Category

Εκπαίδευση

Category

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

Τα παιδιά μεγαλώνουν!Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και ένα…

Χθες βράδυ κοίμισα για τελευταία φορά τον Άρη ως νηπιάκι… Αύριο το πρωί θα ξυπνήσει και για λίγες ακόμη ώρες θα είναι νήπιο, μέχρι να δώσει την σκυτάλη στο πρωτάκι! «Έχω αγωνία μαμά… Πώς θα είναι τα παιδιά; Θα χτυπάνε; Εσύ ξέρεις ποια δασκάλα θα έχω;» Όχι αγαπημένο μου, τίποτα δεν ξέρω και φοβάμαι όσο φοβάσαι κι εσύ! Αυτό ήθελα να πω, αλλά δεν μπόρεσα. Είμαι μαμά πλέον και αισθάνομαι πως πρέπει πάντα να βρίσκω την δύναμη να λέω αυτό που έχεις ανάγκη κι ας μείνει πίσω η δική μου ανάγκη, οι δικοί μου φόβοι… «Αύριο θα είμαστε δίπλα σου αγάπη μου. Μαζί με τον μπαμπά θα είμαστε εκεί. Και ότι θέλεις μπορείς να το ζητήσεις. Αρκεί να γυρίσεις να μας κοιτάξεις και θα δεις πως θα είμαστε εκεί! Και να θυμάσαι πως αν θέλεις κάτι να μας πεις, αν κάτι σε απασχολεί, αν κάτι σε τρομάζει, είμαστε εδώ να σε ακούσουμε και…

Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό!

Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις…

error: Content is protected !!