ αφού κάναμε μπάνιο και πλύναμε δόντια, φορέσαμε το φανελάκι μας και βουτήξαμε στο κρεβάτι μας για το παραμύθι της καληνύχτας… μόνο που αυτό το βράδυ κάτι ξεχάσαμε… Ξεχάσαμε να βάλουμε πάνα. Και κανένας, ούτε η μαμά, ούτε ο Άρης το θυμήθηκαν. Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, το θέμα πάνα ήταν για ανεξήγητο, τώρα που το σκέφτομαι, λόγο ένας φόβος. Φόβος ότι δεν θα τα καταφέρουμε, φόβος ότι αργήσαμε να την βγάλουμε (δεν βοηθούσαν και οι διάφορες φίλες που με κοιτούσαν όλο έκπληξη όταν τους έλεγα πως ο Άρης είναι 3 ετών και 7 μηνών και ακόμη φοράει πάνα, ενώ τα δικά τους την είχαν βγάλει με τεράστια ευκολία πολύ νωρίτερα). Όλα ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι στην Χαλκιδική. Ο Άρης είχε σημαδέψει σαν σκυλάκι όλη την περιοχή. Αν τον έπιαναν και τα νεύρα του με τον αδερφό του ή μαζί μας,…

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου… τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου; Θέλω να είμαι μια μαμά γεμάτη κατανόηση, υπομονή, επιμονή, κουράγιο και δύναμη. Θέλω να είμαι μια μαμά που δεν θα κουράζεται να εξηγεί και να συζητάει με τα παιδιά της όποτε αυτά το χρειάζονται. Θέλω να κάνω υπομονή μαζί τους, όλη την ώρα, όχι μόνο όταν οι άλλοι με κοιτούν. Θέλω να αντέχω τις παραξενιές τους, τις δύσκολες στιγμές τους, το πείσμα τους και την επιμονή τους. Θέλω να κατανοώ τα προβλήματά τους, να μην απορώ γιατί αισθάνονται έτσι, να προχωρώ μαζί τους, δίπλα τους, ακόμη κι αν οι εποχές αλλάζουν και εγώ δεν καταλαβαίνω πια γιατί τα πράγματα γίνονται με άλλον τρόπο από αυτόν που εγώ ήξερα. Θέλω να μαθαίνω από τις κακές μας στιγμές. Θέλω να…

error: Content is protected !!