Author

Magda Zindrou

Browsing

6 Μαρτίου 2014 (απογευματάκι, ώρα φαγητού για την μαμά και τον μπαμπά) Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, γκαλιά θέλω» (Όπου γκαλιά, θέλουμε να πούμε αγκαλιά) Μαμά: «Άλκη, όχι τώρα. Ήρθε η ώρα να κάτσει και η μαμά για φαγητό!» Άλκης: «Μαμά, γκαλιά, έλε έλα γκαλιά» Μαμά: «Σου είπα, πρώτα θα φάω και μετά όση αγκαλιά θες. Εσύ έφαγες, έτσι δεν είναι;» Ο Άλκης πηγαίνει στον καναπέ απογοητευμένος, έτοιμος να δακρύσει. Τι με έπιασε; Δεν περνάει μέρα που να μην χαρίζω άπειρες αγκαλιές, σφιχτές, τρυφερές, με πολλά πολλά φιλάκια, όπως ακριβώς τους αρέσουν. Άλλωστε οι δυό τους δεν παραλείπουν να ζητήσουν ο ένας την αγκαλιά του άλλου καθημερινά! Η απάντηση του Άρη με έβαλε στην θέση μου. Άρης: «Μαμά, θα έπρεπε να ξέρεις πως όταν τα παιδάκια ζητάνε αγκαλιές, οι μαμάδες πρέπει να τις προσφέρουν. Τι κατάλαβες τώρα; Θα κλαίει. Τον στεναχώρησες… Μια αγκαλιά ήθελε… Θα κλαίει, θα κλαίει μέχρι να του δώσεις…

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει επιτέλους να ασχολούμαι συστηματικά με την ραπτομηχανή μου. Την αγόρασα πριν 3 χρόνια περίπου. Αφού έμαθα τις βασικές λειτουργίες της από την γκουρού της χειροτεχνίας, την υπέροχη κ. Ελένη (αν θέλετε να δείτε μερικά μόνο δείγματα της δουλειάς της μπορείτε να επισκεφθείτε την σελίδα της στο Facebook πατώντας εδώ), έκανα ελάχιστα πράγματα: έραψα κάτι ξεχειλωμένα, κόντυνα 2-3 παντελόνια και -εδώ καμαρώνω- έραψα τις κουρτίνες μου). Ήρθε η ώρα όμως! Το πήρα απόφαση και έτσι μαζευτήκαμε μια κοριτσοπαρέα, άσχετες οι περισσότερες από ράψιμο και ραπτομηχανές, για να δημιουργήσουμε. Τα μαθήματά μας έχουν πάει ανέλπιστα καλά. Για την ώρα έχουμε φτιάξει τσάντες, μαξιλαροθήκες και μαξιλάρια, πουγκάκια, κασετίνες, καρφίτσες και πυτζάμες. Όπως καταλαβαίνετε το μυαλό μου έχει μπει σε λειτουργία ραψίματος. Θέλω να μάθω, θέλω να φτιάξω, θέλω να ψωνίσω υφάσματα, θέλω να ανανεώσω πράγματα που δεν τα χρησιμοποιούμε πλέον και πολύ, θέλω, θέλω, θέλω… Σήμερα λοιπόν…

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι «Είμαι μόνη μου σε όλο αυτό; Αισθάνονται και άλλες γυναίκες το ίδιο; Είναι η μητρότητα πιο δύσκολη μόνο για κάποιες από εμάς; Τελικά πόσο σωστή και πόσο λάθος είμαι;». Παρότι έχω γράψει πως κάπου κάπου πρέπει να σταματάω και απλά να μην σκέφτομαι, δεν το καταφέρνω πάντα… Πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου, την μαμά μέσα μου, να είναι διστακτική, σκεπτική, επιφυλακτική με τις άλλες μαμάδες. Καμιά φορά δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να τους μιλήσω, αν μπορώ να πω πως η κούραση μπορεί και να με κερδίσει αν αφεθώ, πως ώρες ώρες παίζω με τον εαυτό μου το παιχνίδι της υπομονής. Η ομάδα, η σελίδα και το blog «Κάθε μέρα Γονείς» δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να μοιραστώ με άλλους γονείς τις σκέψεις μας, τις αντιλήψεις μας για το πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί, τις αγωνίες μας για την διατροφή του,…

Το πάρτυ μας φέτος τα είχε όλα! Καταρχήν ήταν διπλό. Άρης και Άλκης γιορτάσανε για πρώτη φορά μαζί. Δεν σας κρύβω ότι το είχα λίγο άγχος. Πώς θα λειτουργήσει; Μήπως ο μεγάλος αισθανθεί ότι χάνει «την μέρα του» (κανονικά ήταν τα δικά του γενέθλια, αλλά μιας και δεν είχαμε γιορτάσει τον μικρό μας, είπαμε να γίνει κοινή γιορτούλα); Όλα όμως πήγαν περίφημα. Τα αγόρια μου όχι μόνο δεν ζηλέψανε, αλλά χάρηκαν πολύ που το ένα δίπλα στο άλλο σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας τους. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το θέμα του πάρτυ μας ήταν τα αυτοκίνητα, τα γνωστά Cars της Disney. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την πρόσκληση. Το Pinterest με βοήθησε μια ακόμη φορά. Βρήκα δύο προσκλήσεις, μια που στείλαμε με mail και μια που έδωσαν τα παιδιά στους φίλους τους. Όσοι ενδιαφέρεστε να οργανώσετε ένα πάρτυ γεμάτο αυτοκίνητα, αξίζει να επισκεφθείτε την σελίδα της Disney για…

Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, «5 χρονών ακριβώς» όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)… Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος; Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν («Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι»), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό…

error: Content is protected !!