Category

Γονείς

Category

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την…

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα. Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών… Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και… όλο αυτό με κάνει… ουφφφφ… με κουράζει… με αγχώνει… αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω… και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα…

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες. Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις…

Εδώ και λίγο καιρό δίνουμε μια μικρή «μάχη» με τον μεγάλο μου γιο. Περίπου κάθε βράδυ εδώ και 2-3 μήνες, έρχεται στο κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και αν δεν δεχθεί να επιστρέψει στο κρεβάτι του, καταλήγω εγώ στο δικό του. Κράτησα το πρώτο μου παιδάκι 6 μήνες δίπλα μου, στην καλαθούνα του και το δεύτερο 9. Στη συνέχεια πήγαν στην κούνια τους και έμειναν εκεί μέχρι που τα ίδια μου έδειξαν ότι θέλουν να πάνε σε άλλο κρεβάτι. Έτσι ο μεγάλος κοιμάται από 2,5 χρονών σε μονό κρεβάτι. Και όταν λέμε κοιμάται… χαλασμός να γίνεται δίπλα του αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτε! Ο μικρός από την άλλη με το που έκλεισε τον χρόνο και μετά από αρκετά ξενύχτια και γκρίνιες μέσα στην νύχτα, γιατί δεν του άρεσε καθόλου η κούνια, πήγε στο δικό του μονό κρεβάτι και άρχισε να κοιμάται δίχως διακοπή. Έχουμε αποφασίσει με τον άντρα μου πως το…

Καλημέρα, καλημέρα! Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά… Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται. Ας τα πάρω από την αρχή όμως… Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω «Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;». Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά «Γειά σου μαμά», και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει «Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη…

error: Content is protected !!