Category

Γονείς

Category

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν μια αγαπημένη φίλη που πολύ σύντομα θα γίνει μαμά. Μιλούσαμε πριν μερικές μέρες και ξαφνικά επέστρεψαν όλες εκείνες οι σκέψεις και οι αγωνίες που είχα όταν πλησίαζε η ώρα να γεννήσω τον Άρη. Δεν είναι εύκολο! Βουτάς σε πολύ βαθιά νερά, κανένας δεν σου λέει ότι θα ξενυχτήσεις, θα κλάψεις, θα αισθανθείς απελπισία, φόβο, ανασφάλεια. Κανένας δεν σου δείχνει από πριν πώς θα αλλάξεις αυτήν την πάνα ώστε να μην γεμίζει με τσισάκια (ή ακόμη χειρότερα με κακά) το κρεβατάκι του μωρού. Κανείς δεν σου λέει ότι θα πάρεις το μωρό στο σπίτι και θα τρέμεις να το πλύνεις επειδή «ο αφαλός του δεν έχει πέσει», ‘όπως δεν σου λένε ποια είναι η σωστή θερμοκρασία να το πλύνεις. Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει ακριβώς «γιατί κλαίει τώρα, αφού τα έχω κάνει όλα;». Και άλλα πολλά, που μάλλον όταν είμαστε ένα βήμα πριν το μαιευτήριο δεν…

Όταν κάνεις παιδιά δεν μπορείς να φανταστείς πώς θα είναι 4, 5 ή 6 χρόνια μετά. Αναλώνεσαι στα καθημερινά, αυτά τα βασανιστικά βράδια που δεν κοιμήθηκες, που κλαίγανε γιατί κάτι τα ενοχλούσε (τι να είναι πάλι αυτό αναρωτιέσαι), που δεν τους αρέσει το αυγό, που δεν πίνουν αρκετό νερό και γάλα… Αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είπε κανείς τι θα κάνεις στα δύσκολα, στον πρώτο πυρετό, στο πρώτο χτύπημα, στον πρώτο καυγά, την πρώτη φορά που θα σου πουν «δε σε αγαπώ μαμά, δεν είσαι η μαμά μου!». Και ξαφνικά μεγαλώνουν… Και κοιμούνται τα βράδια σερί, βόμβα να πέσει δεν τα ξυπνάει, συνεχίζουν να κλαίνε αλλά τώρα μπορούν να σου πουν τι τα ενοχλεί, αν πονάνε, αν είδαν ένα άσχημο όνειρο, πίνουν αρκετό νερό και γάλα, τόσο που θέλεις να τους πεις «φτάνει παιδί μου, με γάλα θα ζεις μόνο;». Και είσαι έμπειρος γονιός και το έχεις στο σπίτι 3 μέρες με πυρετό…

Χθες βράδυ κοίμισα για τελευταία φορά τον Άρη ως νηπιάκι… Αύριο το πρωί θα ξυπνήσει και για λίγες ακόμη ώρες θα είναι νήπιο, μέχρι να δώσει την σκυτάλη στο πρωτάκι! «Έχω αγωνία μαμά… Πώς θα είναι τα παιδιά; Θα χτυπάνε; Εσύ ξέρεις ποια δασκάλα θα έχω;» Όχι αγαπημένο μου, τίποτα δεν ξέρω και φοβάμαι όσο φοβάσαι κι εσύ! Αυτό ήθελα να πω, αλλά δεν μπόρεσα. Είμαι μαμά πλέον και αισθάνομαι πως πρέπει πάντα να βρίσκω την δύναμη να λέω αυτό που έχεις ανάγκη κι ας μείνει πίσω η δική μου ανάγκη, οι δικοί μου φόβοι… «Αύριο θα είμαστε δίπλα σου αγάπη μου. Μαζί με τον μπαμπά θα είμαστε εκεί. Και ότι θέλεις μπορείς να το ζητήσεις. Αρκεί να γυρίσεις να μας κοιτάξεις και θα δεις πως θα είμαστε εκεί! Και να θυμάσαι πως αν θέλεις κάτι να μας πεις, αν κάτι σε απασχολεί, αν κάτι σε τρομάζει, είμαστε εδώ να σε ακούσουμε και…

Υπάρχει ο γονιός σύμβουλος… ο αυταρχικός γονιός… ο παρεμβατικός γονιός… υπάρχει ο γονιός ξερόλας… υπάρχει ο γονιός ελικόπτερο… υπάρχουν κι άλλοι οργανωμένοι, αποδιοργανωμένοι, αγχωμένοι, χαλαροί, εκδηλωτικοί και άλλοι τόσοι… Και μετά υπάρχει και ο γονιός της παραλίας… Αυτός που μου προκαλεί αρκετές φορές σοκ και δέος! Αυτός που μπορεί να σου χαλάσει όλη την μέρα στην θάλασσα, γιατί απλά είναι ένα είδος που θα έπρεπε να εξαφανιστεί!!!Ήθελα να γράψω κάτι χιουμοριστικό, αρκετά σαρκαστικό, κάτι για να γελάσουμε μέσα από γλαφυρές περιγραφές και παραδείγματα (σήμερα ήταν μια μέρα στην παραλία που με τροφοδότησε αρκετά θα έλεγα), αλλά δεν ξέρω αν μπορώ, αν θα τα καταφέρω… Θα προσπαθήσω… Ανάμεσα στα κουβαδάκια, τα φτυαράκια, τα στρώματα, τα σωσίβια, τα μπρατσάκια, τις jumboσακούλες, τα 3-4 είδη αντηλιακών, τα ταπεράκια, τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες κρύβεται κάτι χειρότερο. Ένας άνθρωπος που έκανε παιδιά και τώρα βρίσκεται σε έναν δημόσιο, ανοικτό, ανεξέλεγκτο χώρο, ανάμεσα σε ανθρώπους άγνωστους…

Όπως μπορεί να έχετε καταλάβει με την φωτογραφία έχουμε ένα πάθος! Ψάχνουμε αφορμές για να βγάζουμε φωτογραφίες και συνήθως τα καταφέρνουμε. Για αυτόν τον μήνα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε με την μόδα, με το πείσμα των καιρών που θέλει τα social media γεμάτα selfies, duckface και γενικώς φωτογραφίες ανθρώπων που περνάνε καλά (και ενίοτε δημιουργούν και εντυπώσεις) . Εμείς με μια δόση αυτοσαρκασμού, πολύ πολύ χιούμορ και, πιστέψτε με, καμία διάθεση να κοροϊδέψουμε, απλά να περάσουμε καλά, μπήκαμε στην #duckface challenge και σας χαρίζουμε μια selfie κάθε μέρα, για δέκα μέρες! Για να ξορκίσουμε μια από τις χειρότερες χρονιές που έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, για να γιορτάσουμε την τρέλα μας, για να πούμε «άντε στο καλό» σε ότι μας πληγώνει… Για να γελάσουμε!!!
error: Content is protected !!