Category

Γονείς

Category

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδυνή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδυνό τους ύπνο. Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν; Διαβάζουμε ένα βιβλίο το οποίο έχουν διαλέξει οι ίδιοι (στην περίπτωσή μας γίνονται δύο τα βιβλία, καθώς τα παιδιά είναι σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες). Φτιάχνουμε κάτι με πλαστελίνη. Αφηγούμαστε τις δικές μας φανταστικές ιστορίες, αποφεύγοντας αναφορές σε τέρατα και κακούς (μα δεν λένε να φύγουν από το σπίτι μας…

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου «ΑΡΚΕΤΑ». Γιατί; Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα. Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών. Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων. Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα. Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.…

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013 Ο Άρης έχει μόλις επιστρέψει από το σχολείο. Συνήθως δεν έχει όρεξη να πει τα νέα της ημέρας, θέλει πρώτα να τα επεξεργαστεί. Σήμερα όμως έχει μια σημαντική πληροφορία. Οι φίλοι του στο σχολείο του είπανε για έναν καινούριο υπερήρωα! Μαμά: «Τι έγινε Άρη; Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός;» Άρης: «Μαμά ξέρεις ποιός είναι πολύ δυνατός; Έχει σούπερ δυνάμεις και κάνει φοβερά πράγματα…» Μαμά: «Μήπως είναι ο Μπάτμαν ή ο Σπάιντερμαν;» Άρης: «Όχι μαμά… Είναι καινούριος! Σήμερα μου τον έμαθε ο Βαγγέλης. Για αυτό είμαι σκεφτικός. Προσπαθώ να φανταστώ πόσο δυνατός είναι…» Μαμά: «Ποιός είναι αυτός ο σούπερ δυνατός ήρωας λοιπόν;» Άρης: «Είναι ο Κάπτεν Αμέρμυγκας!» (ο Βαγγέλης φυσικά του είπε για τον Κάπτεν Αμέρικα!) (Μερικές ώρες αργότερα την ίδια μέρα) Ετοιμαζόμαστε να κοιμηθούμε. Τα παιδιά ξαπλώνουν και προσπαθούν να διώξουν την ένταση της ημέρας. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε, αλλά ο Άρης είχε μια μικρή διαφωνία…

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου. Σας γράφω λοιπόν τα πιο «πετυχημένα», ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα άκουσα και συνεχίζω να ακούω: 1. «Έλα μην γκρινάζεις, τώρα ζεις την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου!» Είναι στιγμές που κάποιοι με κάνανε να ντρέπομαι όταν έλεγα «Αυτή είναι η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου; Εγώ πάλι γιατί την αισθάνομαι ως μια κακή φάση στην ζωή μου;». Ειδικά στην πρώτη μου εγκυμοσύνη αισθανόμουν πρησμένη, έβαλα 26 κιλά (15 στην δεύτερη), δεν μπορούσα να περπατήσω επειδή η κοιλιά μου ήταν πολύ…

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013 Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας. Θεία: «Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου…» Άρης: «Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;» Θεία: «Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου.» Άρης: «Και τι σου είπε να κάνεις;»…

error: Content is protected !!