Category

Σκέψεις

Category

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου! Κι όμως… Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό…. Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται «Γιατί, τι, πώς;». Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει…

Μαμά 6,5 ετών!

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα… Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα! Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη… αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου. Τι να πω για…

«Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο»

Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο!» Αυτό μου είπε πριν λίγες μέρες μια γιαγιά καθώς επιστρέφαμε με τον γιο μου από το σχολείο του. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο…» Και το λέω και το ξαναλέω. Αυτή η φράση γυρίζει στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει ο ίδιος παιδιά; Πώς μπορεί να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει εγγόνια; Και σοκάρομαι! Εκεί έχω καταλήξει μετά από πολύ σκέψη. «Είναι γκρινιάρικα, είναι πονηρά, είναι ζωηρά, είναι εγωιστικά, είναι διεκδικητικά, είναι δειλά, είναι επιθετικά, είναι χειριστικά, είναι… είναι… είναι…» Πολλοί χαρακτηρισμοί, από πολλά στόματα, σε καθημερινή βάση. Αυτός όμως είναι ένας από τους πιο συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που έχω ακούσει ποτέ για τα παιδιά. Και καθώς οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό μου, αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τον τέλειο, σοφό, αψεγάδιαστο ενήλικα να σκεφτεί πως ακόμη κι…

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας

Έρχεται κι αυτή η εποχή του χρόνου που γιορτάζουμε την γυναίκα (8 Μαρτίου)… Όλες τις άλλες μέρες όμως τι γίνεται; Κακοποίηση, δολοφονίες, βιασμοί, ανεργία, περιθωριοποίηση, ανισότητα, ανορεξία – βουλιμία, λάθος πρότυπα… Τα ακούμε όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία. Στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, από την φίλη, την γειτόνισσα, από την άγνωστη στο λεωφορείο… Γιατί; Δεν θα σας κάνω καμία φεμινιστική ανάλυση. Άλλωστε για μένα όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών, μιλάμε για ουσιαστικά, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για ζητήματα που αφορούν τον κάθε άνθρωπο, άντρα, γυναίκα, άσπρο, μαύρο, gay, straight… Ήθελα απλώς μια μέρα σαν την σημερινή να ξεχάσετε αν θα πάτε για φαγητό, αν θα βγείτε στα μπουζούκια, αν θα πάτε για ψώνια… Θα ήθελα να κοιτάξετε στα μάτια την διπλανή σας που περνάει ώρες στο γυμναστήριο γιατί νομίζει πως είναι χοντρή, την γειτόνισσά σας που απολύθηκε όταν έγινε μητέρα, την συνάδελφο που διάλεξε να μην κάνει παιδιά γιατί…

DIfY Challenge – Τι έκανες τον Φεβρουάριο;

Λίγες μέρες πριν μπει ο Φλεβάρης και ενώ έκανα μια βόλτα από τα αγαπημένα μου blogs, είδα μια ανάρτηση από την Μάχη του Momma’s daily life. Με ταρακούνησε, με έβαλε σε σκέψεις, κάποιες ερωτήσεις άρχισαν να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου: «Πριν κλείσεις τα μάτια. Σταμάτα και σκέψου. Εσύ που είσαι; Τι έκανες σήμερα για εσένα; Τι; Τίποτα; Ήμουν σίγουρη…» Χμμμ… Καθημερινά κάνω πολλά πράγματα! Καμιά φορά πολύ περισσότερα από όσα χωρούν κανονικά σε ένα 24ωρο. Κάνω τόσα που λέω πως η μέρα έχει πολύ λίγες ώρες. Ειδικά αν πρέπει να κοιμηθείς και κανένα 5ωρο… έτσι για να μην καταρρεύσεις βρε αδερφέ! Κάποιες μέρες ετοιμάζω τα παιδιά για το σχολείο (τα ξυπνάω, τους φτιάχνω πρωινό, τα ντύνω και τα πηγαίνω στο σχολείο), πηγαίνω στην δουλειά για ένα 8ωρο, μαζεύω τα παιδιά από το σχολείο, επιστρέφω σπίτι και στοιχειωδώς τακτοποιώ τα ασυμμάζευτα, ξέρετε, ρούχα, πιάτα, πλυντήρια, καμιά δουλειά που σέρνεται για καιρό… Αν δεν έχουμε κάποια δραστηριότητα…

error: Content is protected !!