Category

Η οικογένειά μου

Category

Άλλο ένα party μπαίνει στο βιογραφικό μου ως μαμά – party organiser! Το αγόρι μου, το μεγάλο μου μωρό είναι πλέον 7 χρονών!!! Και για αυτά τα γενέθλια τι άλλο θα μπορούσε να μου ζητήσει ως θέμα; Μα φυσικά Star Wars, επίκαιρο και in fashion!!! Η μανία Star Wars είναι σε έξαρση αυτές τις μέρες με αφορμή και την καινούρια ταινία που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες. Και παρότι τα παιδιά μου δεν έχουν δει καμία από τις ταινίες, τους αγοράσαμε φέτος τα Χριστούγεννα δύο ταινίες Lego Star Wars. Τις λάτρεψαν! Πλέον ξέρουν όλους τους χαρακτήρες και ξαφνικά μιλούν μια γλώσσα που ώρες ώρες με δυσκολία την καταλαβαίνω… (καθώς δεν θυμάμαι και πολλά από τις ταινίες που έχω να τις δω πάνω από 20 χρόνια… γκουχ, γκουχ, γκουχ…) Λοιπόν! Όλα ξεκίνησαν με μια πρόσκληση. Ή μάλλον γράψτε λάθος. Όλα ξεκίνησαν με τις δικές μου προετοιμασίες για ένα party με θέμα τους…

Τι μπορώ να γράψω σήμερα που δεν το έχει πει και δεν το έχει ήδη αισθανθεί μια μαμά όταν έχει γενέθλια το παιδί της;Μάλλον τίποτα… Και πιθανότατα ότι και να γράψω θα ακουστεί μελό, κοινό, ίσως και υπερβολή σε κάποιους. Όμως σήμερα το μεγάλο μου αγόρι γίνεται 7! Και θα γίνω μελό, θα γίνω όσο πιο μαμά μπορώ να γίνω, θα κλάψω και θα γελάσω μαζί, χωρίς να πω πολλά λόγια. Για μένα η αναζήτηση και μόνο των φωτογραφιών που θα δείτε σε αυτή την ανάρτηση ήταν αρκετή για να μου θυμίσει πόσο άλλαξε η ζωή μου με τον ερχομό αυτού του παιδιού. Του γλυκού μου Άρη! Αυτού του τρυφερού πλάσματος που έχει τον τρόπο να με κάνει να λέω πως όλα θα πάνε καλά, γιατί έχουμε ο ένας τον άλλο! Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι! Υπήρχε μια τεράστια κοιλιά και 26 κιλά που με το ζόρι μπορούσα να κουμαντάρω. Και…

Τα παιδιά μεγαλώνουν!Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και ένα…

Ο καιρός περνάει γρήγορα… Πολύ γρήγορα! Δεν νομίζω πως υπάρχει γονιός που δεν αναρωτιέται «Πότε μεγάλωσαν;», «Θυμάσαι τότε που…;». Δεν πρέπει να υπάρχει γονιός που δεν τα κοιτάζει όλο νοσταλγία κάθε φορά που βλέπει την πρώτη τους φωτογραφία, κάθε φορά που στέκεται για αυτή την αναμνηστική φωτογραφία στο party των γενεθλίων τους. Έτσι είναι! Μεγαλώνουν και από την μια στιγμή στην άλλη έχεις έναν μικρό άνθρωπο με άποψη, επιχειρήματα, προτιμήσεις, αντιδράσεις. Ένα μικρό άνθρωπο που είναι τόσο διαφορετικός, τόσο μοναδικός και τόσο ίδιος με σένα.Ο δικός μου μικρός άνθρωπος λοιπόν έγινε 4! Και για να το γιορτάσει ήθελε ένα party αφιερωμένο στον αγαπημένο του Λούκυ Λουκ. Δύσκολο θέμα… Όπου κι αν έψαχνα δεν έβρισκα αρκετό υλικό για να με τροφοδοτήσει. Έτσι αποφασίσαμε να βάλουμε στο party μας και τους φίλους του Λούκυ Λουκ, τους Ινδιάνους! Εκεί πια άνοιξε καινούριο πεδίο. Πέσαμε με τα μούτρα στην δουλειά. Τυπώσαμε χρωμοσελίδες, φτιάξαμε μουστάκια, ετοιμάσαμε το banner…

Όταν κάνεις παιδιά δεν μπορείς να φανταστείς πώς θα είναι 4, 5 ή 6 χρόνια μετά. Αναλώνεσαι στα καθημερινά, αυτά τα βασανιστικά βράδια που δεν κοιμήθηκες, που κλαίγανε γιατί κάτι τα ενοχλούσε (τι να είναι πάλι αυτό αναρωτιέσαι), που δεν τους αρέσει το αυγό, που δεν πίνουν αρκετό νερό και γάλα… Αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είπε κανείς τι θα κάνεις στα δύσκολα, στον πρώτο πυρετό, στο πρώτο χτύπημα, στον πρώτο καυγά, την πρώτη φορά που θα σου πουν «δε σε αγαπώ μαμά, δεν είσαι η μαμά μου!». Και ξαφνικά μεγαλώνουν… Και κοιμούνται τα βράδια σερί, βόμβα να πέσει δεν τα ξυπνάει, συνεχίζουν να κλαίνε αλλά τώρα μπορούν να σου πουν τι τα ενοχλεί, αν πονάνε, αν είδαν ένα άσχημο όνειρο, πίνουν αρκετό νερό και γάλα, τόσο που θέλεις να τους πεις «φτάνει παιδί μου, με γάλα θα ζεις μόνο;». Και είσαι έμπειρος γονιός και το έχεις στο σπίτι 3 μέρες με πυρετό…

error: Content is protected !!