Category

Γονείς

Category

Κάτι έχω κάνει λάθος… Ή μήπως όχι;

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;»Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου… Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί… «Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;» Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι…

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Αγαπημένα μου, σήμερα θέλω να σας πω…

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

59 + 1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρετε για μένα…

Είναι τρελή αυτή η blogoογειτονιά, να το ξέρετε! Κι όσοι μπαίνουν σε αυτό τον χορό, την κουβαλάνε την τρέλα τους.Μόλις επιστρέψαμε, ακόμη δεν ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι, σήμερα ξεκίνησα πρώτη μέρα στην δουλειά μετά από διακοπές, στο σπίτι μου γίνεται της τρελής κι εγώ σκέφτηκα να σας συστηθώ, έτσι για να γνωριστούμε καλύτερα! Για όλα φταίει η ανάρτηση της Μαρίνας – Little Box of Luv. Την είδα και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Ακολούθησαν κι άλλες, είμαστε πολλές οι τρελές, σας το είπα! H Τέσση, My little blog, η Γιάννα, Όταν γεννήθηκα ξανά…, η Αντωνία, Crazytourists Blogging, η Μάρθα Martha is Blogging, η Ρεγγίνα mamareggina, η Δέσποινα The smell of Mommy και η Βασιλική Οι μικρές μου στιγμές (ελπίζω να μην ξέχασα καμία, διορθώστε με αν εντοπίσατε λάθος!). Τις διάβασα όλες. Κι έχει ενδιαφέρον, γιατί εκεί που λες πως ξέρεις τόσα για έναν άγνωστο, που ανοίγει σε έναν άλλο άγνωστο ένα μικρό παράθυρο στο μυαλό του και στην…

Γυρίιιισατεεεεεεε; (Το καλοκαίρι μας σε εικόνες!)

«Γυρίιιισατεεεεεε;» Η αγαπημένη ερώτηση από την πολυαγαπημένη ελληνική ταινία «Δεσποινίς Διευθυντής» είναι η μόνη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω μετά από 28 μέρες απουσίας από το blogόσπιτο μου και μάλιστα χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση!Απλά αποφάσισα πως δεν θα γράψω καμία ανάρτηση για έναν ολόκληρο μήνα, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ τα τελευταία 4 περίπου χρόνια που μετράω στην blogόσφαιρα. Φαίνεται πως ήταν μια ανάγκη, την οποία έπρεπε να ικανοποιήσω όπως καταλαβαίνετε. Φέτος ζήσαμε το πιο γεμάτο, το πιο ξεκούραστο και το πιο χαλαρό καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Ένα καλοκαίρι γεμάτο ύπνο (και το τονίζω αυτό!), συγκινήσεις, διάβασμα, παιχνίδι, περιπέτειες, εκδρομές, θάλασσα (απόλαυσα θάλασσα!), καλό φαγητό, φίλους. Δεν παραπονιέμαι, χόρτασα διακοπές, γέμισα το σώμα μου και το μυαλό μου με δύναμη που την είχα τόσο ανάγκη. Πλέον δηλώνω έτοιμη για μια χρονιά που κρύβει εκπλήξεις και αλλαγές (εντάξει, είμαι ακόμη λίγο σαν χαμένη αλλά πού θα μου πάει, θα το…

Το τέλος του παιδικού σταθμού…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

error: Content is protected !!