Category

Ελεύθερος Χρόνος

Category

Πήγαμε στην θεατρική παράσταση «Τομ Σόγιερ»

Κυριακή 2 Νοεμβρίου και η ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» μαζεύτηκε για την πρώτη θεατρική εξόρμηση της χρονιάς. 36 άτομα λοιπόν, ζωή να’ χουμε που λένε, βρεθήκαμε στο Θέατρον στον Ελληνικό Κόσμο για την παράσταση Τομ Σόγιερ. Ο Τομ Σόγιερ είναι ένας ήρωας γοητευτικός, σκανταλιάρης και ανέμελος, λέει ψέματα για να κουκουλώσει τις σκανταλιές του. Είναι όμως τίμιος, ευθύς και δεν διστάζει να πει την αλήθεια για να προστατεύσει τον φίλο του. Ο Τομ Σόγιερ, ο Χοκ Φιν, η θεία Πόλυ, η Μπέκυ είναι οι ήρωες μιας μικρής κοινωνίας με τις καθημερινές του σκοτούρες στις αρχές του 19ου αιώνα. Από την ζωή τους όμως, από την καθημερινότητά τους δεν λείπει η τρυφερότητα, η αγάπη, η διασκέδαση και το χιούμορ! Η παιδική κλασική λογοτεχνία συναντά το μιούζικαλ, σε μια παράσταση υπερπαραγωγή, που θυμίζει Broadway. Τα σκηνικά αλλάζουν συνεχώς και σε συνδυασμό με τα προσεγμένα κοστούμια ζωντανεύουν μπροστά μας μια άλλη κοινωνία με…

Εδώ Πολυτεχνείο!

Θυμάμαι πολύ έντονα μέχρι σήμερα πόσο μου άρεσαν οι σχολικές γιορτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το μυαλό ταξίδευε, θύμωνα, αισθανόμουν δέος και θαυμασμό… Ήταν η γιορτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά στο Λύκειο, η επέτειος που μας θύμιζε πως δεν πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο καλύτερο, δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Και μέχρι σήμερα κάποιες εικόνες συνεχίζουν να είναι δυνατές, συγκλονιστικές… Όταν το παιδί μου γύρισε πρώτη φορά από τον παιδικό σταθμό σιγοτραγουδώντας Λοΐζο, με πλημμύρισαν οι αναμνήσεις. Συγκινήθηκα… Και κάθε χρόνο έρχεται με περισσότερες εικόνες στο κεφάλι του, μας αφηγείται την ιστορία «των παιδιών που έδιωξαν τους κακούς ανθρώπους», ζητάει να τον πάμε να αφήσει ένα λουλούδι στο μνημείο του Πολυτεχνείου, τραγουδάει παρέα πλέον με τον αδερφό του τον «Δρόμο» και φωνάζουν με πάθος Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία! Από πέρυσι λοιπόν αγοράσαμε και τα…

«Raising boys «

Steve Biddulph – Raising boys (Harper Thorsons) Αγόρασα το βιβλίο με έναν δισταγμό. Γιατί να μπούμε στην συζήτηση ότι μεγαλώνουμε τα αγόρια διαφορετικά από τα κορίτσια; Η αγάπη αλλάζει ανάλογα με το φύλο του παιδιού; Και πράγματι δεν ήταν λίγα τα σημεία κατά την ανάγνωσή του που αναρωτήθηκα «μα αν ήταν κορίτσι το ίδιο δεν θα κάναμε ως γονείς;». Το βιβλίο σε αρκετά σημεία προσπαθεί να μας τεκμηριώσει ότι δεν είναι αρκετές οι βιολογικές διαφορές από μόνες τους. Όπως και στα κορίτσια, έτσι και στα αγόρια, το κοινωνικό φύλο, οι προσδοκίες από το περιβάλλον είναι που πρέπει να νικηθούν. Δεν με άφησε ανικανοποίητη. Αναφέρει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία και παραδείγματα. Βασικό για μένα είναι ότι καλεί τους γονείς να συναισθανθούν τα αγόρια τους, να αποφύγουν τις ταμπέλες και απλά να τα ακούσουν. Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

«How to talk so kids will listen & Listen so kids will talk»

Adele Faber & Elaine Mazlish – How to talk so kids will listen & Listen so kids will talk (Piccadilly Press) Η σύσταση για το συγκεκριμένο βιβλίο ήρθε από τις φίλες μου στην Αγγλία, μητέρες φυσικά, σε μια φάση που νόμιζα πως το παιδί μου είναι ατίθασο. Πολύ σύντομα βέβαια απλά σταμάτησα να το χαρακτηρίζω και ακολούθησα το ένστικτό μου, δηλαδή εφάρμοσα μια πιο ήπια προσέγγιση, έδωσα στο παιδί εναλλακτικές, πέρασα ποιοτικό χρόνο μαζί του, άρχισα να το ακούω, να το βοηθάω να εκφράζεται, αποδέχτηκα τα αρνητικά του συναισθήματα, τις τυχαίες εκρήξεις και τα ξεσπάσματά του… Αυτές και μερικές ακόμη είναι οι λύσεις που προτείνει το συγκεκριμένο βιβλίο στους γονείς. Πολύ χρήσιμο, απλά γραμμένο, με παραδείγματα, νομίζω απαραίτητο για την βιβλιοθήκη κάθε γονιού. Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

«Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας»

Carl Honore – Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας (Εκδόσεις Αερόστατο) Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια ματιά στην παιδική ηλικία του σήμερα. Μια ματιά στο πώς τελικά μεγαλώνουμε μια γενιά κουρασμένων παιδιών, φορτωμένων με υποχρεώσεις και στόχους. Συζητά την νοοτροπία του υπερ-γονεϊσμού, την τάση μας να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ως δρομείς σε έναν ατελείωτο αγώνα ταχύτητας. Τα παιδιά μας είναι πιο ευαίσθητα, πιεσμένα, λιγότερο χαρούμενα… Δεν είναι ένα εγχειρίδιο για γονείς, αλλά ένα κάλεσμα προς όλους εμάς να κάνουμε κάτι καλύτερο για τα παιδιά μας. Ας τα αφήσουμε να απολαύσουν τον ελεύθερο χρόνο τους, ας τα αφήσουμε να μάθουν μέσα από το παιχνίδι, ας τα βοηθήσουμε να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, ας αποδεχθούμε τα ενδιαφέροντά τους, ας ρίξουμε για λίγο τις προσδοκίες μας, ας τα αφήσουμε απλά να ονειρευτούν. Εξαιρετικό!!! Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

error: Content is protected !!