Category

Γονείς

Category

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους…Ξαφνικά δεν είναι απλά αστείες, κρύβουν βαθύτατες σκέψεις και προβληματισμούς, μου δείχνουν ότι μεγαλώνουν, παρατηρούν πράγματα, διεκδικούν… Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… Άρης: Άλκη θα μου δώσεις ένα φιλάκι τώρα που φεύγω; Μπαμπάς: Αχ μωρέ, τρυφερό μου αγόρι! Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός. Μπαμπάς: Γιατί το λες αυτό Άρη; Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός γιατί γεννήθηκε μετά από μένα. Εγώ είμαι λιγότερο τρυφερός γιατί όσο μεγαλώνει κανείς χάνει την τρυφεράδα και σκληραίνει. ———————————————————————- Άρης: Μαμά, φαντάσου να ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν υπήρχε αύριο… (σιωπή) Να ζούσαμε ένα τεράστιο σήμερα, όπου όλα τα παιδιά θα ήταν ευτυχισμένα, οι γονείς δεν θα δούλευαν, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, δεν θα μαλώναμε και θα θυμώναμε για λίγα μόνο λεπτά, μετά θα το ξεχνούσαμε… Κανείς δεν θα έκλαιγε, μόνο από τα γέλια του θα έκλαιγε όποιος γελούσε πολύ!!!!!! Και αυτές…

Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που θεωρεί ότι τα παιδιά δεν ξέρουν, δεν μπορούν, μας έχουν ανάγκη, χωρίς εμάς είναι αδύναμα, ανήμπορα, ανίκανα. Ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί… Και ως μαμά πλέον κάνω καθημερινή προσπάθεια να μην κοιτάω με αυτό το βλέμμα τα παιδιά μου, να μην τα αντιμετωπίζω με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ πάντα να κάνω ένα βήμα πίσω… Και να περιμένω! Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι ρυθμοί, οι καταστάσεις, οι ανάγκες, η πίεση και πολλοί άλλοι λόγοι μας σπρώχουν συνεχώς να βιαζόμαστε, να τρέχουμε και μαζί μας να παρασέρνουμε και τα παιδιά μας. Μεγαλώνοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολλά πράγματα. Και ειδικά με τα παιδιά μας φαίνεται να είμαστε σταθερά σε εγρήγορση, σαν να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να κάνουν στον ίδιο χρόνο ότι κάνει και ο διπλανός τους… Κάντε ένα βήμα πίσω. Ήρθε η ώρα να δούμε ότι απέναντί μας έχουμε παιδιά και όσο περισσότερο χρόνο τους…

«Τυχαία δεν λένε ότι η σιωπή είναι χρυσός και πώς να μη μιλάς όταν τρως» (απόσπασμα από το τραγούδι «Απαγορεύεται η μουσική)Από την πρώτη μέρα που γίνεσαι γονιός καταλαβαίνεις πως αυτή εδώ η χώρα δεν είναι φτιαγμένη για παιδιά και γονείς. Και αυτό το λέω χωρίς καμία απολύτως υπερβολή. Από το καρότσι του μωρού που εγκλωβίζεται στα πεζοδρόμια, μέχρι τα καταστήματα που μετατρέπονται σε θαλάμους αερίων από την κάπνα των τσιγάρων, τα πάρκα που δεν υπάρχουν και τα θεάματα που δεν σε δέχονται ως θεατή (!), η Ελλάδα είναι μια χώρα που δείχνει απίστευτη ανοχή στον ενήλικα (όσο κι αν αυτός ξεφεύγει), αλλά καμία στο παιδί. Γίνεσαι γονιός λοιπόν και μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο, παίζεις σε ειδική κατηγορία και αν σ’ αρέσει! Αυτά που ήξερες πρέπει να τα ξεχάσεις και να πας να κάτσεις με τους άλλους που είναι σαν εσένα, τους γονείς που μπορούν να ανεχτούν το παιδί σου…

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

Σάββατο πρωί και πηγαίνουμε οικογενειακώς σε μια βάφτιση. Τα παιδιά περπατάνε στο πεζοδρόμιο, τρέχουνε, γελάνε, διασκεδάζουν… Ο Άρης κρατάει ένα παγούρι με νερό στο χέρι του. Το ανοίγει για να πιει και το κρατάει από το καπάκι του.»Άρη θα σπάσει το καπάκι έτσι όπως το κρατάς, όπως έσπασαν και τα υπόλοιπα.», του λέει ο μπαμπάς του. Στη στιγμή κοιταζόμαστε και ξεσπάμε σε γέλια! «Ας σπάσει το κωλοκαπάκι!», μου λέει ο άντρας μου γελώντας. «Μα τι μας έχει πιάσει εμάς τους γονείς; Μη κάνεις αυτό, θα χτυπήσεις, πρόσεχε θα το ρίξεις, μη σκαρφαλώνεις μπορεί να πέσεις, πρόσεχε θα κάνεις ψίχουλα… Πώς τους τα πρήζουμε έτσι; Φαντάζεσαι να μας το έκανε εμάς αυτό κάποιος; Θα μας είχε σπάσει τα νεύρα!». Και πόσο δίκιο είχε! Ατελείωτες παρατηρήσεις, διατυπωμένες ευγενικά φυσικά, για κάτι που μπορεί να γίνει, επειδή κάτι μπορεί να σπάσει, να χυθεί, επειδή μπορεί κάτι να ξεφύγει από τον δικό μας έλεγχο……

error: Content is protected !!