Category

Καλύτερη ζωή

Category

Guest post – Μια υπερήφανη μαμά!

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να την πείσω να μου δώσει ένα κείμενο για την κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς. Μήνες προσπαθώ να την σπρώξω να γράψει για την μέχρι τώρα εμπειρία της, λιγοστή αλλά σημαντική πιστεύω, δίπλα στα παιδιά με αναπηρία. Και χθες, εκεί που δεν το περίμενα, μου είπε πως μου έχει στείλει ένα κείμενο για το blog. Αναφέρομαι στην αδερφή μου, την Φωτεινή, τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκα το 9 μηνών παιδί μου όταν επέστρεψα στην δουλειά, μαμά εδώ και 11 μήνες, αρχαιολόγος, σήμερα φοιτήτρια στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Ίσως διανύει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της ως μαμά μέχρι σήμερα. Και ΤΩΡΑ αποφάσισε να γράψει! Δεν λέω περισσότερα, θα βγάλετε μόνες/μόνοι τα συμπεράσματά σας. Την ευχαριστώ, μόνο αυτό! Στο τέλος του κειμένου η Φωτεινή έχει συγκεντρώσει και μερικούς πολύ χρήσιμους τίτλους βιβλίων, οι οποίοι φυσικά θα προστεθούν και στην δική μας βιβλιοθήκη. «Ένα μήνα προτού η…

Bullying… Γιατί τώρα;

Γράφει η Ελένη Τσάκωνα, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Α’ Μέρος Τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο συχνά αιτήματα προς αντιμετώπιση που έρχεται από τον κλάδο των εκπαιδευτικών και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, είναι το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι: γιατί τώρα; Γιατί τώρα δίνεται τόση έμφαση σε ένα ζήτημα που υπήρχε πάντοτε στα σχολεία, στις αλάνες, στον εργασιακό χώρο; Πάντα υπήρχε ένα ποσοστό ατόμων (θύματα) που υπέφερε από αυτό το πρόβλημα, το οποίο όχι μόνο δεν αντιμετωπιζόταν, αλλά πολλοί ήταν αυτοί που αντιμετώπιζαν τα θύματα ως αδύναμα ή περιθωριακά άτομα. Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες πληροφορίες και κάποιες σκέψεις, εμπλουτίστε κι εσείς με τις δικές σας σκέψεις, για να δούμε τι το φέρνει τώρα στην καθημερινότητα ως φλέγον ζήτημα. Το φαινόμενο του bullying (εκφοβισμός) εντάσσεται σε μία απ’τις μορφές της νεανικής παραβατικότητας, που σημαίνει πως είναι μία μη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά και πολλές…

Μαμά σε ρόλο εξολοθρευτή μυρμηγκιών

Κάθε καλοκαίρι η ίδια ιστορία! Μυρμήγκια, μυρμήγκια, πολλά μυρμηγκια, πολλά και παντού. Το πρόβλημα εμφανίστηκε πιο έντονα πέρυσι, καθώς κάνανε για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στους πάγκους της κουζίνας. Κάθε χρόνο τα βλέπαμε στην βεράντα, αλλά μέσα στο σπίτι δεν μπαίνανε. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα… Φυσικά η υστερία ήρθε όταν πήγαινες να φτιάξεις τον καφέ σου και μαζί με την ζάχαρη, σέρβιρες και μια ωραιότατη παρεούλα μυρμηγκιών, τα οποία είχαν πιάσει δουλειά μέσα στο βάζο. Το τελειωτικό χτύπημα ήταν όταν τα είδα να ορμάνε στις μαρμελάδες μου!!!! Εκεί πια είπα STOP. Και ενώ μέχρι εκείνη την ώρα σκεφτόμουν να φέρω εξειδικευμένο συνεργείο, οι φίλοι άρχισαν να μου συστήνουν φυσικές μεθόδους απομάκρυνσής τους. Τα είχα δοκιμάσει όλα: ξίδι, λεμόνι, ρίγανη, λεβάντα, βασιλικό, μπέικιν πάουντερ και διάφορα άλλα, εκτός από τον βόρακα. Μετά από μια πολύ σύντομη διαδικτυακή έρευνα είδα ότι ο βόρακας είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές προϊόν, το οποίο μπορούμε…

Guest post – Τα 5 πράγματα που πρέπει να κάνετε στο τέλος κάθε μέρας…

(για να σας πάει η επόμενη καλύτερα φυσικά!) Ήρθε λοιπόν και η ώρα για το πρώτο guest post! Ας είναι καλά όλες αυτές οι υπέροχες μαμάδες bloggers που έχω γνωρίσει τους τελευταίους μήνες μέσα από την ομάδα Μαμαδο-blogs. Γυναίκες δημιουργικές, με άποψη και διάθεσή να μοιραστούν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Η πρώτη μου καλεσμένη λοιπόν είναι η Μαρία, γνωστή από το blog της Oops… Blogara. Μαμά δύο αγοριών, η Μαρία είναι μια γυναίκα δημιουργική, τρυφερή και φυσικά super οργανωτική. Αγαπημένο μου χαρακτηριστικό! Όπως λέει η ίδια «είμαι σύζυγος, blogger και η “τα κάνω όλα (από επιλογή) και συμφέρω” (κατά γενική ομολογία) της οικογένειάς μου». Σήμερα λοιπόν μας γράφει για τα 5 πράγματα που καλό θα ήταν να κάνουμε κάθε βράδυ, πριν ξαπλώσουμε, ώστε να ξυπνάμε και να ξεκινάμε την μέρα μας με καλύτερες προϋποθέσεις! Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου!! «Ξυπνάτε το πρωί και αρχίζετε το τρέξιμο; Πρωτότυπο… είτε…

Μιλώντας στα παιδιά για τον θάνατο

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Συν-θέτω ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.
Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα
παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους.
– Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε)
– Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία)
Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι είναι ο θάνατος. Βοήθησαν άραγε τα λόγια, η απάντηση της γιαγιάς, ή μήπως το έκαναν πιο δύσκολο;
error: Content is protected !!