Category

Σκέψεις

Category

Τι θα έπρεπε να ξέρει το παιδί μου;

Πρόσφατα συναντήθηκα με κάποιες φίλες, μαμάδες κι αυτές, και φυσικά πιάσαμε κουβεντούλα για τα παιδιά μας. Μια μαμά λοιπόν, με βλέμμα γεμάτο αγωνία, μας ρώτησε «Εσείς ξέρετε να μετράτε;». Φυσικά όλες βιάστηκαν να παινέψουν τα παιδάκια τους, που όχι μόνο ξέρουν να μετράνε μέχρι το 20 παρακαλώ, αλλά ξέρουν και να γράφουν το όνομά τους. Και το επίθετό τους! Με βλέμμα γεμάτο αγωνία, σταθερά εκεί, δεν έφυγε καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησής μας, η μαμά ρώτησε «Βρε κορίτσια, γιατί εμείς δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το 20, ούτε να γράψουμε το επίθετό μας. Αχ το άλλο; Ποδήλατο κάνετε;». Έκπληκτες οι υπόλοιπες μαμάδες της παρέας της απάντησαν «Δεν κάνετε ποδήλατο; Να τον πηγαίνεις βρε στο πάρκο να μάθει. Εμείς κάνουμε και πατίνι, πολύ άνετα!». Η μόνη της παρηγοριά ήμουν εγώ. «Ο Άρης τώρα μαθαίνει ποδήλατο, με βοηθητικές φυσικά. Προσπαθεί, αλλά δεν εξασκείτε και πολύ, οπότε… Πατίνι; Χμ, ίσως λίγο καλύτερα…».…

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδυνή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδυνό τους ύπνο. Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν; Διαβάζουμε ένα βιβλίο το οποίο έχουν διαλέξει οι ίδιοι (στην περίπτωσή μας γίνονται δύο τα βιβλία, καθώς τα παιδιά είναι σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες). Φτιάχνουμε κάτι με πλαστελίνη. Αφηγούμαστε τις δικές μας φανταστικές ιστορίες, αποφεύγοντας αναφορές σε τέρατα και κακούς (μα δεν λένε να φύγουν από το σπίτι μας…

«Μαμά σήμερα ήταν η μέρα της αδικίας»

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου «ΑΡΚΕΤΑ». Γιατί; Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα. Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών. Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων. Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα. Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.…

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου. Σας γράφω λοιπόν τα πιο «πετυχημένα», ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα άκουσα και συνεχίζω να ακούω: 1. «Έλα μην γκρινάζεις, τώρα ζεις την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου!» Είναι στιγμές που κάποιοι με κάνανε να ντρέπομαι όταν έλεγα «Αυτή είναι η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου; Εγώ πάλι γιατί την αισθάνομαι ως μια κακή φάση στην ζωή μου;». Ειδικά στην πρώτη μου εγκυμοσύνη αισθανόμουν πρησμένη, έβαλα 26 κιλά (15 στην δεύτερη), δεν μπορούσα να περπατήσω επειδή η κοιλιά μου ήταν πολύ…

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί! Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει! Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των…

error: Content is protected !!