Category

Γονείς

Category

Η δύναμη των λέξεων

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: «Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!». Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! «Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.». Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το «αλίμονό σου» μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ…

Τα 10 πράγματα που κάνουν (περίπου) όλοι οι γονείς

Από την ώρα που γινόμαστε γονείς περίπου όλοι αποκτούμε ορισμένες ικανότητες, δεξιότητες και συνήθειες, καθώς και έναν τρόπο ομιλίας και συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες δεν είμαι σίγουρη ότι θα θέλαμε καν να έχουμε ή να κάνουμε.Συγκέντρωσα λοιπόν 10 πράγματα που κάνω η ίδια και οι φίλοι μου από την ώρα που αποκτήσαμε τον γονεϊκό μας ρόλο. Οι όποιες προσθήκες είναι φυσικά ευπρόσδεκτες!1. Μιλάμε συνέχεια (ή τέλος πάντων αρκετά) για τα παιδιά μαςΌλοι το κάνουμε. Μιλάμε για αυτά στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στο Facebook. Μιλάμε για αυτά λες και δεν υπάρχει άλλο τόσο χαριτωμένο, τόσο έξυπνο, άλλο παιδάκι δεν έχει πει λεξούλες, δεν έχει μπουσουλήσει, δεν έχει βγάλει δόντια, δεν έχει κάνει τα κακά του στην τουαλέτα…2. Πιάνουμε τον εμετό τους στα χέρια μαςΓια ποιο λόγο αποκτούμε αυτήν την δεξιότητα ακόμη δεν έχω καταλάβει. Ούτως ή άλλως ο εμετός τους είναι στο κρεβάτι, στον τοίχο,…

«Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!»

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί. Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας… Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως. Η Λολίτα μας Η Κατσούλα μας Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω…

Τι θα έπρεπε να ξέρει το παιδί μου;

Πρόσφατα συναντήθηκα με κάποιες φίλες, μαμάδες κι αυτές, και φυσικά πιάσαμε κουβεντούλα για τα παιδιά μας. Μια μαμά λοιπόν, με βλέμμα γεμάτο αγωνία, μας ρώτησε «Εσείς ξέρετε να μετράτε;». Φυσικά όλες βιάστηκαν να παινέψουν τα παιδάκια τους, που όχι μόνο ξέρουν να μετράνε μέχρι το 20 παρακαλώ, αλλά ξέρουν και να γράφουν το όνομά τους. Και το επίθετό τους! Με βλέμμα γεμάτο αγωνία, σταθερά εκεί, δεν έφυγε καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησής μας, η μαμά ρώτησε «Βρε κορίτσια, γιατί εμείς δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το 20, ούτε να γράψουμε το επίθετό μας. Αχ το άλλο; Ποδήλατο κάνετε;». Έκπληκτες οι υπόλοιπες μαμάδες της παρέας της απάντησαν «Δεν κάνετε ποδήλατο; Να τον πηγαίνεις βρε στο πάρκο να μάθει. Εμείς κάνουμε και πατίνι, πολύ άνετα!». Η μόνη της παρηγοριά ήμουν εγώ. «Ο Άρης τώρα μαθαίνει ποδήλατο, με βοηθητικές φυσικά. Προσπαθεί, αλλά δεν εξασκείτε και πολύ, οπότε… Πατίνι; Χμ, ίσως λίγο καλύτερα…».…

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδυνή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδυνό τους ύπνο. Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν; Διαβάζουμε ένα βιβλίο το οποίο έχουν διαλέξει οι ίδιοι (στην περίπτωσή μας γίνονται δύο τα βιβλία, καθώς τα παιδιά είναι σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες). Φτιάχνουμε κάτι με πλαστελίνη. Αφηγούμαστε τις δικές μας φανταστικές ιστορίες, αποφεύγοντας αναφορές σε τέρατα και κακούς (μα δεν λένε να φύγουν από το σπίτι μας…

error: Content is protected !!