Author

Magda Zindrou

Browsing

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να την πείσω να μου δώσει ένα κείμενο για την κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς. Μήνες προσπαθώ να την σπρώξω να γράψει για την μέχρι τώρα εμπειρία της, λιγοστή αλλά σημαντική πιστεύω, δίπλα στα παιδιά με αναπηρία. Και χθες, εκεί που δεν το περίμενα, μου είπε πως μου έχει στείλει ένα κείμενο για το blog.Αναφέρομαι στην αδερφή μου, την Φωτεινή, τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκα το 9 μηνών παιδί μου όταν επέστρεψα στην δουλειά, μαμά εδώ και 11 μήνες, αρχαιολόγος, σήμερα φοιτήτρια στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Ίσως διανύει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της ως μαμά μέχρι σήμερα. Και ΤΩΡΑ αποφάσισε να γράψει! Δεν λέω περισσότερα, θα βγάλετε μόνες/μόνοι τα συμπεράσματά σας. Την ευχαριστώ, μόνο αυτό! Στο τέλος του κειμένου η Φωτεινή έχει συγκεντρώσει και μερικούς πολύ χρήσιμους τίτλους βιβλίων, οι οποίοι φυσικά θα προστεθούν και στην δική μας βιβλιοθήκη. «Ένα μήνα προτού η κόρη μας…

Από τις χειρότερες στιγμές των παιδιών μου, είναι αυτά τα βασανιστικά λεπτά που πρέπει να περιμένουν για κάτι να συμβεί: άργησε το ταξί, το ραντεβού μας, περιμένουμε να ανοίξει ένα κατάστημα… Έχουμε τέλοσπάντων 5-10 λεπτά να «σκοτώσουμε», τα οποία μπορεί να μας φανούν ατελείωτα, γιατί τα παιδιά μπορεί να δυσκολευτούν ή απλά δεν θέλουν να περιμένουν… Παίζουμε λοιπόν ένα παιχνίδι που πάντα λειτουργεί με απόλυτη επιτυχία. Εγώ κάνω την αρχή και αυτά συνεχίζουν και συνεχίζουν… Λέγεται «Ας δείξουμε τα συναισθήματά». Τους λέω λοιπόν ένα συναίθημα, π.χ «είμαι θυμωμένος» και τα παιδιά πρέπει να κάνουν την φατσούλα του θυμωμένου. Και πάει λέγοντας… Φυσικά, όταν τα παιδιά παίρνουν το παιχνίδι στα χέρια τους, το παιχνίδι μπορεί να αλλάξει ελαφρώς…Κάπως έτσι περάσαμε πρόσφατα ένα πεντάλεπτο στην είσοδο της πολυκατοικίας μας περιμένοντας ένα ταξί. Το διασκέδασαν τόσο πολύ που συνεχίσαμε και μέσα στο αυτοκίνητο. Δοκιμάστε το! Θα περιμένω τις εντυπώσεις σας!!! Τι λέτε; Πάμε να παίξουμε…

Αλλιώς είχα ξεκινήσει αυτή την ανάρτηση χθες. Με κέφι! Πολύ κέφι, δημιουργική διάθεση και πολλές αποφάσεις. Η εβδομάδα όμως έκλεισε με τον χειρότερο τρόπο. Σήμερα έφυγε από την ζωή μια πολυαγαπημένη φίλη. Ένας αγαπημένος άνθρωπος, ένας νέος αγαπημένος άνθρωπος, μαμά ενός μικρού αγοριού, φίλη λατρεμένη και μοναδική με όλα της τα καλά και τα στραβά. Έχω πολλά να πω και να γράψω για την Αλέκα… Δεν θα χωρούσαν σε μια ανάρτηση. Ίσως κάποια στιγμή επιχειρήσω να σας πω για αυτήν. Για την ώρα της αφιερώνω, όπου κι αν βρίσκεται τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα για το 2015. Άλλωστε όπου κι αν πηγαμε μαζί με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι είμασταν! Φωτογραφίζαμε τα παιδιά μας και μιλούσαμε, μιλούσαμε… Αντίο Αλέκα μου… Αυτή λοιπόν είναι η συμμετοχή μου σε ένα project που ξεκίνησε πέρυσι τον Μάιο δυναμικά και συνεχίζει την καινούρια χρονιά ανανεωμένο. «Φωτογράφισέ το» λοιπόν στο Facebook, στο flickr και στο…

Δεν είχα ξαναπάει στο Πλανητάριο. Το ομολογώ! Τόσα χρόνια στην Αθήνα, δεν είχα πάει ποτέ. Να άλλο ένα καλό που έχουν τα παιδιά. Δεν σε αφήνουν ποτέ σε ησυχία! Πάντα ψάχνεις κάτι να κάνεις, κάπου να πας, μαθαίνεις συνέχεια για καινούρια μέρη και κάνεις πράγματα που δεν ήξερες καν ότι μπορούσες να τα κάνεις! Το Πλανητάριο λοιπόν είναι η τελευταία μας οικογενειακή ανακάλυψη. Οι παραστάσεις που μπορείτε να δείτε είναι πολλές και, από ότι μου λένε φίλοι που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, όσες έχουν δει είναι εξαιρετικές. Για μικρά παιδάκια όμως, 3 έως 7 ετών, στο Πλανητάριο μπορείτε να δείτε τις παραστάσεις Η Ζωή του κύριου Δεντρούλη & Ο Μαγεμένος Ύφαλος. Η Ζωή του κύριου Δεντρούλη H Δανάη Πασχαλίτσα και ο Λάμπης Πυγολαμπίδας σε ρόλο δημοσιογράφων-ερευνητών, αναλαμβάνουν να ταξιδέψουν τους μικρούς τους φίλους στον υπέροχο κόσμο του κυρίου Δεντρούλη και να εξηγήσουν γιατί τα δέντρα είναι τόσο σημαντικά για την ύπαρξη όλων…

Καλή Χρονιά!!! Ευτυχισμένο το 2015!Να είμαστε όλοι καλά, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, να αγαπάμε και να σεβόμαστε τους ανθρώπους που μεγαλώνουμε, να συγχωρούμε τον εαυτό μας πού και πού και να μην γυρίζουμε το κεφάλι σε όσα μας στεναχωρούν και μας προκαλούν αμηχανία.Το 2014 ήταν αποκαλυπτικό, τρυφερό, διασκεδαστικό, γεμάτο συγκινήσεις, καινούριες ευκαιρίες, γεμάτο ζωή, δάκρυα, χαμόγελα, νέες γνωριμίες, καινούριες αγαπημένες φιλίες, λύπη για παλιές φιλίες που δοκιμάζονται, ελπίδα για αγαπημένα πρόσωπα που αγωνίζονται για την ζωή τους, θυμό για μια καθημερινοτητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη, αγωνία για τα όνειρά μας και ελπίδα ότι μπορούμε και καλύτερα…Παρόλα αυτά στην αρχή κάθε χρονιάς σκέφτομαι ότι άλλη μια χρονιά έφυγε πάρα πολύ γρήγορα. Αισθάνομαι ότι δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο. Αναρωτιέμαι πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος. Και ξαφνικά, με αφορμή μια ανασκόπηση που αναλαμβάνει να κάνει για μένα το φατσοβιβλίο, κοιτάζω τις φωτογραφίες τις χρονιάς.Και ήταν πράγματι μια γεμάτη χρονιά…

error: Content is protected !!