Category

Ελεύθερος Χρόνος

Category

Φτιάχνουμε την δική μας πλαστελίνη!

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να φτιάξουμε την δική μας πλαστελίνη και όλο το αφήναμε και αγοράζαμε την έτοιμη. Μέχρι που βρήκα αυτή την «συνταγή» για σπιτική, αρωματική και τόσο μαλακή πλαστελίνη, που ειλικρινά δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Χρειαζόμαστε δύο μόνο υλικά και ένα ορεξάτο παιδάκι (στην πορεία γίνανε δύο). Νισεστέ (κορν φλάουρ) και το αγαπημένο σας μαλακτικό μαλλιών. Αυτά είναι τα βασικά μας υλικά. Εμείς προσθέσαμε χρυσόσκονη και νερομπογιές για να δώσουμε χρώμα, αλλά και το χρώμα ζαχαροπλαστικής θα κάνει την ίδια δουλειά. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτή η πλαστελίνη δεν τρώγεται, οπότε θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα μικρότερα παιδιά. Ξεκινάμε; Ανακατεύουμε το νισεστέ με το μαλακτικό. Όταν το ζυμάρι μας θα είναι έτοιμο, θα κρατάμε στα χέρια μας μια μπάλα, ιδιαίτερα αρωματική (τα χέρια μας θα μοσχομυρίζουν για αρκετή ώρα μετά). Όσο περισσότερο την πλάθουμε δεν θα κολλάει στο χέρι μας. Αυτή η πλαστελίνη έχει μια βελούδινη υφή και είναι…

My Oscar Movienights – «Chicago»

Η κινηματογραφική μου πρόκληση συνεχίζεται, αυτή την φορά με ένα μιούζικαλ, το «Chicago» την ταινία που βραβεύτηκε από την Ακαδημία το 2003. Βρισκόμαστε στο Σικάγο της δεκαετίας του ’20. Η Roxie Hart φυλακίζεται μετά την δολοφονία του εραστή της, Οδηγείται στις γυναικείες φυλακές, όπου θα συναντήσει και θα γνωριστεί με την διάσημη ντίβα του βαριετέ Velma Kelly. Την υπεράσπισή της αναλαμβάνει ένας κυνικός μεγαλοδικηγόρος, δίπλα στον οποίο σύντομα καταλαβαίνει πως το μυστικό μιας επιτυχημένης δίκης, που θα οδηγήσει φυσικά στην αθώωσή της και στην πολυπόθητη καριέρα ως χορεύτρια, είναι να στρέψει την προσοχή των media πάνω της και κατά συνέπεια να κερδίσει την κοινή γνώμη. Η ταινία είχε προταθεί για 13 Oscar. Το μεγαλύτερό της χαρτί είναι η μουσική και τα υπέροχα χορευτικά νούμερα. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, με την Κάθρν Ζήτα Τζόουνς να ξεχωρίζει, τόσο για τις χορευτικές, όσο και για τις ικανότητές της στο…

Παίζουμε «βρώμικα» στις Μικρές Ιστορίες – Part #1

Μας είχαν προειδοποιήσει, δεν μπορώ να πω… Τον Ιούνιο στις Μικρές Ιστορίες, οι μικροί μας άνθρωποι παίζουν βρώμικα. Και στην παρέα μπαίνουν και οι γονείς. Διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες στην σχετική ανάρτηση για να καταλάβετε τι εννοώ. Έτσι βρέθηκα με το παρεάκι μου μια Τετάρτη απόγευμα στις Μικρές Ιστορίες, στην ταράτσα τους στο Κουκάκι, την οποία οφείλω να πω πως δεν είχα ξαναδεί και πολύ μου άρεσε! Ο στόχος μας ήταν να λερωθούμε! Όπως το διαβάσατε. Πήγαμε έτοιμοι να λερωθούμε (αν και η μαμά δεν είχε προλάβει καν να αλλάξει τα ρούχα που φορούσε στην δουλειά από το πρωί…) παίζοντας παιχνίδια στην άμμο! Είναι πολύ απλό, αλλά ταυτόχρονα τόσο ευρηματικό! Αρκεί να δεχθείς την άμμο, την βρωμιά, τα χρώματα, τα λερωμένα ρούχα και τα λερωμένα πατουσάκια – χεράκια… Όταν πεις πως τίποτα από όλα αυτά δε σε νοιάζει, θα απελευθερωθείς και ετοιμάσου για διασκέδαση στο μπαλκόνι ή στην αυλή σου αν…

Τον Ιούνιο παίζουμε… και παίζουμε και βρώμικα!

Φαντάζομαι ότι όταν ακούτε πλέον Μικρές Ιστορίες, ειδικά από αυτό εδώ το blog, ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Μιλάμε για την Κατερίνα, την Νάντια, την Ζωή και τις Μικρές τους Ιστορίες στο Κουκάκι (Δημητρακοπούλου 70), στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα υπέροχο, χρωματιστό, φωτεινό, ζωντανό, ανακαινισμένο, διώροφο κτήριο 180 τ.μ. Στις Μικρές Ιστορίες λειτουργούν πρωινά τμήματα για παιδιά 2-5 ετών και απογευματινά εργαστήρια για βρέφη από 12 μηνών έως παιδιά 12 ετών. Ξέρετε όμως γιατί τις αγαπώ αυτές τις τύπισσες; Γιατί βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου ως νοοτροπία, γιατί πιστεύουν ότι κάθε παιδί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος που έχει την θέση του μέσα στην ομάδα, γιατί στον χώρο τους παιδαγωγοί και παιδιά γίνονται ένα, έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις και οργανώνουν τις δράσεις τους από κοινού μετά από συζήτηση με όλα τα μέλη της ομάδας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και η μάθηση είναι μια διαδικασία που προκύπτει τόσο μέσα από την…

Είδαμε την παράσταση «… μήπως ονειρεύομαι;»

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «…μήπως ονειρεύομαι;» από την Ομάδα Τελίτσα Μπλε. Εμείς την είδαμε πέρυσι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα! Από την πρώτη στιγμή που διάβασα για την παράσταση «… μήπως ονειρεύομαι;» στο Θέατρο Σταθμός, είχα αποφασίσει πως ήθελα να την δω παρέα με τον Άλκη μου. Καταρχήν είναι μια δουλειά γεννημένη (σύλληψη – κείμενο – σκηνογραφία – σκηνοθεσία) από την αγαπημένη μου Μαρία Παυλοπούλου και την μουσική έχει γράψει ο λατρεμένος Χρήστος Θηβαίος. Μετά και από την χριστουγεννιάτικη γιορτή μας (δείτε εδώ όλες τις λεπτομέρειες), όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Μιράντα Βατικιώτη, η οποία μαζί με την Κατερίνα Χολή παίζουν στην παράσταση, ήμουν πλέον σίγουρη ότι αυτή η δουλειά αν μη τι άλλο έχει γίνει με πολύ αγάπη από μια ομάδα εξαιρετικών ανθρώπων, με κύριο γνώμονα την αγάπη και τον σεβασμό για τα παιδιά. Η ομάδα Τελίτσα λοιπόν αναρωτιέται «… μήπως ονειρεύομαι;» και κρύβεται πίσω από…

error: Content is protected !!