Category

Γονείς

Category

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί! Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει! Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των…

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει. Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά… Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους. Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια… Σκορπισμένοι σε διάφορες γωνιές της πόλης οι γονείς περιμένανε σήμερα με τα παιδιά τους να περάσει το σχολικό. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την αγωνία τους, προσπαθούσαν να κρύψουν το βλέμμα του γονιού που δεν μπορεί να πιστέψει πόσο μεγάλωσε το παιδάκι…

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013 Μπαμπάς: «Γειά σου κούκλε μου! Πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο;» Άρης: «Καλά! Δεν με λένε κούκλο…» Μπαμπάς: «Και πώς σε λένε; Υπέροχο;» Άρης: «Όχι…» Ο μπαμπάς συνέχισε να κάνει υποθέσεις… δεν μπορούσε με τίποτα να το μαντέψει… Μπαμπάς: «Δεν μπορώ να το βρω! Πώς σε λένε τελικά;» Άρης: «Με λένε Άρη διασώστη, γιατί όταν μεγαλώσω θα γίνω ήρωας. Το είπα και στην μαμά σήμερα το πρωί. Δεν σου τα είπε ακόμη τα νέα;» Μέχρι σήμερα θέλει να γίνει τραγουδιστής και μουσικός (για να δουλεύει μαζί με τον φίλο μας τον Σπύρο). Από σήμερα και Άρης διασώστης! Για να δούμε…

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά. Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα «ο καινούριος». Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την «δουλειά» σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις… κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος. Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα,…

Άρης: «Άλκη σε αγαπώ, το ξέρεις;» Άλκης: «Ναι Λάη! Πάς πολύ! (Ναι Άρη! Με αγαπάς πολύ!) Ο Άρης σκύβει και τον φιλάει. Στην στιγμή ο Άλκης απλώνει το χεράκι του, του χαϊδεύει το μάγουλο και τραβάει το πρόσωπο του Άρη κοντά στο δικό του, δίνοντάς του το πιο τρυφερό φιλάκι. Άλκης: «Γιο πάω πολύ Λάη μου!! (Κι εγώ σε αγαπάω πολύ Άρη μου!!) Και η μαμά… τους κοιτάει και δακρύζει. Δεν πιστεύω πώς έχει εξελιχθεί αυτή η σχέση! Η υπομονή, η κατανόηση, η τρυφερότητα, η έγνοια… Ακόμη και στις διαφωνίες τους, ο Άρης θυμώνει με τον εαυτό του που δεν συγκράτησε τα νεύρα του και μάλωσε τον αδερφό του, ενώ ο Άλκης όταν βλέπει τον Άρη να κλαίει, ειδικά αν φταίει ο ίδιος και το ξέρει, του τραγουδάει το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Άρης: «Τι μου κάνεις βρε; Σου έλειψα; Για αυτό είσαι τόσο χαρούμενος;» ρωτάει τον αδερφό του, ο οποίος…

error: Content is protected !!