Category

Γονείς

Category

Όταν πριν μερικές εβδομάδες μου ζήτησε η Ζωή να γράψω ένα κείμενο για το blog της Mama Petounia η χαρά μου δεν περιγράφεται! Φυσικά δέχτηκα με τεράστια χαρά.Την διαβάζω ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια και είχα και την χαρά να την συναντήσω έστω και για λίγο, παρέα με την υπέροχη μικρή της. Έχω λατρέψει κάθε της φωτογραφία, έχω χαθεί σε κάθε της κείμενο και πραγματικά χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιες μαμάδες στην blogόσφαιρα, που με τα κείμενά τους σε βάζουν σε σκέψη ενώ την ίδια ώρα σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για μια αγωνία, ένα άγχος που έχουν αρκετοί γονείς που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο: την ικανότητα το παιδιού τους να μοιράζεται. Μη μου πείτε πως δεν το έχετε δει να γίνεται παντού, στις κούνιες, στα πάρτι, σε φιλικά σπίτια! Μη μου πείτε πως δεν το έχετε ξεστομίσει εσείς οι ίδιοι όταν το παιδί σας…

Έχω γνωρίσει πολλές μαμάδες τα τελευταία χρόνια που διαμαρτύρονται πως δεν έχουν κάποιο χόμπι, έχουν χάσει τα ενδιαφέροντά τους και δεν έχουν ούτε μια στιγμή χαλάρωσης. Μήπως απλά δεν τα βλέπουμε; Μήπως καμιά φορά η κούραση δεν μας αφήνει να δούμε ότι ακόμη υπάρχουν μικρές απολαύσεις στην ζωή μας, δραστηριότητες που μας χαλαρώνουν και βοηθούν το μυαλό να ξεφύγει λιγουλάκι; Για σκεφτείτε το… Μουσική Ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν παίζετε κάποιο μουσικό όργανο και μόνο το άκουσμά της σε καθημερινή βάση μέσα στο σπίτι έχει πολλά οφέλη για το ανθρώπινο μυαλό. Δοκιμάστε να ακούσετε το αγαπημένο σας τραγούδι ή να χορέψετε στους ρυθμούς μιας αγαπημένης μελωδίας και θα δείτε πως αμέσως θα αισθανθείτε διαφορετικά. Τα τραγούδια μας ταξιδεύουν, ξυπνούν αναμνήσεις, μας χαλαρώνουν, βοηθούν στην έκφραση των συναισθημάτων μας και δημιουργούν μια αίσθηση ευφορίας. Κινηματογράφος Βραδάκι, καθισμένοι στον καναπέ με ένα ποτηράκι κρασί και ένα ελαφρύ μεζεδάκι βλέπετε την αγαπημένη…

Τα παιδιά μεγαλώνουν!Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και ένα…

Ο καιρός περνάει γρήγορα… Πολύ γρήγορα! Δεν νομίζω πως υπάρχει γονιός που δεν αναρωτιέται «Πότε μεγάλωσαν;», «Θυμάσαι τότε που…;». Δεν πρέπει να υπάρχει γονιός που δεν τα κοιτάζει όλο νοσταλγία κάθε φορά που βλέπει την πρώτη τους φωτογραφία, κάθε φορά που στέκεται για αυτή την αναμνηστική φωτογραφία στο party των γενεθλίων τους. Έτσι είναι! Μεγαλώνουν και από την μια στιγμή στην άλλη έχεις έναν μικρό άνθρωπο με άποψη, επιχειρήματα, προτιμήσεις, αντιδράσεις. Ένα μικρό άνθρωπο που είναι τόσο διαφορετικός, τόσο μοναδικός και τόσο ίδιος με σένα.Ο δικός μου μικρός άνθρωπος λοιπόν έγινε 4! Και για να το γιορτάσει ήθελε ένα party αφιερωμένο στον αγαπημένο του Λούκυ Λουκ. Δύσκολο θέμα… Όπου κι αν έψαχνα δεν έβρισκα αρκετό υλικό για να με τροφοδοτήσει. Έτσι αποφασίσαμε να βάλουμε στο party μας και τους φίλους του Λούκυ Λουκ, τους Ινδιάνους! Εκεί πια άνοιξε καινούριο πεδίο. Πέσαμε με τα μούτρα στην δουλειά. Τυπώσαμε χρωμοσελίδες, φτιάξαμε μουστάκια, ετοιμάσαμε το banner…

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν μια αγαπημένη φίλη που πολύ σύντομα θα γίνει μαμά. Μιλούσαμε πριν μερικές μέρες και ξαφνικά επέστρεψαν όλες εκείνες οι σκέψεις και οι αγωνίες που είχα όταν πλησίαζε η ώρα να γεννήσω τον Άρη. Δεν είναι εύκολο! Βουτάς σε πολύ βαθιά νερά, κανένας δεν σου λέει ότι θα ξενυχτήσεις, θα κλάψεις, θα αισθανθείς απελπισία, φόβο, ανασφάλεια. Κανένας δεν σου δείχνει από πριν πώς θα αλλάξεις αυτήν την πάνα ώστε να μην γεμίζει με τσισάκια (ή ακόμη χειρότερα με κακά) το κρεβατάκι του μωρού. Κανείς δεν σου λέει ότι θα πάρεις το μωρό στο σπίτι και θα τρέμεις να το πλύνεις επειδή «ο αφαλός του δεν έχει πέσει», ‘όπως δεν σου λένε ποια είναι η σωστή θερμοκρασία να το πλύνεις. Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει ακριβώς «γιατί κλαίει τώρα, αφού τα έχω κάνει όλα;». Και άλλα πολλά, που μάλλον όταν είμαστε ένα βήμα πριν το μαιευτήριο δεν…

error: Content is protected !!