Category

Γονείς

Category

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι «Είμαι μόνη μου σε όλο αυτό; Αισθάνονται και άλλες γυναίκες το ίδιο; Είναι η μητρότητα πιο δύσκολη μόνο για κάποιες από εμάς; Τελικά πόσο σωστή και πόσο λάθος είμαι;». Παρότι έχω γράψει πως κάπου κάπου πρέπει να σταματάω και απλά να μην σκέφτομαι, δεν το καταφέρνω πάντα… Πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου, την μαμά μέσα μου, να είναι διστακτική, σκεπτική, επιφυλακτική με τις άλλες μαμάδες. Καμιά φορά δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να τους μιλήσω, αν μπορώ να πω πως η κούραση μπορεί και να με κερδίσει αν αφεθώ, πως ώρες ώρες παίζω με τον εαυτό μου το παιχνίδι της υπομονής. Η ομάδα, η σελίδα και το blog «Κάθε μέρα Γονείς» δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να μοιραστώ με άλλους γονείς τις σκέψεις μας, τις αντιλήψεις μας για το πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί, τις αγωνίες μας για την διατροφή του,…

Το πάρτυ μας φέτος τα είχε όλα! Καταρχήν ήταν διπλό. Άρης και Άλκης γιορτάσανε για πρώτη φορά μαζί. Δεν σας κρύβω ότι το είχα λίγο άγχος. Πώς θα λειτουργήσει; Μήπως ο μεγάλος αισθανθεί ότι χάνει «την μέρα του» (κανονικά ήταν τα δικά του γενέθλια, αλλά μιας και δεν είχαμε γιορτάσει τον μικρό μας, είπαμε να γίνει κοινή γιορτούλα); Όλα όμως πήγαν περίφημα. Τα αγόρια μου όχι μόνο δεν ζηλέψανε, αλλά χάρηκαν πολύ που το ένα δίπλα στο άλλο σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας τους. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το θέμα του πάρτυ μας ήταν τα αυτοκίνητα, τα γνωστά Cars της Disney. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την πρόσκληση. Το Pinterest με βοήθησε μια ακόμη φορά. Βρήκα δύο προσκλήσεις, μια που στείλαμε με mail και μια που έδωσαν τα παιδιά στους φίλους τους. Όσοι ενδιαφέρεστε να οργανώσετε ένα πάρτυ γεμάτο αυτοκίνητα, αξίζει να επισκεφθείτε την σελίδα της Disney για…

Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, «5 χρονών ακριβώς» όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)… Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος; Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν («Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι»), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό…

26 Νοεμβρίου 2013 (με αφορμή την έκθεση αφιέρωμα στον Τριβιζά) Άρης: «Μαμά πότε θα καλέσουμε τον κ. Τριβιζά στο σπίτι μας;» Μαμά: «Αγάπη μου δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Δεν καλούμε στο σπίτι μας ανθρώπους που δεν μας ξέρουν και δεν τους ξέρουμε.» Άρης: «Εγώ τον ξέρω. Έχω διαβάσει τα βιβλία του.» Μαμά: «Ναι αλλά δεν είμαστε φίλοι.» Άρης: «Περίμενε μαμά! Εσύ είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων. Αν του πεις ποιά είσαι; Δηλαδή εσύ μας αγοράζεις ωραία βιβλία και επειδή μας αγαπάς μας τα διαβάζεις κάθε βράδυ. Αυτός αγαπάει τα παιδάκια και γράφει για αυτά όμορφα βιβλία. Για αυτό τον λόγο αν του πεις ότι είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων του κόσμου, σίγουρα θα θέλει να σε γνωρίσει.» Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2014 (περιμένοντας το σχολικό) Άρης: «Μαμά, εμείς τώρα υπάρχουμε;» Μαμά: «Εσύ τι λες αγάπη μου, δεν υπάρχουμε;» Άρης: «Εμμμ, δεν ξέρω…» Μαμά: «Μπορείς να μου πιάσεις…

Τέτοιες μέρες σκέφτομαι την οικογένεια. Μεγαλώσαμε περιμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με πολλή χαρά, πολλές οι ετοιμασίες, τραπεζώματα, κάλαντα, φωτογραφίες, τα γενέθλιά μου, δώρα, χορούς, φίλοι και επισκέπτες να βρίσκονται συνέχεια στο σπίτι… και όλα αυτά καταλήγανε στις 2 του Γενάρη… στα γενέθλια της μαμάς μου… Σήμερα δεν είναι μαζί μας. Εδώ και 3 χρόνια δεν είναι μαζί μας. Κι όμως η παρουσία της στην σκέψη μας είναι πιο έντονη από ποτέ. Πώς παρουσιάζονται τόσες ευκαιρίες καθημερινά και όλο συζητάμε για αυτήν δεν ξέρω. Ο τρόπος της, οι σκέψεις της, η συμπεριφορά της, το στυλ της, οι απόψεις της, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια με τόσο γλυκειά διάθεση, πράγμα που δεν ίσχυε πάντα όσο ζούσε. Ίσα ίσα οι διαφορές μας δεν έλειπαν ποτέ. Κι όμως, όταν ένας άνθρωπος είναι στην ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο γονιός μας, ποτέ δεν σκεφτόμαστε για πόσο καιρό ακόμη θα…

error: Content is protected !!