Category

Παιχνίδια

Category

Φτιάχνουμε την δική μας πλαστελίνη!

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να φτιάξουμε την δική μας πλαστελίνη και όλο το αφήναμε και αγοράζαμε την έτοιμη. Μέχρι που βρήκα αυτή την «συνταγή» για σπιτική, αρωματική και τόσο μαλακή πλαστελίνη, που ειλικρινά δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Χρειαζόμαστε δύο μόνο υλικά και ένα ορεξάτο παιδάκι (στην πορεία γίνανε δύο). Νισεστέ (κορν φλάουρ) και το αγαπημένο σας μαλακτικό μαλλιών. Αυτά είναι τα βασικά μας υλικά. Εμείς προσθέσαμε χρυσόσκονη και νερομπογιές για να δώσουμε χρώμα, αλλά και το χρώμα ζαχαροπλαστικής θα κάνει την ίδια δουλειά. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτή η πλαστελίνη δεν τρώγεται, οπότε θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα μικρότερα παιδιά. Ξεκινάμε; Ανακατεύουμε το νισεστέ με το μαλακτικό. Όταν το ζυμάρι μας θα είναι έτοιμο, θα κρατάμε στα χέρια μας μια μπάλα, ιδιαίτερα αρωματική (τα χέρια μας θα μοσχομυρίζουν για αρκετή ώρα μετά). Όσο περισσότερο την πλάθουμε δεν θα κολλάει στο χέρι μας. Αυτή η πλαστελίνη έχει μια βελούδινη υφή και είναι…

Παίζουμε «βρώμικα» στις Μικρές Ιστορίες – Part #1

Μας είχαν προειδοποιήσει, δεν μπορώ να πω… Τον Ιούνιο στις Μικρές Ιστορίες, οι μικροί μας άνθρωποι παίζουν βρώμικα. Και στην παρέα μπαίνουν και οι γονείς. Διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες στην σχετική ανάρτηση για να καταλάβετε τι εννοώ. Έτσι βρέθηκα με το παρεάκι μου μια Τετάρτη απόγευμα στις Μικρές Ιστορίες, στην ταράτσα τους στο Κουκάκι, την οποία οφείλω να πω πως δεν είχα ξαναδεί και πολύ μου άρεσε! Ο στόχος μας ήταν να λερωθούμε! Όπως το διαβάσατε. Πήγαμε έτοιμοι να λερωθούμε (αν και η μαμά δεν είχε προλάβει καν να αλλάξει τα ρούχα που φορούσε στην δουλειά από το πρωί…) παίζοντας παιχνίδια στην άμμο! Είναι πολύ απλό, αλλά ταυτόχρονα τόσο ευρηματικό! Αρκεί να δεχθείς την άμμο, την βρωμιά, τα χρώματα, τα λερωμένα ρούχα και τα λερωμένα πατουσάκια – χεράκια… Όταν πεις πως τίποτα από όλα αυτά δε σε νοιάζει, θα απελευθερωθείς και ετοιμάσου για διασκέδαση στο μπαλκόνι ή στην αυλή σου αν…

Το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών είναι…

Εσείς ξέρετε ποιο είναι το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών; Ξέρετε τι μπορεί να απασχολήσει τα παιδιά για αρκετή ώρα, χωρίς να σας ενοχλήσουν στιγμή; Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή… Καθαρά Δευτέρα και παρέα με τα παιδιά και καλούς φίλους, βρεθήκαμε στο χωριό. Τα αγριόχορτα είχαν φουντώσει, τα πορτοκάλια μας δυστυχώς είχαν όλα πέσει στο έδαφος (αποτέλεσμα της παγωνιάς των προηγούμενων ημερών), οι πρώτες μαργαρίτες όμως είχαν ξεμυτίσει… και ήταν πανέμορφες! Είχαμε προετοιμαστεί για ένα υπέροχο, χαλαρωτικό τριήμερο, αλλά ο καιρός είχε άλλα σχέδια… Πρώτα ήρθε η συννεφιά και στην συνέχεια οι ουρανοί άνοιξαν, ο αέρας φυσούσε σαν τρελός. Κλειστήκαμε στο σπίτι για πάνω από 24 ώρες, με δύο παιδιά να βλέπουν μια τεράστια αυλή, αλλά να μην μπορούν να βγουν έξω να την απολαύσουν ούτε για 10 λεπτά! Ακόμη και στα σύντομα διαλείμματα από την βροχή η θέα ήταν αποκαρδιωτική. Το χωράφι μας είχε γίνει μια τεράστια λίμνη!…

Φτιάχνουμε μια κούκλα

Μια μέρα του Δεκέμβρη ο Άλκης επέστρεψε από το σχολείο στο σπίτι παρέα με μια κούκλα! Ναι, ναι, αυτή είναι μια κούκλα! Κομμάτια ύφασμα, δεμένα μεταξύ τους ώστε να σχηματιστεί το κεφάλι, το σώμα, τα χέρια και τα πόδια της. «Πρέπει να την ζωντανέψουμε», μου είπε «να την φτιάξουμε όπως μας αρέσει και να πάει πίσω στο σχολείο γιατί θα την χρειαστώ σύντομα!» . Ήρθε η ώρα λοιπόν να βγει το βαλιτσάκι της χειροτεχνίας! Θέλαμε μάτια, τουλάχιστον ένα στόμα, μαλλιά και ρούχα, για να αποκτήσει η κούκλα μας υπόσταση. Με το που της βάλαμε μάτια (αυτά τα τρομακτικά, που είναι και κίτρινα όπως το χρώμα της ΑΕΚ!), άλλαξε η όψη της. Στην συνέχεια κόψαμε κόκκινη τσόχα και της φτιάξαμε και στόμα. Βλέπετε θέλαμε να είναι τα χείλια της όμορφα όπως της μαμάς! Η κούκλα μας τώρα χρειαζόταν ρούχα. Είναι και χειμώνας, δεν θέλουμε να μας κρυώσει. Διαλέξαμε λοιπόν να της…

Παίζουμε «τα συναισθήματα»…

Από τις χειρότερες στιγμές των παιδιών μου, είναι αυτά τα βασανιστικά λεπτά που πρέπει να περιμένουν για κάτι να συμβεί: άργησε το ταξί, το ραντεβού μας, περιμένουμε να ανοίξει ένα κατάστημα… Έχουμε τέλοσπάντων 5-10 λεπτά να «σκοτώσουμε», τα οποία μπορεί να μας φανούν ατελείωτα, γιατί τα παιδιά μπορεί να δυσκολευτούν ή απλά δεν θέλουν να περιμένουν…Παίζουμε λοιπόν ένα παιχνίδι που πάντα λειτουργεί με απόλυτη επιτυχία. Εγώ κάνω την αρχή και αυτά συνεχίζουν και συνεχίζουν…Λέγεται «Ας δείξουμε τα συναισθήματά». Τους λέω λοιπόν ένα συναίθημα, π.χ «είμαι θυμωμένος» και τα παιδιά πρέπει να κάνουν την φατσούλα του θυμωμένου. Και πάει λέγοντας… Φυσικά, όταν τα παιδιά παίρνουν το παιχνίδι στα χέρια τους, το παιχνίδι μπορεί να αλλάξει ελαφρώς…Κάπως έτσι περάσαμε πρόσφατα ένα πεντάλεπτο στην είσοδο της πολυκατοικίας μας περιμένοντας ένα ταξί. Το διασκέδασαν τόσο πολύ που συνεχίσαμε και μέσα στο αυτοκίνητο.Δοκιμάστε το! Θα περιμένω τις εντυπώσεις σας!!!Τι λέτε; Πάμε να παίξουμε «Ας δείξουμε…

error: Content is protected !!