Category

Γονείς

Category

Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω διαδραματίστηκαν χθες βράδυ, κατά τις 9:30, λίγο πριν ο Άρης κοιμηθεί. Κάθε βράδυ ξαπλώνουμε οι 3 μας, μαμά – Άρης – Άλκης, διαβάζουμε το παραμύθι μας (το οποίο το τελευταίο δίμηνο είναι η Ελληνική Μυθολογία), αφού τελειώσει λέμε τις καληνύχτες μας και μετά από 5 λεπτά τα παιδιά έχουν κοιμηθεί. Τον τελευταίο καιρό όμως ο Άρης έχει τρομερή διάθεση για κουβέντα. Την μια θα είναι κάποιος φίλος του που τον πλήγωσε και του μίλησε άσχημα, την άλλη θα εκδηλώνει το άγχος του ότι θα πεθάνει και τις τελευταίες μέρες μου λέει πως έχει αγωνία πως θα είναι το καινούριο του σχολείο (τον Σεπτέμβριο ξεκινάει νηπιαγωγείο). Άρης: «Μαμά, φοβάμαι…» Μαμά: «Τι φοβάσαι μωρό μου;» Άρης: «Τα πάντα…» Μαμά: «Θέλεις να μου πεις; Ίσως μπορώ να βοηθήσω…» Άρης: «Φοβάμαι ότι θα ζωντανέψει ο Γκούφυ που είναι στην μπλούζα μου και θα πεταχτεί όρθιος. Φοβάμαι ότι τα πόδια…

Απρίλιος 2014 – 8:05 π.μ. Περιμένουμε το σχολικό με τον Άρη. Άρης: «Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;» Μαμά: «Ναι αγόρι μου.» ‘Αρης: «Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;» Μαμά: «Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει.» Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε: Άρης: «Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί…» Του χαμογέλασα τρυφερά… Μαμά: «Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί…» Άρης: «Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!» Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση. («Και όπου να’ ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;», σκέφτηκα) Μαμά: «‘Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;» Άρης: «Όχι βέβαια, δεν είμαι…

Έχω κάνει πολλές βόλτες τα τελευταία χρόνια σε ελληνικά και ξένα blogs. Τα διαβάζω όλα με μια προσμονή και λαχτάρα, γιατί εκεί ο κάθε ένας από μας καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του, κάνει την αυτοκριτική του, ξέροντας πως κινδυνεύει να κατακριθεί ή απλά να αγαπηθεί από γνωστούς αλλά και αγνώστους. Εεε λοιπόν ένα πράγμα που ζήλευα σε όλα αυτά τα blogs είναι τα βραβεία τους. Ναι το ομολογώ. Τα κοίταζα και έλεγα «Κοίτα! Κάποιος τον/την διαβάζει και του χάρισε και βραβείο. Μπράβο του/της». Και φυσικά αναρωτιόμουν «Εμένα γιατί δεν μου έχει δώσει κανένας ένα βραβειάκι; Έτσι ένα κάτι, να αισθανθώ κι εγώ ότι κάποιος με διαβάζει βρε παιδί μου…». Και ξαφνικά εμαφανίστηκε η ομάδα Μαμαδο-blogs. Και εκεί γνώρισα, διαδικτυακά, την Δέσποινα, γνωστή και ως Μαμά σε κρίση . Και κάπου εδώ ήρθε και το πρώτο μου βραβείο!!! Ναι, ναι, πολλά θαυμαστικά εδώ!!!!!!!!! Γιατί επιτέλους γνωρίστηκα με κάποιες από όλες αυτές τις…

Το είδα σήμερα το πρωί στην σελίδα http://www.drmomma.org Σας το χαρίζω σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση: Χαλάρωσε μαμά, ηρέμησε, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε. Χαλάρωσε, γιατί τόση φασαρία; Χαλάρωσε κι απόλαυσε ένα φλυτζάνι τσάι. Χαλάρωσε κι έλα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί. Έλα να βάλουμε τις μπότες μας και να πάμε μια βόλτα, ας κλωτσήσουμε τα φύλλα, έλα να γελάσουμε, να μιλήσουμε. Μαμά χαλάρωσε, δείχνεις πάντα κουρασμένη, έλα να κάνουμε αγκαλίτσες, να κουλουριαστούμε κάτω από το πάπλωμα, να χαλαρώσουμε παρεούλα. Χαλάρωσε μαμά, τα πιάτα μπορούν να περιμένουν, έλα να περάσουμε καλά – να φτιάξουμε ένα κέικ! Χαλάρωσε μαμά, ξέρω πως δουλεύεις πολλές ώρες, αλλά μερικές φορές είναι καλό απλά να σταματάς. Κάτσε μαζί μας ένα λεπτό, άκου πώς περάσαμε την μέρα μας, αφιέρωσέ μας μια μοναδική, πολύτιμη στιγμούλα, γιατί η παιδική μας ηλικία δεν θα κρατήσει για πάντα! R. Knight Art: Monica Carretero slow…

6 Μαρτίου 2014 (απογευματάκι, ώρα φαγητού για την μαμά και τον μπαμπά) Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, γκαλιά θέλω» (Όπου γκαλιά, θέλουμε να πούμε αγκαλιά) Μαμά: «Άλκη, όχι τώρα. Ήρθε η ώρα να κάτσει και η μαμά για φαγητό!» Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, έλε έλα γκαλιά» Μαμά: «Σου είπα, πρώτα θα φάω και μετά όση αγκαλιά θες. Εσύ έφαγες, έτσι δεν είναι;» Ο Άλκης πηγαίνει στον καναπέ απογοητευμένος, έτοιμος να δακρύσει. Τι με έπιασε; Δεν περνάει μέρα που να μην χαρίζω άπειρες αγκαλιές, σφιχτές, τρυφερές, με πολλά πολλά φιλάκια, όπως ακριβώς τους αρέσουν. Άλλωστε οι δυό τους δεν παραλείπουν να ζητήσουν ο ένας την αγκαλιά του άλλου καθημερινά! Η απάντηση του Άρη με έβαλε στην θέση μου. Άρης: «Μαμά, θα έπρεπε να ξέρεις πως όταν τα παιδάκια ζητάνε αγκαλιές, οι μαμάδες πρέπει να τις προσφέρουν. Τι κατάλαβες τώρα; Θα κλαίει. Τον στεναχώρησες… Μια αγκαλιά ήθελε… Θα κλαίει, θα κλαίει μέχρι να του δώσεις…

error: Content is protected !!