Category

Η οικογένειά μου

Category

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης. Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε «Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα…». Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Άλκης είναι ένα γλυκούτσικο, χαμογελαστό, κοινωνικό, τρυφερό, πονηρό φατσάκι που όλη μέρα τρέχει, παίζει, χοροπηδάει, γελάει, γελάει όλη την ώρα, αγκαλιάζει, φιλάει και κάνει νάζια. Τους τελευταίους μήνες αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοποεποίθηση και αυτό φαίνεται κυρίως στην συνύπαρξή του με τον αδερφό του. Ενώ κάνει όλα τα παραπάνω, ταυτόχρονα διεκδικεί, δεν υποχωρεί με…

Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Έχουμε κλείσει πια εγώ 11 και ο Στάθης 20 χρόνια στην Αθήνα. Άλλοι οι ρυθμοί, οι χρόνοι… Είμαστε και οι δύο άνθρωποι της πόλης. Μας τρομάζει η ησυχία της εξοχής, η αμεσότητα της επαρχίας, η αίσθηση ότι δεν έχεις την δυνατότητα να κάνεις πολλά πράγματα, ίσως μας τρομάζει και το άγνωστο… Από την ώρα όμως που ήρθαν τα παιδιά τα πράγματα άλλαξαν. Όχι, δεν είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε όλα και να πάμε στα βουνά. Το σπιτάκι όμως στο χωριό μετατρέπεται σιγά σιγά στο καταφύγιό μας, στο ησυχαστήριό μας. Είναι αγχολυτικό, μας ξεκουράζει, βοηθάει το μυαλό μας να κάνει…

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» και στη συνέχεια το blog. Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός… Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου… Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια…Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!). Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου… το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή… Ο μπαμπάς μου δεν είναι μαζί μας πάνω από 20 χρόνια τώρα. Έφυγε πολύ νέος, στα 46 του, από καρκίνο. Η μαμά…

 Στο τέλος κάθε μέρας, λίγο πριν πάω για ύπνο, παρά την κούραση, την αϋπνία, τα νεύρα (…) κάνω μια στάση στο δωμάτιο των παιδιών μου και για μερικά λεπτά τα χαζεύω καθώς κοιμούνται. Η ηρεμία και η γαλήνη που αποπνέουν εκείνη την ώρα με βοηθάει πάρα πολύ. Με βοηθάει να χαλαρώσω, να ηρεμήσω, να σκεφτώ λογικά, να αξιολογήσω την ημέρα που πέρασε, να αισθανθώ περήφανη που έχω δύο υπέροχα παιδιά, να αισθανθώ πόσο πολύ τα αγαπώ (τόσο που καμιά φορά πνίγομαι και θέλω απλώς να τα κρατώ σφιχτά και να τους το λέω ασταμάτητα)… Τον τελευταίο καιρό και οι δύο έχουν κάνει άλματα! Καταρχήν ο τρόπος που συνυπάρχουν είναι τόσο υπέροχος. Αγαπιούνται και το δείχνουν με τόση τρυφερότητα, παίζουν, συζητάνε (ο Άρης καταλαβαίνει οτιδήποτε λέει ο Άλκης, ακόμη και αυτά που χάνουμε εμείς), μαλώνουν, χωρίς όμως να έχουμε ξεμαλιάσματα και δαγκωνιές (ο μεγάλος μάλιστα προσπαθεί να εξηγήσει στον μικρό…

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν. Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε. Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του. Κακώς… Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, διάβαζα στον μεγάλο μου για την Αλκυόνα (το ότι διαβάζουμε εγκυκλοπαίδειες για καληνύχτα θα σας το σχολιάσω κάποια άλλη στιγμή). Έλεγε λοιπόν πως οι γονείς Αλκυόνες για κάποιους μήνες εργάζονται πολύ σκληρά για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ασχολούνται αποκλειστικά με το φαγητό τους και την εκπαίδευση των νεογνών. Ώσπου μια μέρα είναι ικανά να τραφούν μόνα τους «και τότε η Αλκυόνα τα διώχνει από το σπίτι τους, για να ζήσουν μόνα τους». Κάπου εκεί ο Άρης χλώμιασε. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε…

error: Content is protected !!