Category

Γονείς

Category

Γράφω, γράφω, γράφω, δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα από όσα λέει το στοματάκι τους!!!Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014 Άρης: Μαμά τα ξαδέρφια μπορούν να παντρευτούν μεταξύ τους; Μαμά: Τα κοντινά ξαδέρφια όχι, δεν μπορούν. Τα μακρινά ξαδέρφια θα μπορούσαν. Γίνεται σε κάποιες χώρες. Μόνο τα μακρινά όμως. Άρης: Αααα, έχω κι εγώ ένα μακρινό ξάδερφο, είναι στην Θεσσαλονίκη. Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014 Άρης: Μαμά, είσαι ένας άγγελος Αλκης: Ναι μαμά, είσαι ένας άγγελος. Είσαι ένας άγγελος επειδή παντρεύτηκες τον μπαμπα! Κυριακή  9 Νοεμβρίου 2014 Είμαστε με τα αγόρια στο λεωφορείο. Ο Άρης κάθεται δίπλα μου και ο Άλκης απέναντί μου. Σε μια στάση μπαίνει μια νεαρή κοπέλα, σκέτη κούκλα, και κάθεται δύο θέσεις μετά τον Άρη. Φοράει στα αυτιά της μεγάλα ακουστικά. Κάπως έτσι τράβηξε και την προσοχή του Άλκη! Την γλυκοκοιτάζει, της κάνει νάζα και χαζογελά όλο χάζι… Άρης: Μαμά, ο Άλκης ερωτεύτηκε! (γελάει πονηρά) Μαμά: Λες; Ποιόν; Άρης: Αυτή…

Το ξεκίνημα κάθε μήνα είναι μοναδικό! Είναι σαν να έχεις την ευκαιρία να πατήσεις ένα κουμπί, να πεις «Φτάνει!» και να ξεκινήσεις από την αρχή. Η μεγάλη επιτυχία βέβαια θα είναι να το καταφέρεις κιόλας… Ο Δεκέμβριος είναι από αυτή την άποψη ακόμη πιο μοναδικός. Είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Ώρα για απολογισμό, για αυτοκριτική, ώρα να προετοιμάσουμε το έδαφος για την χρονιά που έρχεται! Ανασυνταχθείτε λοιπόν φίλοι μου. Δώστε στον εαυτό σας μια ώθηση, γιατί ακόμη και στα δύσκολα έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε την ομορφιά, την ανθρωπιά, την χαρά. Είμαστε και τυχεροί ξέρετε, γιατί η παρουσία των παιδιών βοηθάει τόσο πολύ. Τα παιδιά ξέρουν να χαμογελούν, να διασκεδάζουν, να χαίρονται, να εκτιμούν ακόμη και τα πιο απλά. Ξέρουν να απολαμβάνουν τις στιγμές, κάτι που φαίνεται πως χάνεται όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει… Αλλά ευτυχώς τα μικρά αυτά φατσόνια είναι εκεί για να μας το θυμίζουν!

Περιμέναμε την χθεσινή μέρα εδώ και 4 μήνες περίπου. Από την ώρα δηλαδή που ο Άρης τελείωσε τον παιδικό σταθμό. Είχαμε μόλις βγει από την πόρτα του σχολείου του, αφού χαιρετήσαμε όλο συγκίνηση τις δασκάλες του και τους φίλους του, και μου είπε «Θα κανονίζεις όμως να βλέπω τους φίλους μου, έτσι;». Και έδωσα την υπόσχεσή μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην το κάνω; Είναι όλος του ο κόσμος από 1μιση έτους, όταν πρωτοπήγε στο σχολείο. Άλλωστε δεν ήταν μόνο ο Άρης τυχερός! Έχω πλέον και εγώ τους φίλους μου σε αυτή την παρέα. Μια το ένα, μια το άλλο λοιπόν, δεν είχαμε καταφέρει να συναντηθούμε, παρότι το αίτημα πρέπει να σας πω ήταν καθημερινό. Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο Άρης ζητούσε την καλύτερή του φίλη, την Π., τον Α. που δεν τον έχει δει καθόλου, τον Β. που ακόμη να έρθει στο σπίτι μας… Χρειάστηκε ένα ομαδικό μήνυμα…

Ζήτησα από τον μπαμπά μας να γράψει την πρώτη του ανάρτηση στο blog… «Μια χαρά τα έχεις γράψει και τα έχεις πει εσύ σήμερα. Τι να πω εγώ; Άλλη φορα…», ήταν η απάντηση που πήρα. «Μα πήγατε με τον Άρη στο Πολυτεχνείο, δεν θες να γράψεις για αυτό; Αφού σε βλέπω…», τον ρώτησα. «Τότε να ανεβάσεις τις φωτογραφίες που τράβηξα. Δεν χρειάζεται να πω εγώ τίποτε άλλο…» Η έκτη χρονιά του Άρη στο Πολυτεχνείο λοιπόν, με ένα γαρύφαλλο στο χέρι.

Κυριακή βράδυ, έχουμε μόλις διαβάσει το παραμύθι της καληνύχτας και προσπαθούμε να κοιμηθούμε. Μας έχει πιάσει ομως μια φλυαρία…Άρης: Τελικά μαμά, εγώ την έχασα την πρώτη μου αγάπη… Πάει η αγάπη μου μαμά… Παθαίνει ένα σοκ η μαμά, γιατί δεν το περίμενε τώρα αυτό το σχόλιο. Και συνεχίζει… Άρης: Και ξερεις κάτι; Θα έχει βρει τώρα άλλο αγόρι που θα της αρέσει. Πάει μαμά η Π.! Μαμά: Αγάπη μου κι εσύ δεν έχεις βρει όμως ένα άλλο κορίτσι που σου αρέσει; Άρης: ‘Έχω, αλλά δεν το αγαπάω όπως την Π. Σου λέω μαμά, πάει! Τώρα δεν την βλέπω ούτε στο σχολείο, ούτε μιλάμε κάθε μέρα… Και παίζαμε τόσο καλά! Και δεν είχαμε ποτέ τσακωθεί μαμά, ποτέ!!! Ξέρεις πόσο αγαπημένοι είμασταν; Μαμά: Θέλεις να την ξαναδείς αγάπη μου; Άρης: Θέλω; Θα πάρεις την μαμά της τηλέφωνο; Εγώ δεν ξέρω… Ράγισε η καρδιά μου! Το παιδάκι μου είναι ερωτευμένο εδώ και χρόνια με το ίδιο κοριτσάκι. Μόνο…

error: Content is protected !!