Category

Γονείς

Category

New kid on the block! Άλκης!!! Δίνει τα ρέστα του, που λένε, με τις ατάκες του. Έχει και τον μεγάλο του αδερφό, πώς να το κάνουμε; Υπάρχει καλύτερος δάσκαλος; Άλκης: Μαμάααααααα, έλα, έκαααναααα κακάαααα…. υγράαααα κακάαααα Μαμά: Ωχ, έκανες διάρροια παιδί μου; Άλκης: Ναι μαμά, έλα γιατί έκανα υγράρροια… (Χαχαχαχαχαχα!!!!! Τρελαίνομαι!) Άλκης: Κάντε άκρη!!!! Τρέχω σαν τον ύφουνααααα!!!!!!!! Άρης: Δεν μου αρέσει μαμά αυτό το φάρμακο. Είναι πικρό και θέλω να πιω δέκα ποτήρια νερό μετά για να φύγει η απαίσια γεύση. Μαμά: Το ξέρω αγόρι μου, αυτά τα φάρμακα είναι απαίσια, αλλά αυτή την φορά αρρωστήσαμε και δεν μπορεί να περάσει έτσι από μόνο του. Δυστυχώς πρέπει να πάρουμε φάρμακα για να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε. Είμαστε όμως μεγάλοι τώρα και μπορούμε να συζητάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, που δεν μας αρέσουν και θα βρούμε ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε, σωστά; Άρχισε να κλαίει με μεγαλύτερο παράπονο… Άρης: Είναι…

Τελευταία στροβιλίζονται τόσες σκέψεις σε αυτό το μυαλό που ειλικρινά πάει να σπάσει. Φταίει που ο χειμώνας ήταν δύσκολος; Φταίει που μετράω αντίστροφα μέχρι τον Αύγουστο; Που κουράστηκα; Που αισθάνομαι ανικανοποίητη; Σκέφτομαι την ζωή μου με τα παιδιά, τον χρόνο που τους αφιερώνω, πόση ποιότητα και πόση ποσότητα κρύβεται πίσω από την καθημερινότητά μας, τις ασχολίες μας, τα παιχνίδια τους, τις βόλτες μας, τα ρούχα μας, το σπίτι μας…Η αφορμή δόθηκε με αυτό εδώ το άρθρο της Joanna Goddard, ενώ την ίδια ώρα διάβαζα το βιβλίο Simplicity Parenting του Kim John Payne

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου! Κι όμως… Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό…. Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται «Γιατί, τι, πώς;».

Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό!

Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις…

Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή… Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ!
Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη!

Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη;

error: Content is protected !!