Author

Magda Zindrou

Browsing

Ο τίτλος μου είναι λίγο παραπλανητικός, γιατί δεν το έφτιαξα εγώ το συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά οι δασκάλες μας στην Dorothy Snot. Και από την ώρα που το πήραμε δεν έχουμε σταματήσει να το παίζουμε. Αν λοιπόν είστε από 3 έως 103 ετών ετοιμαστείτε! Το μόνο που θα xχρειαστείτε είναι 2 με 3 φελλούς, χρώματα, χαρτί και ένα ζάρι. Βάφετε τους φελλούς στα χρώματα της προτίμησής σας. Και σχεδιάζετε – ζωγραφίζετε το παιχνίδι όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο ταλέντο όπως βλέπετε. Ακόμη και οι πιο μικροί μπορούν να βοηθήσουν στην σχεδίαση. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι απλοί: Εμείς όπως βλέπετε του δίνουμε και καταλαβαίνει! Βέβαια οφείλω να ομολογήσω πως ο καημένος ο Άλκης παρά την θέλησή του να συμμετέχει, έχει ακόμη μια αδυναμία να καταλάβει τους κανόνες (μετράει πάντα μέχρι το 3, άσχετα τι έχει φέρει το ζάρι, πηγαίνει προς όποια κατεύθυνση θέλει χωρίς να τηρεί καμία σειρά,…

Κυριακή πρωί και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το Allou Fun Park Kidom με τα παιδιά. Τελευταία φορά είχα βρεθεί εκεί με τον Άρη, έγκυος ακόμη τότε στον Άλκη. Το πάρκο ανοίγει στις 10:00, μια καλή ώρα να ξεκινήσεις την βόλτα σου, ειδικά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Με την είσοδό μας στο πάρκο τα παιδιά αισθάνθηκαν κάτι σαν δέος. Όλα δείχνουν πολύ μεγάλα, ίσως και τρομακτικά για μερικά παιδιά. Ατρόμητοι εμείς, αφού πληρώσαμε το εισιτήριό μας (27 ευρώ για όλη την ημέρα, για δύο παιδιά, για να συμμετέχουν σε όλα τα παιχνίδια και στα φουσκωτά), μπήκαμε μαζί τους στο τρενάκι. Κακή επιλογή… Το τρενάκι ανέβηκε πολύ ψηλά και ξαφνικά άρχισε να κινείται πολύ γρήγορα και απότομα. Τρόμαξαν, τα έβλεπα σφιγμένα να περιμένουν πότε θα τελειώσει η διαδρομή. Ωχ, σκέφτηκα, δεν ξεκινήσαμε καλά… Πράγματι όταν κατεβήκαμε δεν ήθελαν να ανέβουν σε τίποτα που πήγαινε πολύ ψηλά. Έτσι κινηθήκαμε σε πιο ήπιες επιλογές. Δεν χρειάστηκε…

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό…

Σε λίγες μέρες θα πούμε αντίο στις δασκάλες μας. Στις υπέροχες αυτές γυναίκες που με τόση αγάπη φροντίζουν τα παιδιά μας από το 2011. Σκεφτείτε, για τα μικρά μας ανθρωπάκια, αυτό είναι πάνω από την μισή τους ζωούλα! Οι δασκάλες τους είναι μια σταθερή αξία, είναι κομμάτι της καθημερινότητας που βιώνουν τα τελευταία χρόνια. Τις αγαπούν, τις θαυμάζουν, τις εμπιστεύονται, τις εκτιμούν, τις σέβονται… Ο Άρης μου είναι σε αυτό το σχολείο από 1,5 έτους! Και μαζί με τις δασκάλες του, γνώρισε και τους πρώτους του φίλους. Είναι μαζί από το 2010, φιλαράκια αχώριστα στα καλά και στα κακά. Τσακώνονται, μαλώνουν, πικραίνονται, αλλά αγαπιούνται και τους δένει μια απίστευτη σχέση φιλίας. 6 αγοράκια λοιπόν κάνανε μια παρέα. Μια παρέα που δεν θα είναι πια καθημερινά μαζί. Το παρεάκι αυτό λοιπόν (εεε, με λίγη βοήθεια από τις μαμάδες) αποφάσισε να προσφέρει ένα ομαδικό δώρο στις δασκάλες. Το διαδίκτυο μας έδωσε άπειρες…

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα σπίτι, στην άκρη ενός χωριού, περιτριγυρισμένο από πορτοκαλιές, συκιές κι ελιές, θα μπορούσε να μου προσφέρει τόση χαρά, ξεκούραση, ανακούφιση… Έχει γίνει το δικό μας καταφύγιο! Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά και μπορούμε να κάνουμε όλο και περισσότερες βόλτες και εκδρομές στα γύρω χωριά και στις κοντινές παραλίες το απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο. Από την άφιξή μας ακόμη, κοιτάμε με αγωνία αν είναι όλα όπως τα αφήσαμε, αν βγήκαν καινούριοι καρποί στα δέντρα, ψάχνουμε τις χελώνες μας και πέφτουμε με τα μούτρα σε ένα ατελείωτο, «βρώμικο» παιχνίδι! Η ώρα του μπάνιου είναι πάντα μεγάλη απόλαυση! Το «ρυάκι» μας είναι εκεί και μας καλεί να ετοιμάσουμε για μια ακόμη χρονιά το φράγμα, αλλά και τα ζεστά νερά της δικής μας «Χαβάης»… Οι καινούριες γνωριμίες και οι επαφές με αγαπημένους φίλους δεν σταματούν. Και φυσικά συλλέγουμε εμπειρίες με κάθε ευκαιρία! Σκάψαμε αυλάκι για να…

error: Content is protected !!