Category

Η οικογένειά μου

Category
Όπως μπορεί να έχετε καταλάβει με την φωτογραφία έχουμε ένα πάθος! Ψάχνουμε αφορμές για να βγάζουμε φωτογραφίες και συνήθως τα καταφέρνουμε. Για αυτόν τον μήνα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε με την μόδα, με το πείσμα των καιρών που θέλει τα social media γεμάτα selfies, duckface και γενικώς φωτογραφίες ανθρώπων που περνάνε καλά (και ενίοτε δημιουργούν και εντυπώσεις) . Εμείς με μια δόση αυτοσαρκασμού, πολύ πολύ χιούμορ και, πιστέψτε με, καμία διάθεση να κοροϊδέψουμε, απλά να περάσουμε καλά, μπήκαμε στην #duckface challenge και σας χαρίζουμε μια selfie κάθε μέρα, για δέκα μέρες! Για να ξορκίσουμε μια από τις χειρότερες χρονιές που έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, για να γιορτάσουμε την τρέλα μας, για να πούμε «άντε στο καλό» σε ότι μας πληγώνει… Για να γελάσουμε!!!

Όλα ξεκίνησαν από το πρωί…Αυτός ήθελε να παίξει super ήρωες με την θεία του, η θεία έπρεπε να πάει για ψώνια, ο αδερφός του βαριόταν, εγώ είχα δουλειές, η γιαγιά ζεσταινόταν… Άρης: Βαριέμαι μαμά! Δεν έχω τι να κάνω… Θα μείνω μέσα στο σπίτι… Βαριέμαι… Σερνόταν, γκρίνιαζε όταν δεν έβρισκε τα παιχνίδια του, μουρμούριζε… Και εγώ άρχισα το ψαλτήρι! «Βρε είμαστε στο χωριό! Βγείτε έξω να παίξετε. Μέσα στο σπίτι καθόμαστε και στην Αθήνα. Βγείτε έξω να απολαύσετε τον ήλιο, την αυλή. Εγώ δεν θα μείνω μέσα πάντως. Θα πάω κάτω στον κήπο να κάτσω να πιω τον καφέ μου.» Κατεβήκαμε τελικά όλοι μαζί, αλλά όπως θα έπρεπε να το περιμένω η ένταση δεν έφυγε έτσι εύκολα. Με την πρώτη ευκαιρία ο Άρης ξεκίνησε καυγά με τον αδερφό του, άρχισε να κλαίει, φώναζε… Η γιαγιά του προσπάθησε να μπει στην μέση και να βάλει μια τάξη λέγοντάς τους τι θα…

2 πόλεις, 5 χωριά, 1800 χιλιόμετρα σε 9 μέρες, 1 αυτοκίνητο, 4 άνθρωποι…Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω με λίγα, με ελάχιστα λόγια, όσα κάναμε τις τελευταίες μέρες. Είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασα καλά, ότι δεν ξεκουράστηκα, ότι η διάθεση κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, ότι τα σχέδια μου ανατράπηκαν. Καθώς όμως ετοίμαζα τις φωτογραφίες για αυτή την ανάρτηση, στάθηκα για λίγο στο χαμόγελο και την ανεμελιά των παιδιών μου. Και δεν μου πήρε πολύ να κάνει το μυαλό μου ένα κλικ, ένα τόσο δα μικράκι, ένα τιποτάκι κλικ, για να συνειδητοποιήσω πως καμιά φορά η χαρά μας βρίσκεται εκεί ακριβώς που δεν κοιτάμε στις δύσκολες στιγμές.

New kid on the block! Άλκης!!! Δίνει τα ρέστα του, που λένε, με τις ατάκες του. Έχει και τον μεγάλο του αδερφό, πώς να το κάνουμε; Υπάρχει καλύτερος δάσκαλος; Άλκης: Μαμάααααααα, έλα, έκαααναααα κακάαααα…. υγράαααα κακάαααα Μαμά: Ωχ, έκανες διάρροια παιδί μου; Άλκης: Ναι μαμά, έλα γιατί έκανα υγράρροια… (Χαχαχαχαχαχα!!!!! Τρελαίνομαι!) Άλκης: Κάντε άκρη!!!! Τρέχω σαν τον ύφουνααααα!!!!!!!! Άρης: Δεν μου αρέσει μαμά αυτό το φάρμακο. Είναι πικρό και θέλω να πιω δέκα ποτήρια νερό μετά για να φύγει η απαίσια γεύση. Μαμά: Το ξέρω αγόρι μου, αυτά τα φάρμακα είναι απαίσια, αλλά αυτή την φορά αρρωστήσαμε και δεν μπορεί να περάσει έτσι από μόνο του. Δυστυχώς πρέπει να πάρουμε φάρμακα για να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε. Είμαστε όμως μεγάλοι τώρα και μπορούμε να συζητάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, που δεν μας αρέσουν και θα βρούμε ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε, σωστά; Άρχισε να κλαίει με μεγαλύτερο παράπονο… Άρης: Είναι…

error: Content is protected !!