Category

Η οικογένειά μου

Category

Καλημέρα, καλημέρα! Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά… Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται. Ας τα πάρω από την αρχή όμως… Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω «Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;». Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά «Γειά σου μαμά», και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει «Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη…

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι απλά υπέροχες! Πρέπει να τις ζήσεις, να τις αισθανθείς, να τις αγγίξεις, να τις μυρίσεις… Ο άντρας μου και τα παιδιά μου μου έχουν προσφέρει αμέτρητες τέτοιες στιγμές! Τόσες που καμιά φορά φοβάμαι πως θα τις ξεχάσω…Κάπως έτσι ήταν όταν παντρευτήκαμε, ένα μεγάλο πάρτυ, το δικό μας. Κάναμε αυτό που θέλαμε, δεν συμβιβαστήκαμε, γελάσαμε, περάσαμε καλά…Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος… και στα δύο μου παιδάκια… η χαρά δεν χωράει σε λέξεις…Όταν γεννήθηκες Αρούλη μου, σε κοίταζα και απορούσα: «Θα σε αγαπήσω τώρα εσένα;»…Όταν γεννήθηκες Άλκη μου, σε κοιτούσα και απορούσα: «Γίνεται ποτέ να μοιραστεί η αγάπη μου στα δύο;»…Μπήκες στο νοσοκομείο Άρη μου όταν ήσουν 8 μηνών. Νόμιζα πως θα πεθάνω από την αγωνία και τον φόβο μου. Τότε αισθάνθηκα για πρώτη φορά πως είμαι πια μαμά…Μπήκες στο νοσοκμείο Άλκη μου όταν ήσουν 5 μηνών. Σε κοιτούσα να αναπνέεις με δυσκολία και μου κοβόταν…

Έφτασε… Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή… Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε «Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;». Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη… Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα! Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα «Αγάπη μου, εμένα η μαμά μου δυστυχώς έχει…

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: «Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!». Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! «Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.». Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το «αλίμονό σου» μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ…

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου «ΑΡΚΕΤΑ». Γιατί; Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα. Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών. Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων. Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα. Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.…

error: Content is protected !!