Category

Η οικογένειά μου

Category

Τα αγαπάω, τα αγαπάω, τα αγαπάω! Και δύο στοματάκια μαζί κάνουν ένα αχτύπητο ντουέτο!!! 8 Φεβρουαρίου Άρης: Να ξέρεις εγώ θα παίξω μόνο μαζί σου! Δεν τον ξέρω τον φίλο σου… Άλκης: Μα ο Α. δεν πειράζει κανένα παιδάκι, δεν χτυπάει. Και αφού πέρασε το χεράκι του γύρω από τους ώμους του Άρη, συνέχισε… Άλκης: Δεν θα πειράξει ποτέ κανένας τον μεγάλο μου αδερφό Άρη! Το ξέρεις; 10 Φεβρουαρίου Τα παιδιά έχουν μόλις κάνει το μπάνιο τους και με τον Στάθη συζητάμε ότι τα δερματικά του Άλκη είναι πάλι σε έξαρση, με το που έπιασε λίγο κρύο. Βλέπει τότε ο Στάθης το γνωστό spray που χρησιμοποιούμε συνήθως το καλοκαίρι για να ενυδατώνουμε το πρόσωπό μας. Στάθης: Άλκη κλείσε τα μάτια να βάλουμε λίγο από αυτό. Κλείνει ο Άλκης τα ματάκια του και φυσικά χαχανίζει, καθώς αυτή η διαδικασία είναι ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια. Έρχεται και η σειρά του…

Ο Ιανουάριος ήταν απολαυστικός! Οι ατάκες των αγοριών μου έχουν πια έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο και εμείς απλά δεν προλαβαίνουμε να τις σημειώνουμε. Έχω χάσει πολλές αυτόν τον μήνα, με κορυφαίες κάποιες που διατυπώθηκαν τις ημέρες των εκλογών. Τέλοσπάντων… Αφού επιστρέψαμε στην Αθήνα μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στην Σελανοφίκη (Θεσσαλονίκη) όπως λέει και ο Άλκης, ξεκίνησαν οι απορίες για το σώμα του και τον εαυτό του γενικότερα. Την ημέρα των γενεθλίων του Άρη λοιπόν, κοιτάζαμε τις πρώτες του φωτογραφίες στο μαιευτήριο, σχολιάζαμε τι όμορφο μωρό που ήταν κτλ και ρωτάει ο Άλκης:
Κάτι συμβαίνει με τις blogger τον τελευταίο καιρό. Κάνε κάτι για τον εαυτό σου, σκέψου αυτά που σε κάνουν χαρούμενο, δες το αλλιώς, τι σε κάνει να χαμογελάς; Σαν να έχουμε όλες φτάσει σε ένα σημείο όπου θέλουμε να φωνάξουμε αρκετά, να δώσουμε μια και να κάνουμε επανεκκίνηση. Τέτοια είναι και η πρόκληση της Τρελοτουρίστριας, η πρώτη για το 2015. Και πρέπει να σας πω πως την αποδέχθηκα με ιδιαίτερη χαρά και γιατί είναι φωτογραφική (αγαπημένη μου ασχολία τους τελευταίους μήνες), αλλά και γιατί όλο αυτό πιάνει! Ναι ναι, πραγματικά πιάνει!!! Με κάνει να κοιτάζω την κάθε μέρα αλλιώς, να βλέπω τις στιγμές και να τις εκτιμώ περισσότερο, να μην επικεντρώνομαι μόνο στα άσχημα ή τα δύσκολα, να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα, να φορτώνω εικόνες, να συνεχίζω να αισθάνομαι τυχερή που είμαι καλά, που η οικογένειά μου είναι καλά… Με κάνει να χαμογελώ, λοιπόν, η πρώτη πρόκληση για τον μήνα που πέρασε!#CT_Challenges

Έτοιμοι;

Πριν 6 χρόνια ήρθε στον κόσμο ο Αρούλης μου. Το πλάσμα που χέρι χέρι πλέον με τον αδερφό του διαμορφώνει όλο μας τον κόσμο, μας μαθαίνει να βλέπουμε τα πράγματα με άλλα μάτια, μας επιτρέπει να γινόμαστε παιδιά, να γελάμε αυθόρμητα, να διασκεδάζουμε δίχως ενοχές και κρατήματα, μας μαθαίνει να αγαπάμε ολοκληρωτικά, να συγχωρούμε, να χαμογελάμε, να θέλουμε το παραπάνω, να μην συμβιβαζόμαστε, να αγαπάμε τον εαυτό μας για αυτό που είναι -στα μάτια σου άλλωστε είμαστε τέλειοι.

6 Δεκεμβρίου 2008. Ένα μήνα και κάτι πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδί, ήμουν στο σπίτι μόνη και έβλεπα τηλεόραση. 20 κιλά πάνω, είχα συσπάσεις, ήμουν βαριά και κουρασμένη και περνούσα αρκετές ώρες μπροστά στο χαζοκούτι…Και ξαφνικά σκάει η είδηση: στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Θυμάμαι να πιάνω την κοιλιά μου, να την χαϊδεύω και να ξεσπώ σε κλάμματα. Πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο, να δω πού είναι, τι άκουσε, αν είναι αλήθεια… Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Επεισόδια, καταλήψεις, συγκεντρώσεις μαθητών, εργαζομένων, αντιεξουσιαστών, πετροπόλεμος, χημικά, φωτιές, ατμόσφαιρα αποπνικτική για μέρες. Από εκείνη την στιγμή ο Αλέξης μας στοιχειώνει. Σήμερα, 6 χρόνια μετά, ο φίλος του Αλέξη, το παιδί στα χέρια του οποίου ξεψύχησε ο φίλος του την ημέρα της γιορτής του,…

error: Content is protected !!